Lexisla con Nós

Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas

25/09/2017 12:44
Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas (10/PL-000006)

Documentos relacionados:

Opinións

1 - Escrito por Ángel Cabanelas Osorio o 08/04/2018 12:52

Esta lei está estructurada en catro títulos que comprenden corenta e dous artigos, unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras. Así mesmo, ao inicio da lei aparece identificado o tipo de disposición de que se trata, é decir, trátase dun Proxecto de lei. A continuación aparece o nome, que indica o obxecto da disposición (que nos permite facernos unha idea do contido concreto). Sin embargo, é importante mencionar que a pesar de que o título está ben redactado, non se define dunha maneira totalmente clara que é un espectáculo público, o que pode provocar confusión, entre, por exemplo, unha actuación grande e un evento pequeno. Seguindo co comentario de técnica normativa, a lei que se está a analizar si que cumpre có requisito de conter unha exposición de motivos e unha parte dispositiva. A Exposición de Motivos comeza establecendo a competencia exclusiva de Galicia nesta materia, as normas nas que se ampara así como a repercusión da mesma. A Exposición de Motivos cumple có requisito de estar dividida en partes e estar numerada con números romanos situados no centro e en maiúsculas. Neste caso como o proxecto de lei non é demasiado extenso non se introduce un índice xa que é algo facultativo, pero no caso de que se integrase, tería que facerse despois do título e antes da exposición de motivos. Pasando agóra ao análise da parte dispositiva, hay que destacar que este proxecto de lei está debidamente articulado. Divídese en títulos (en maiúsculas e enumerados en números romanos) . Cabe destacar a importancia das disposicións xerais, as cales, deben de figurar nos primeiros artigos da norma e son directamente aplicables, xa que se inclúen na parte dispositiva. Nestas disposicións, récollese o relativo ao obxecto da norma que se está a tratar, o ámbito de aplicación etc. Por outro lado, debido a extensión dalgúns dos títulos, éstes divídense en capítulos e en seccións. Este é o caso, do capítulo IV “ Réxime sancionador”, dividido en dúas sección diferenciadas. Ademais, neste Proxecto de Lei, cúmprese co requisito de que os capítulos que integran o Título, deben de ir centrados, en minúsculas, salvo a maiúscula inicial e sen puntos. A continuación, cabe destacar a importancia da redacción dos artigos. Cada artigo é un tema e o que se pretende é que constitúa unha unidade de sentido completo, sen necesidade, de recorrer ao artigo anterior nin posterior. Ademais, os artigos non deben conter desexos, intencións etc. No presente Proxecto de Lei que estamos a analizar si que cumple con estes requisitos, destacando por exemplo, o artigo 23 “dereitos e obrigas dos/das titulares e dos/das organizadoras”. Neste artigo, estase a expoñer en concreto eses dereitos e obrigas, pero non se manifesta o desexo de que se teña que dar un determinado dereito. Os artigos deben numerarse con cardinais arábigos , dende o 1 ata o que corresponda, en orde correlativa e serie única, como se fixo no proxecto de lei que estamos a analizar. En canto a composición dos mesmos, deben situarse na marxe esquerda, debe de ir o cardinal arábigo, seguido dun punto e dun espazo, e seguidamente, debe de colocarse o título do artigo en cursiva e minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortográficamente e sen punto ao final. Isto, tamén se cumple, destacando por exemplo o Artigo 13. Pódese dar a situación de que o artigo se subdivida, circunstancia que ten que ser excepcional, xa que a regla xeral é que o non deben de ser excesivamente longos. Sen embargo, se se produce ese fenómeno excepcional, as divisións numéranse correlativamente con ordinais arábigos, en masculino ou femenino segundo proceda. Non se deben de utilizar guións, asteriscos nin outro tipo de marca. A primeira letra de cada ítem terá que escribirse en maiúsculas. Deste xeito, o artigo 3 que consta da letra a á h, atopamos este exemplo , en concreto na letra d , a cal, está dividida en 1º, 2º, 3º. En relación a isto, tamén se cumple que o tema é común, concordan coa fórmula inicial e final. Cabe destacar que a parte final da normas poderá dividirse nas seguintes clases de disposicións e nunha orde concreta que se terá que respetar sempre: 1º/ As disposicións adicionais. 2º/ As disposicións transitorias. 3º/ As disposicións derogatorias. 4º/ As disposicións derradeiras. En este proxecto de lei obsérvase que si se cumplee respeta a citada orde. Así, neste caso hai unha disposición adicional única , que debe regular o réxime xurídico especial que non poida situarse no articulado, as excepcións, ou mandatos e autorizacións e o spreceptos residuais que non teñan acomodo en ningunha outra parte da norma. En segundo lugar, en relación as disposicións transitorias, neste proxecto de lei hai cinco. En terceiro lugar, as disposicións derogatorias, que neste caso unicamente hai unha, que é precisa e expresa, ademáis, de recoller unha relación cronolóxica e exhaustiva. En último lugar, as disposicións derradeiras (hay seis). Este tipo de disposicións, deben seguir unha orde con respecto dos temas a tratar. Ë importante destacar os artigos que se incorporan, como é o caso do artigo 41bis e do artigo 42 bis. Ademáis, a disposición derradeira sexta contén a entrada en vigor da lei, onde se cumpre co requisito de establecer unha fecha concreta. Finalmente, nesta lei non se inclúen anexos. no caso de que si se incluisen deberían situarse despois dos espazos en branco correspondentes á data e sinatura ou sinaturas. Ademais, deberían ir numerados con números romanos, a non ser que haxa un só. Tamén hay que destacar que ao longo de todo o texto apreciase a coherencia terminolóxica, ademáis dunha estructura gramatical concreta, sinxela e directa. Por último, pero non por eso menos importante, hay que mencionar que os signos ortográficos están utilizados correctamente ao longo de todo o texto.

2 - Escrito por Sergio Rodríguez Vázquez o 31/03/2018 17:10

La técnica normativa responde a la exigencia de los principios de unidad, continuidad y seguridad jurídica recogidos en el artículo 9.3 de la Constitución Española (CE). Se centra en buscar la calidad técnica de la norma, usar adecuadamente el lenguaje y en la claridad de la expresión. La técnica normativa sigue un conjunto de directrices que busca la claridad, la coherencia, la homogeneidad, la eficacia de las normas... Todo esto debe usar un lenguaje claro y preciso, de nivel culto pero accesible; léxico común y nunca vulgar; evitar los extranjerismos y construcciones lingüísticas inusuales; priorizar las oraciones en sentido positivo al negativo; adecuar las normas gramaticales y ortográficas con los criterios de la RAE. En las leyes, se debe rehuir del exceso regulador que, por querer prever toda incidencia, acaban suscitando más cuestiones problemáticas que las que resuelven. La regulación sobre la técnica normativa podemos encontrarla en el Acuerdo del Consejo de Ministros de 22 de julio de 2005 y en Galicia en concreto, en el Acordo do Consello da Xunta de Galicia de 30 de octubre de 2014, donde se fijan todas las directrices de la técnica normativa. La ley establece en la exposición de motivos que la competencia exclusiva sobre materia de espectáculos mediante lo establecido en la Ley Orgánica 16/1995 que transfiere las competencias a la Comunidad Autónoma de Galicia. Justifica la creación de esta ley para garantizar la seguridad de las personas y de los bienes, la higiene de los establecimientos y la comodidad de las personas usuarias además de otros aspectos tales como la protección de las personas menores, el respeto del medio ambiente y los animales y la lucha contra actitudes discriminatorias y la conservación de nuestro patrimonio histórico-artístico cultural. Esta ley está estructurada en cuatro títulos, que comprenden 42 artículos, una disposición adicional, cinco disposición transitorias, una disposición derogatoria y seis disposiciones finales. Analizando la parte dispositiva debemos destacar que este proyecto está debidamente articulado. Se divide en títulos y a su vez en capítulos y secciones. En el proyecto de ley se cumple con el requisito de que los títulos deben ir centrados y en minúsculas, salvo la mayúscula inicial y sin puntos. En este sentido nos podemos encontrar: El título I, bajo la denominación de disposiciones generales, regula el objeto del ámbito de aplicación de la ley, las exclusiones y las definiciones de los conceptos esenciales; el título II recoje una remisión al marco jurídico de intervención administrativa prevista en la ley 9/2013 sobre el emprendimiento y la competitividad. El título III, regula la organización y el desenvolvimiento de los espectáculos públicos y de las actividades recreativas, está compuesto por dos capítulos; el primero se ocupa del derecho de admisión, protección, prevención, horarios ... mientras que el segundo capítulo regula los derechos y las obligaciones de las personas implicadas en los espectáculos públicos y las actividades recreativas (espectadores, artistas, intérpretes, titulares y organizadores. El título IV se divide en 4 capítulos. En los primeros dos se regula las disposiciones generales y el régimen de vigilancia e inspección, en el capitulo III, las medidas provisionales previas a la apertura del expediente sancionador. En el capitulo IV, dedicado al régimen sancionador. A continuación analizamos los artículos. Cada uno es un tema y se pretende que constituya una unidad de sentido completo. Los artículos no deben contener deseos, intenciones. En este sentido los artículos que componen el proyecto de ley cumplen con las necesidades que imponen la técnica normativa. Los artículos se deben numerar en números arábigos desde el primero al último artículo, en orden correlativa y serie única. En cuanto a la composición de los mismos se deben situar en el margen izquierdo, deben ir en cardinal, seguido de un punto y un espacio, a continuación debe colocarse el título del artículo en cursiva y minúscula, esta entradilla consigue facilitar el entendimiento del artículo sin la necesidad de leerlo entero para saber de que trata. La parte final de la ley está integrada por una disposición adicional única que hace referencia a la normativa técnica de aplicación. Cinco disposiciones transitorias que establecen el régimen transitorio de los expedientes sancionadores, el régimen transitorio de las licencias municipales, autorizaciones autonómicas y comunicaciones previas, los capitales mínimos de las pólizas de seguro de espectáculos públicos y actividades recreativas. La disposición derogatoria única, además de la derogación normativa genérica de las disposiciones de igual o inferior rango que se opongan a lo dispuesto a esta ley (lo que se conoce como derogación tácita) aunque menciona de forma expresa los artículos 4 y 7 del Decreto 292/2004 y el Decreto 390/2009. Por último seis disposiciones finales que contienen la fecha de entrada en vigor de la ley después de su publicación en el DOGA. Cabe destacar que la parte final de las normas, se ajusta al orden que exige la técnica normativa. Para completar este comentario de técnica jurídica es importante analizar las funciones de cada una de las disposiciones: 1o Disposiciones adicionales solo hay una, esta debe regular el régimen jurídico especial que no pueda ser incluido dentro del articulado pero que guarde suficiente relación con la materia para que sea regulado en la presente ley. 2o Las disposiciones transitorias tratan de regular situaciones jurídicas que nacen en el marco de la ley anterior pero que debe desplegar sus efectos bajo la vigencia de la nueva, se necesitan para dar respuesta a situaciones incompatibles que puedan surgir por el conflicto entre leyes. 3o Las disposiciones derogatorias, extraen del ordenamiento jurídico aquellas leyes, decretos, normas en general que puedan entrar en contradicción con esa misma ley siempre y cuando tenga un rango igual o inferior. 4o Las disposiciones finales cumple con una serie de funciones que se deben cumplir, por ejemplo, la entrada en vigor de la ley o la posibilidad de ampliar la ley a través de reglamentos. Finalmente no se incluyen anexos, en caso de que los hubiera deberían aparecer a continuación de la parte final de las disposiciones. Como conclusión hay que destacar que el proyecto de ley, a lo largo de todo el texto, se mantiene los principios de coherencia, cohesión, adecuación. No hay faltas ortográficas, mantiene una estructura gramatical concreta, sencilla directa usando los signos ortográficos correctamente.

3 - Escrito por Rocío Osuna Méndez o 13/03/2018 14:34

Para comenzar tenemos que referirnos a la división del Proyecto de Ley de Espectáculos Públicos y Actividades Recreativas de Galicia. En primer lugar se incluye, el título de la disposición; a continuación, la parte expositiva, la cual se denomina en todo caso “exposición de motivos”; un Título I relativo a las Disposiciones Generales; un Título II; un Título III, dividido en dos capítulos; un Título IV, dividido en cuatro capítulos, el último de ellos subdividido en dos secciones. Por último, incluye una disposición adicional, cinco disposiciones transitorias, una disposición derogatoria y seis disposiciones finales. La división se ajusta a la técnica normativa ya que el contenido de la Ley sigue un orden lógico, otorgando claridad al texto y facilitando la identificación de cada uno de los preceptos dentro de la estructura del texto normativo. A continuación, tenemos que referirnos al título de la norma, “Ley de espectáculos públicos y actividades recreativas de Galicia”, indica el objeto de la norma y su contenido esencial. Además, la redacción es clara y precisa, sin incluir descripciones que se tengan que recoger en la parte dispositiva de la norma. Como no se trata de una disposición de gran complejidad y amplitud no se incluye índice. En cuanto a la parte expositiva de la norma, esto es, la exposición de motivos. En la misma se describe el contenido de la disposición, haciendo referencia a la posible influencia de la nueva norma en la vigencia y a aplicación de normas anteriores. En ningún caso puede incluir contenido normativo, pero sí es posible que resuma el contenido de la norma. En nuestro caso está dividida en cuatro apartados. El primero de ellos (I), alude a la competencia de la Comunidad Autónoma de Galicia para legislar en materia de espectáculos públicos. El segundo (II), hace referencia al posible desarrollo de la presente Ley. El tercero (III), explica la estructura de la nueva norma y alude a la parte final, lo cual es correcto por la claridad que aporta. En relación a las disposiciones generales son aquellas que fijan el objeto y el ámbito de aplicación de la norma, así como las definiciones necesarias para una mejor comprensión de algunos de los términos empleados. Todo ello se incluye en el Titulo I. No obstante, el hecho de que se incluya en el mencionado título no es del todo correcto, ya que al tratarse de una norma que está dividida en títulos, debería incluirse en un Título Preliminar. A continuación, tenemos que hacer referencia a la parte dispositiva. En la “Ley de espectáculos públicos y actividades recreativas de Galicia”, como en toda norma, el artículo es la unidad básica. A su vez, el articulado se divide en títulos, capítulos y secciones, sin embargo, no se incluyen ni subsecciones ni libros. La norma se divide en títulos porque cada uno de ellos se refiere a una parte de la misma diferenciada. Cada uno de ellos está numerado de forma correcta con romanos. En nuestro caso tenemos los siguientes títulos: disposiciones generales (Título I), régimen de intervención administrativa (Título II), organización y desarrollo de los espectáculos públicos y actividades recreativas (Título III), vigilancia e inspección de los establecimientos abiertos al público, los espectáculos públicos y las actividades recreativas, junto con el régimen sancionador (Título IV). A su vez, estos títulos se agrupan en capítulos, aunque como ya mencionamos al anteriormente solo el Título III, y IV se dividen en capítulos. El primero de los títulos mencionados en dos y el segundo, en cuatro. Todos ellos están numerados en romanos y llevan título. Además, su contenido es homogéneo. A título ejemplificativo, Título III; Capítulo I, de los aspectos generales de la organización y desarrollo; Capítulo II, derechos y obligaciones del público, artistas, intérpretes o ejecutantes y de los/las organizadores/as. La división de los capítulos en secciones también solamente se hace en los casos de capítulos muy extensos y con partes que están claramente diferenciadas. Las secciones se numeran con ordinales arábigos en femenino y deben llevar título. En nuestro caso solamente se subdivide en secciones el Capítulo IV del Titulo IV, concretamente en dos. Sección 1ª, infracciones y sanciones, y Sección 2ª, competencia y procedimiento. En cuanto a los artículos, están ordenados de forma lógica. Constituyen una unidad de sentido completa. A lo largo del articulado no se emplean expresiones de posibilidad o excesivamente amplias que introduzcan incerteza a la hora de interpretar y aplicar la norma. Están numerados con con cardinales arábigos, siguiendo una serie única sin alteraciones, del 1 al 42. Cada uno de ellos lleva un título que indica el contenido o la materia a la que se refieren. El título de cada artículo debería estar escrito en cursiva, lo cual no se cumple en este caso. Analizada la parte dispositiva, tenemos que referirnos a la parte final. Sobre ello tenemos que decir que el contenido transitorio debe prevalecer sobre los demás; el contenido derogatorio prevalecerá sobre el final y el adicional; el contenido final prevalecerá sobre el adicional. Cada una de las clases de disposiciones en las que se divide la parte final tiene numeración correlativa propia, con ordinales femeninos en letra, e incluye un título. Dicho título debería estar escrito en cursiva, pero como ocurría con el título de los artículos no se cumple. En primer lugar, tenemos una disposición adicional única. Incluyen el régimen jurídico especial que no pueda situarse en el articulado, las excepciones, los mandatos y autorizaciones, así como los preceptos residuales que no tengan acomodo en ninguna otra parte da norma. En segundo lugar, tenemos cinco disposiciones transitorias que se refieren a situaciones jurídicas anteriores y establecen normas que son necesarias para facilitar la aplicación de la nueva ley. Para redactarlas, se deben examinar los problemas de transitoriedad y hay que tener en cuenta que su uso es restrictivo. En tercer lugar, una disposición derogatorias. Contienen las cláusulas de derogación del derecho vigente, siendo precisas y expresas. En cuarto lugar, seis disposiciones finales, modificadoras del derecho vigente, establecen reglas de supletoriedad, recogen una cláusula de habilitación reglamentaria y establecen la entrada en vigor. En nuestro caso, la primera, relativa a la modificación de la Ley 9/2013, de 19 de diciembre, del emprendimiento y de la competitividad económica de Galicia; la segunda, relativa a la adaptación y al carácter complementario de las ordenanzas municipales; la tercera, la cual actualiza la cuantía de las sanciones; la cuarta, que se refiere al plan de inspección de los espectáculos públicos y actividades recreativas; la quinta, relativa a la habilitación para el desarrollo reglamentario; finalmente, la sexta, que establece la entrada en vigor. Preferentemente se debe fijar la entrada en vigor señalando el día, mes y año en que se deba producir, sin embargo, la disposición mencionada prevé que la ley entrará en vigor a los seis meses de su publicación en el Diario Oficial de Galicia. Para concluir, la norma se encuentra redactada de forma clara, con gran precisión y con una redacción adecuada y accesible para el ciudadano medio. La redacción del texto es clara, sencilla y precisa. A ello cabe añadir que se respeta el orden normal de los elementos de la oración. Finalmente, no se encuentran aspectos del uso sexista del lenguaje.

4 - Escrito por Lisa Liu Zhu o 13/03/2018 11:07

Comezando pola división e o contido da lei, estrutúrase en título da disposición "Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia", unha parte expositiva "exposición de motivos" e parte dispositiva, onde se atopa o articulado e a parte final. Esta lei está en 42 artigos estruturada en catro títulos, unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras. O Título I, baixo a denominación de disposicións xerais, regula o obxecto e o ámbito de aplicación da lei, recolle as exclusións e establece as definicións dos conceptos esenciais e establece os espectáculos públicos e actividades recreativas que están prohibidos así como as condicións técnicas e de seguridade apropiadas. O Título II recolle unha remisión ao marco xurídico de intervención administrativa previsto na Lei 9/2013, do 19 de decembro, para a apertura dos establecementos abertos ao público e a celebración dos espectáculos públicos e das actividades recreativas. O Título III, que regula a organización e o desenvolvemento dos espectáculos públicos e das actividades recreativas. Composto por dous capítulos, que regula, entre outras materias, a protección integral da infancia e a adolescencia e obrigas das persoas implicadas nos espectáculos públicos e nas actividades recreativas. O Título IV divídese en catro capítulos. Regúlanse as disposicións xerais e o réxime de vixilancia e de inspección, as medidas provisionais previas á apertura do expediente sancionador e o réxime sancionador. En canto á parte final, a disposición adicional única fai referencia á normativa técnica de aplicación. As cinco disposicións transitorias establecen, entre outras materias, o réxime transitorio dos expedientes sancionadores e o réxime transitorio das licenzas municipais, autorizacións autonómicas e comunicacións previas. A disposición derrogatoria única, ademais da derrogación normativa xenérica das disposicións de igual ou inferior rango que se opoñan á lei, fai unha mención expresa dos artigos 4 e 7 do Decreto 292/2004, do 18 de novembro, polo que se aproba o Catálogo de espectáculos públicos e actividades recreativas da Comunidade Autónoma de Galicia, así como do Decreto 390/2009, do 24 de setembro, polo que se determina o procedemento aplicable para o exercicio da potestade sancionadora na materia de establecementos e espectáculos públicos. Polo que se refire ás disposicións derradeiras, entre outras materias, regula a incorporación dunha serie de modificacións na Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia, no que atinxe ao réxime de intervención administrativa e ao réxime sancionador e a posibilidade de actualizar as contías das sancións económicas, a habilitación para o desenvolvemento regulamentario da lei. Tamén fixa o prazo para a entrada en vigor da lei, que se producirá aos seis meses da súa publicación no Diario Oficial de Galicia. En canto ao obxecto de lei, no Título I, nas disposicións xerais regúlase un único obxecto, que se corresponde co artigo 1, o cal dispón que "esta lei ten por obxecto establecer, no marco das competencias da Comunidade Autónoma de Galicia, o réxime xurídico dos espectáculos públicos e das actividades recreativas que se celebren en establecementos ou espazos abertos ao público, sempre que se desenvolvan íntegramente no territorio da Comunidade Autónoma". Tamén establece os aspectos que teñan directa relación como pode ser o ámbito de aplicación regulado no artigo 2, as definicións no artigo 3, as competencias autonómicas e municipais (artigo 4 e 5) e as prohibicións (artigo 6). Desta maneira evítase a dispersión normativa, que complicaría o ordenamento, o coñecemento e a localización da normativa aplicable. Neste texto cúmprese a homoxeneidade do texto xa que que o ámbito de aplicación respétase no conxunto da disposición e os dereitos e obrigas son coherentes entre sí e non se contradín, non hay superposicións e contradicións. En canto ao título da norma, este permite a súa identificación, interpretación e cita. O título iníciase coa identificación do tipo de disposición, este trátase dun proxecto de lei, pois o Consello da Xunta aprobou o texto definitivo para a súa remisión ao Parlamento. O nome indica o obxecto da disposición e o seu contido esencial de modo que permita facerse unha idea do seu contido e diferencialo do de calquera outra disposición "Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia". Polo que neste caso podemos facernos unha idea xeral acerca do que tratará dita disposición, sendo ésta clara, concisa e que reflicte con exactitude a materia regulada. Neste caso non hay ningún tipo de índice algún que conteña as distintas divisións do texto coas súas respectivas epígrafes e a referencia aos artigos que integran cada unha das divisións. Respecto á "exposición de motivos", a función da mesma é a de describir o contido da disposición, indicando o seu obxecto e finalidade, os seus antecedentes e as competencias e habilitacións. Esta exposición de motivos divídese en tres partes que se identifican con números romanos centrados no texto debido a que é extensa. As disposicións xerais fixan o obxecto e o ámbito de aplicación da norma. O obxecto é a materia sobre a cal versa a norma. Tamén recolle as definicións necesarias para unha mellor comprensión dalgúns dos termos empregados (artigo 3). Neste caso, as disposicións están divididos en catro títulos, xa que conteñen partes claramente diferenciadas que permiten facer esta división que obedece ao contenido do mesmo. Nestes títulos, tamén temos outra división en capítulos, aínda que non todos, como podemos observar nos dous primeiros títulos, xa que os mesmos non son extensos como para incorporar capítulos. Con respecto aos criterios de redacción dun artigo, os criterios orientadores básicos na redacción dos artigo son os seguintes: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, unha idea. A información dos artigos está ordenada de forma lóxica, é dicir, a idea central indicase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan. Os artigos están dotados de contido normativo, obvian motivacións ou explicacións, cuxo lugar adecuado é a parte expositiva da disposición. Tampouco conteñen desexos, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. Os artigos están numerados con cardinais arábigos, dende o 1 ata o 42, en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración. Os artigos levan un título ou epígrafe que indica o contido ou a materia a que se refiren. Non se repite o mesmo título ou epígrafe en distintos artigos da norma e non se utiliza guións, asteriscos nin outro tipo de marcas no texto da disposición. As disposicións da parte final divídese en disposicións adicionais, disposicións transitorias, disposicións derrogatorias e disposicións derradeiras. As disposicións adicionais incorporan as regras que non poden situarse no articulado, pero sen perxudicar a súa coherencia e unidade interna. Respecto da redacción das disposicións transitorias, a finalidade é facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. A disposicións derrogatoria establece unha cláusula de derrogación do dereito vixente evitando que pervivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Neste caso supón a derogación de disposicións de igual ou inferior rango que se opoñan ao disposto na lei, nomeándoos na mesma. Polo que respecta ás disposicións derradeiras, inclúen: os preceptos que modifican o dereito vixente, xa que a modificación non é o obxecto principal da disposición, cláusulas de salvagarda do rango de certas disposicións, regras de supletoriedade, autorizacións e mandatos dirixidos á produción de normas xurídicas, regras sobre a entrada en vigor da norma. Nesta lei non se inclúen anexos. A entrada está determinada na disposición derradeira sexta, que se producirá aos 6 meses seguintes da súa publicación no Diario Oficial de Galicia. Respecto aos criterios lingüísticos xerais, destacamos que o destinatario da norma é a cidadanía, polo que está redactada nun nivel de linguaxe culto, pero accesible para o cidadán medio. A redacción do texto é clara, de fácil comprensión, desprovista de equívocos, sinxela, concisa, precisa, de modo que non deixe lugar a dúbidas no lector. Evítase o uso de estranxeirismos, a utilización de palabras e construcións lingüísticas inusuais. Ao longo do texto mantense unha terminoloxía unitaria. Gárdase unha coherencia terminolóxica, de modo que non da lugar a ambigüidade, contradición ou dúbida. Non hai uso de formas pasivas, redundancias e reiteracións de palabras. Non se utiliza formas discriminatorias ou androcéntricas, de modo que a terminoloxía empregada está en harmonía co principio de igualdade de sexos. Finalmente este texto enmárcase nas competencias que ten a Comunidade Autónoma de Galicia e se axusta ao bloque de constitucionalidade, redactado de forma clara, precisa e adecuada e accesible á cidadanía, o cal é destinatario final da norma

5 - Escrito por Miriam Penas o 14/11/2017 14:50

En primeiro lugar, para introducirnos neste tema, cabe definir o que se entende por “técnica normativa”, a cal, se centra na calidade das normas consideradas en si mesmas, de acordo coa claridade semántica e normativa. Ademais de proporcionar seguridade xurídica. Neste caso, analizaremos estas técnicas , en relación, ao Proxecto de Lei sobre espectáculos públicos e actividades recreativas. Estamos a falar, dun Proxecto de lei ,xa que foi aprobado polo Consello da Xunta. Esta lei, está estructurada en catro títulos, que comprenden corenta e dous artigos, unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras. Así mesmo, ao inicio da mesma aparece identificado o tipo de disposición, que tal e como se citou anteriormente, trátase dun Proxecto de lei, seguido do nome, o cal, indica o obxecto da disposición, que nos permite facernos unha idea do contido concreto para cada suposto. Neste caso, isto sí que se cumple “Proxecto de Lei sobre espectáculos públicos e actividades recreativas”. Sin embargo, cabe dicir que a pesar de que o título está ben redactado, non se define claramento o que é un espectáculo público o que pode derivar en confusión, entre por exemplo, unha actuación grande e un evento pequeno. Por outra banda, debe de conter unha parte expositiva (“exposición de motivos”) e unha parte dispositiva. Neste caso ,a lei que se está a analizar si que cumpre con este requisito, comeza cunha exposición de motivos, onde se establece a competencia exclusiva de Galicia nesta materia, as normas nas que se ampara así como a repercusión da mesma, isto é os aspectos máis relevantes. A exposición de motivos sí que cumple co requisito de estar dividida en partes e estar numerada con números romanos situados no centro e en maiúsculas. Neste caso, non se introduce un índice, debido a que o Proxecto de Lei non é demasiado extenso , pero no caso de que se integrase,tería que facerse despois do título e antes da exposición de motivos. Por outra banda, no que á parte dispositiva se refire dito Proxecto de Lei, está debidamente articulado, dividido en títulos ( centrados, en maiúsculas e enumerados en números romanos) . Cabe destacar a importancia das disposicións xerais, as cales, deben de figurar nos primeiros artigos da norma e son directamente aplicables, xa que se inclúen na parte dispositiva, que neste caso cúmprese con este criterio. Nestas disposicións, récollese o relativo ao obxecto da norma que se está a tratar, o ámbito de aplicación… Por outra banda, debido a extensión de algúns dos títulos, éstes divídense en capítulos e incluso en seccións. Este é o caso, por exemplo do capítulo IV “ Réxime sancionador”, dividido en dúas sección diferenciadas, a primeira e segunda. Ademais, en relación a isto, neste Proxecto de Lei, cúmprese co requisito de que os capítulos que integran o Título, deben de ir centrados, en minúsculas, salvo a maiúscula inicial e sen puntos. A diferencia dos propios títulos, tal e como se mencionou anteriormente. En ambos casos, se cumpre con estes requisitos. A continuación, cabe destacar a importancia da redacción dos artigos. Cada artigo é un tema e o que se pretende é que constitúa unha unidade de sentido completo, sen necesidade, de recorrer ao artigo anterior nin posterior. Ademais, os artigos non deben conter desexos, intencións… No presente Proxecto de Lei que estamos a analizar si que cumple con estes requisitos, poderiamos destacar como exemplo, o artigo 23 “dereitos e obrigas dos/das titulares e dos/das organizadoras”. Neste artigo, estase a exponer en concreto eses dereitos e obrigas, pero non se manifesta o desexo de que se teña que dar un determinado dereito. En relación a isto, cabe destacar, que os artigos deben numerarse con cardinais arábigos , dende o 1 ata o que corresponda, en orde correlativa e seria única, tal e como se levou a cabo no Proxecto de Lei que estamos a analizar. No caso de que houbese so un artigo teríase que indicar <>, pola contra, este non é o caso. En canto a composición dos mesmos, deben situarse na marxe esquerda, e escribirse a palabra <> en minúscula, salvo a primeria letra, citando a palabra. Neste caso, si se cumple con isto ao largo de todo o Proxecto de Lei. Despois , debe de ir o cardinal arábigo, seguido dun punto e dun espazo, e seguidamente, debe de colocarse o título do artigo en cursiva e minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortográficamente e sen punto ao final. Isto, neste caso tamén se cumple, por exemplo, Artigo 13. Dereito de admisión Ademais, pode suceder que o artigo se subdivida, circunstancia que ten que ser excepcional xa que a regla xeral é que o non deben de ser excesivamente longos. Pola contra, se se produce ese fenómeno excepcional, as división numéranse correlativamente con ordinais arábigos, en masculino ou femenino segundo proceda. Non se deben de utilizar guións, asteriscos nin outro tipo de marca. A primeira letra de cada ítem terá que escribirse en maiúsculas. Neste Proxecto de Lei que estamos a analizar, si se cumpre con este criterio referido a técnica normativa. Deste xeito, o artigo 3 que consta da letra a á h, atopamos este exemplo , en concreto na letra d , a cal, está dividida en 1º, 2º, 3º. En relación a isto, tamén se cumple que o tema é común, concordan coa fórmula inicial e final. Por outra banda, cabe destacar que, a parte final da normas poderá dividirse nas seguintes clases de disposicións e nunha orde concreta que se terá que respectar sempre . Dita orde, é a seguinte, as disposicións adicionais, as transitorias, as derrogatorias e as derradeiras. En primeiro lugar, cabe destacar que neste Proxecto de lei, si que se cumple con dita orde. Así, neste caso hai unha disposición adicional única , a cal, debe regular o réxime xurídico especial que non poida situarse no articulado, as excepcións, ou mandatos e autorizacións e o preceptos residuais que non teñan acomodo en ningunha outra parte da norma. En segundo lugar, en relación as disposicións transitorias, este Proxecto de lei contén cinco, en concreto na terceira debido a súa extensión, o apartado primeiro, está dividido da letra a á h, como no caso que consideramos anteriormente. En terceiro lugar, as disposicións derrogatorias, que neste caso dito proxecto conta con unha, as cal, ten que ser precisa e expresa, tal e como se cumpre neste caso. Ademais, de recoller unha relación cronolóxica e exhaustiva. En último lugar, as disposicións derradeiras, que neste caso cóntase con seis. Este tipo de disposicións, debe seguir unha orde con respecto dos temas a tratar. Neste caso, por exemplo, os preceptos que modifican o dereito vixente, por exemplo, o caso do artigo 40 ou tamén o 41. Tamén cabe destacar, os artigos que se incorporan, como é o caso do artigo 41bis, artigo 41 bis, o artigo 42 bis. Ademais, na disposición derradeira sexta, contén a entrada en vigor da lei, onde se cumpre co requisito de establecer unha fecha concreta. Finalmente, nesta lei , non se inclúen anexos, no caso de que se fixese, deberían de figurar a seguir dos espazos en branco correspondentes á data e sinatura ou sinaturas. Ademais, deberían ir numerados con números romanos, a non ser que haxa un só. Por todo o exposto, e según o disposto polo informe da Asesoría Xurídica Xeral, o Proxecto de Lei enmárcase dentro das competencias da Comunidade Autónoma de Galicia e axústase ao bloque de constitucionalidade, adecuándose o texto á técnica xurídica e normativa.

6 - Escrito por Brais Martins Penedo o 14/11/2017 13:10

Opinion sobre la técnica normativa: En primeiro lugar, respecto da división e do contido da lei, podemos dicir que si se cumpren neste proxecto os criterios de técnica normativa que fan referencia a esta cuestión, pois os proxectos de lei estrutúranse nas seguintes partes: título da disposición “Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia”; parte expositiva, que se denominará sempre «exposición de motivos», como sucede neste caso, e parte dispositiva, na cal se inclúen o articulado, e a parte final. O contido da disposición segue unha orde lóxica que outorga claridade ao texto e facilita a identificación de cada un dos seus preceptos dentro da estrutura do texto normativo. Así: A lei está estruturada en catro títulos, que comprenden 42 ártigos, unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras. O título I, baixo a denominación de disposicións xerais, regula o obxecto e o ámbito de aplicación da lei, recolle as exclusións e establece as definicións dos conceptos esenciais a que fará referencia o texto da norma. O título II recolle unha remisión ao marco xurídico de intervención administrativa previsto na Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia, para a apertura dos establecementos abertos ao público e a celebración dos espectáculos públicos e das actividades recreativas. O título III, que regula a organización e o desenvolvemento dos espectáculos públicos e das actividades recreativas, está composto por dous capítulos. O título IV divídese en catro capítulos. Nos dous primeiros regúlanse, respectivamente, as disposicións xerais e o réxime de vixilancia e de inspección. No capítulo III, as medidas provisionais previas á apertura do expediente sancionador. No capítulo IV, recóllese o réxime sancionador. A disposición adicional fai referencia á normativa técnica de aplicación. As cinco disposicións transitorias establecen, respectivamente, o réxime transitorio dos expedientes sancionadores, o réxime transitorio das licenzas municipais, autorizacións autonómicas e comunicacións previas, os capitais mínimos das pólizas de seguro de espectáculos públicos e actividades recreativas e a adaptación das obrigas en materia de seguros e a vixencia transitoria da Orde do 16 de xurio de 2005 en materia de horario xeral e ampliacións e reducións sobre o dito horario. A disposición derrogatoria única, ademais da derrogación normativa xenérica das disposicións de igual ou inferior rango que se oporian ao disposto na lei, fai unha mención expresa dos artigos 4 e 7 do Decreto 292/2004, do 18 de novembro, polo que se aproba o Catálogo de espectáculos públicos e actividades recreativas da Comunidade Autónoma de Galicia, así como do Decreto 390/2009, do 24 de setembro, polo que se determina o procedemento aplicable para o exercicio da potestade sancionadora na materia de establecementos e espectáculos públicos. Respecto ás disposición derradeiras, a primeira delas incorpora unha serie de modificacións na Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia, no que atinxe ao réxime de intervención administrativa e ao réxime sancionador. Na disposición derradeira segunda establécese o carácter complementario das ordenanzas municipais respecto do réxime previsto na Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia, así como o prazo de que disporán os concellos para a súa adaptación ao réxime previsto nesta lei. A disposición derradeira terceira prevé a posibilidade de actualizar as contías das sancións económicas. A disposición derradeira cuarta establece un plan de inspección dos espectáculos públicos e actividades recreativas, que deberán aprobar os concellos, no prazo dun ano desde a entrada en vigor desta lei. Na disposición derradeira quinta recóllese a habilitación para o desenvolvemento regulamentario da lei. A disposición derradeira sexta fixa o prazo para a entrada en vigor da lei, que se producirá aos seis meses da súa publicación no Diario Oficial de Galicia. As prescricións desenvolvense dunha maneira xerárquica e ordenada, sen deixar ocos nin lagoas. Respecto da precisión do obxecto de lei, nunha mesma disposición (título I) regúlase un único obxecto (art.1), “establecer, no marco das competencias da Comunidade Autónoma de Galicia, o réxime xurídico dos espectáculos públicos e das actividades recreativas que se celebren en establecementos ou espazos abertos ao público, sempre que se desenvolvan integramente no territorio da Comunidade Autónoma” e, se procede, os aspectos que teñan directa relación con el como o ámbito de aplicación (art.2), competencias (art.5), prohibicións (art.6), etc. Con isto, evitase a dispersión normativa, que complicaría o ordenamento, o coñecemento e a localización da normativa aplicable. Unha critica que se poderia facer respecto do obxecto da norma é que non se define o que é un espectáculo público. En relación coa homoxeneidade do texto cúmprense os criterios de técnica normativa xa que o ámbito de aplicación respétase no conxunto da disposición, sempre é o mesmo (art.2) e os dereitos e obrigas que se recollen na norma son coherentes entre si e non se contradin. Respecto do título da lei, este forma parte do texto e permite a súa identificación, interpretación e cita. É diferente dos das outras disposicións en vigor. O título iníciase coa identificación do tipo de disposición. Aquí estamos ante un proxecto de lei, pois o Consello da Xunta aprobou o texto definitivo para a súa remisión ao Parlamento. O nome indica o obxecto da disposición e o seu contido esencial de modo que permita facerse unha idea do seu contido e diferencialo do de calquera outra disposición. Aquí, tendo en conta que a disposición denomínase “Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia” podemos facernos unha idea xeral acerca do que tratará dita disposición. A súa redacción é clara e concisa e reflicte con exactitude e precisión a materia regulada. No proxecto de lei non se inclue índice algún que conteña as distintas divisións do texto coas súas respectivas epígrafes e a referencia aos artigos que integran cada unha das divisións. Dada a amplitude da lei poderíase incluir un índice para facilitar a sua comprensión. A parte expositiva desta norma denominase “exposición de motivos». Esta expresión insértase centrada no texto e escrita con letras maiúsculas. A parte expositiva describe o contido da disposición, indica o seu obxecto e finalidade, os seus antecedentes e as competencias e habilitacións. Non contén partes do texto do articulado, pois á parte expositiva estalle vedado todo contido normativo, que se traslada necesariamente á parte dispositiva do texto. A exposición de motivos divídise en partes (I,II,III), que se identifican con números romanos centrados no texto. Isto é frecuente cando a exposición de motivos é extensa, como ocurre aquí. As disposicións xerais fixan o obxecto (art.1) e o ámbito de aplicación da norma (art.2). O obxecto é a materia sobre a cal versa a norma, mentres que o termo «ámbito de aplicación» designa as categorías de situacións de feito ou de dereito e as persoas a que se aplica a disposición. As disposicións xerais recollen tamén as definicións necesarias para unha mellor comprensión dalgúns dos termos empregados. Estas figuran nos primeiros artigos da norma, encontrámolas no titulo I, a norma está dividida en títulos e así, os artigos que conteñan disposicións xerais incluense nese título I baixo o epígrafe “Disposicions xerais”. A parte dispositiva ordénase internamente adoptando a seguinte estrutura: Disposicións xerais. Obxecto. Ámbito de aplicación. Exclusións. Definicións. Parte substantiva. Parte procedemental. Parte final. Disposicións adicionais. Disposicións transitorias. Disposicións derrogatorias. Disposicións derradeiras. A división das disposicións normativas: As disposicións dividense en títulos (I,II, III, IV), xa que conteñen partes claramente diferenciadas que permiten facer esta división. División que entendemos que obedece ao contenido do mesmo. Nos títulos agrúpanse sistemáticamente os capítulos (de habelos). O articulado deste proxecto divídese en : a) Libros b) Títulos c) Capítulos Non se pasa dunha unidade de división a outra omitindo algunha intermedia, Os capítulos non se dividen en sección sin en subseccións. De maneira excepcional nas normas pode haber títulos sen capítulos, cando estes non sexan necesarios, como sucede neste proxecto lei cos títulos I e II, xa que non se consideran necesarios. Aínda que esteamos ante un proxecto de lei non encontramos división en libros, división que podría adoptarse aquí xa que se trata dun proxecto algo extenso. Os títulos son numerados con números romanos, e levan nome ou título. Así temos: Título I: disposicións xerais. Título II: réxime de intervención administrativa. Título III: organización e desenvolvimiento dos espectáculos públicos e actividades recreativas. Capítulo I: Capítulo II: Título IV: Vixilancia e inspección dos establecimientos abiertos ao público, dos espectáculos públicos e das actividades recreativas. Réxime sancionador. Capítulo I: disposicións xerais Capítulo II:vixilancia e inspección Capítulo III:medidas provisionais previas Capítulo IV: régimen sancionador Dacordo cos criterios da técnica normativa seguense os criterios orientadores básicos na redacción dos artigo, que son os seguintes: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, unha idea. A información dos artigos está ordenada de forma lóxica, é dicir, a idea central indicase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan. Procurase que o artigo constitúa unha unidade de sentido completa, de maneira que para comprendelo non é necesario recorrer ao artigo anterior nin ao posterior. Os aritos están dotados de contido normativo, obvian motivacións ou explicacións, cuxo lugar adecuado é a parte expositiva da disposición. Tampouco conteñen desexos, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. Evitase o emprego de expresións de posibilidade ou excesivamente amplas ou mediante cláusulas abertas, xa que podería introducir incerteza á hora de interpretar e aplicar a norma. Os artigos están numerados con cardinais arábigos, dende o 1 ata o 42, en orde correlativa e serie única, sen alterar nin interromper a numeración. Os artigos levan un título ou epígrafe que indica o contido ou a materia a que se refiren. Non se repite o mesmo título ou epígrafe en distintos artigos da norma. A composición dos artigos é a seguinte: Na marxe esquerda da liña superior á do texto do artigo correspondente escríbese a palabra «Artigo» en minúscula, salvo a primeira letra, citando a palabra completa, no mesmo tipo de letra que o texto e sen grosa nin subliñado nin cursiva. Despois da palabra «Artigo» vai o cardinal arábigo, seguido dun punto e un espazo. A seguir, en cursiva, colócase o título do artigo en minúscula, salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, e sen punto ao final. O contido do artigo ponse na liña inferior ao seu título, en minúscula salvo a maiúscula inicial e as que procedan ortograficamente, sen grosa, nin subliñado nin cursiva. A parte final das normas, aqui as disposicións da parte final levan titulo e divídense nas seguintes clases e respetando a orde xenérica: a) Disposicións adicionais. b) Disposicións transitorias. c) Disposicións derrogatorias. d) Disposicións derradeiras. As disposicións adicionais incorporan as regras que non poden situarse no articulado, pero sen prexudicar a súa coherencia e unidade interna. Respecto da redacción das disposición transitorias podemos sinalar que estas teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. Teñen una regulación autónoma. As disposicións derrogatorias conteñen unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente, sendo ser precisas e expresas, evitando que pervivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Así, recollese unha relación cronolóxica e exhaustiva de todas as disposicións derrogadas e péchase a lista cunha cláusula xeral de salvagarda que delimita a materia obxecto de derrogación. En canto as disposicións derradeiras, estas incluen: a) Os preceptos que modifican o dereito vixente, xa que a modificación non é o obxecto principal da disposición. b) As cláusulas de salvagarda do rango de certas disposicións. c) As regras de supletoriedade. e) As autorizacións e mandatos dirixidos á produción de normas xurídicas (neste caso a habilitación de desenvolvemento regulamentario). f) As regras sobre a entrada en vigor da norma. A entrada en vigor fíxase por referencia á publicación, na disposición derradeira sexta, cando a nova disposición deba entrar en vigor de forma inmediata e utiliza a fórmula correcta que é «entrará en vigor aos 6 meses seguintes da súa publicación no DOGA». Cabe destacar tamen que esta norma non leva incorporados anexos. En canto aos criterios lingüísticos xerais que segue a norma: Como o destinatario da norma é a cidadanía, esta é redectada nun nivel de linguaxe culto, pero accesible para o cidadán medio. Cunha lectura do proyecto podemos señalar que a redacción do texto normativo é: Clara, de fácil comprensión, desprovista de equívocos Sinxela, concisa, desprovista de elementos superfluos Precisa, de modo que non deixe lugar a dúbidas no lector Utilizase un repertorio léxico común, non vulgar, e recorrese ao emprego de termos técnicos dotados de significado propio. Evitase o uso de estranxeirismos, a utilización de palabras e construcións lingüísticas inusuais, así como a españolización ou galeguización de termos estranxeiros cando nos idiomas oficiais da Comunidade Autónoma de Galicia teñan outro significado. Igualmente limitase o uso de léxico latino ao realmente imprescindible. Ao longo do texto mantense unha terminoloxía unitaria. Gárdase unha coherencia terminolóxica, de modo que non da lugar a ambigüidade, contradición ou dúbida. A redacción do texto normativo busca a claridade expresiva por medio dunha estrutura gramatical correcta, sinxela e directa, próxima ao nivel común. Nesta mesma liña, evitase o uso de formas pasivas. Igualmente evitanse as expresións e locucións de sentido moi xeral. Tamén a norma trata de evitar as redundancias e as reiteracións de palabras. Respecto dos signos ortográficos, escríbense unidos á palabra anterior e separados da seguinte, se a hai,, por un espazo. O uso das maiúsculas restrinxese ao máximo posible.. As letras maiúsculas acentúanse graficamente sempre que o esixen as regras de acentuación. Como conclusión final podemos sinalar que o anteproxecto enmarcase nas competencias da Comunidade autónoma de Galicia e se axusta ao bloque da constitucionalidade, adecuandose o seu texto a técnica xuridica e normativa.

7 - Escrito por elenarodiño o 14/11/2017 13:09

Cuando hablamos de técnica normativa hay que partir del principio de seguridad jurídica. Este principio es fundamental a la hora de determinar que se entiende por una buena técnica legislativa y cuáles son las consecuencias del incumplimiento de las normas de esta ciencia a la hora de legislar. El principio de seguridad jurídica es la suma de varios principios: certeza y legalidad, jerarquía y publicidad normativa, irretroactividad, interdicción de la arbitrariedad, igualdad, responsabilidad…. Una vez que sabemos esto, podemos comenzar el estudio que nos ocupa sobre: el Proyecto de Ley de espectáculos públicos y actividades recreativas en Galicia. Este proyecto de Ley afirma que la Comunidad Autónoma de Galicia tiene competencia exclusiva en materia de espectáculos públicos, según la Ley Orgánica 16/1996, de 27 de diciembre, de transferencia de competencias a la Comunidad Autónoma de Galicia. Así mismo, nace para regular el régimen jurídico de los espectáculos públicos y de las actividades recreativas que se celebren en establecimientos o espacios abiertos al público, siempre que se desenvuelvan íntegramente en el territorio de la Comunidad Autónoma de Galicia. En lo que a la técnica normativa se refiere, en primer lugar, decir que el título de la Ley de espectáculos públicos y actividades recreativas en Galicia es perfectamente correcto pues no existe ninguna otra norma que lleve el mismo título. Además, identifica el tipo de disposición: Ley. La ley se divide en cuatro títulos: Título I, Título II, Título III (con Capítulo I y Capítulo II y Título IV (Capítulo I, Capítulo II, Capitulo III, Capitulo IV). Los títulos se agrupan en capítulos y cada título va numerado con números romanos. Es importante destacar que este proyecto de ley se estructura en varias partes: parte expositiva, que en este caso se denominará Exposición de motivos; parte dispositiva, en la cual se incluye el articulado; la parte final (en donde se incluyen disposiciones); y, si fuese necesario, los anexos (que en este caso no hay). La parte final cuenta con: una disposición adicional única, cinco disposiciones transitorias, una disposición derogatoria única, y seis disposiciones últimas. La disposición adicional única es bastante breve y hace referencia a la normativa de la técnica de aplicación. Nada explica a cerca de los regímenes jurídicos especiales que no se puedan colocar en el articulado (territorial, personal, económico y procesal). Tampoco establece ningún mandato ni autorizaciones que no se han dirigido a la producción de normas jurídicas. En cuanto a las disposiciones transitorias, hemos dicho que esta ley tiene cinco y deben tratar los problemas de transitoriedad que la entrada en vigor de la norma pueda originar. Debe delimitarse de forma precisa la aplicación temporal y material de la disposición transitoria correspondiente, evitando formulas imprecisas. En este caso, las disposiciones transitorias tratan: la primera, el régimen transitorio de los expedientes sancionadores; la segunda, el régimen transitorio de las licencias municipales, de las autorizaciones autonomías y de las comunicaciones previas: la tercera, los capitales mínimos de las pólizas de seguro y espectáculos públicos y actividades recreativas; la cuarta, la adaptación de las obligaciones en materia de seguros; y la quinta, los horarios. Por ejemplo, la disposición adicional quinta declara la pervivencia de la norma antigua (Mentres non se aprobe e entre en vigor a orde a que se refire o artigo 17 continuará vixente a Orde do 16 de xuño de 2005…” En tercer lugar hay una disposición derogatoria única, que cumple el requisito de actuar como cláusula de derogación del derecho vigente, cuando dice: Quedan derrogadas cantas disposicións de igual ou inferior rango se opoñan ao disposto nesta lei e nomeadamente: a) Os artigos 4 e 7 do Decreto 292/2004, do 18 de novembro, polo que se aproba o Catálogo de espectáculos públicos e actividades recreativas da Comunidade Autónoma de Galicia, b) O Decreto 390/2009, do 24 de setembro, polo que se determina o procedemento aplicable para o exercicio da potestade sancionadora en materia de establecementos e espectáculos públicos. En cuanto a las seis disposiciones últimas respetan el orden de la técnica normativa pues la disposición última primera incluye todos los preceptos que modifican el derecho vigente y la disposición última quinta una cláusula de habilitación reglamentaria. La modificación está bien redactada y se trata de una modificación de estilo de regulación pues se entiende que se quiere dar una nueva redacción al precepto. Por ejemplo: “Modifícase a Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia, nos seguintes termos: Un. O artigo 40 queda redactado do seguinte xeito…” Por todo esto, podemos decir que la composición formal de este proyecto de ley es correcta. Además, en el Proyecto de ley de espectáculos públicos y actividades recreativas en Galicia se evitan motivaciones o explicaciones y la norma no contiene deseos, intenciones, declaraciones, formulaciones innecesarias… También se evitan expresiones amplias. El legislador ha sido claro y conciso. Los artículos aparecen correctamente numerados: cardinales arábigos y a continuación la palabra en cursiva: Artículo 38. Prescripción. También volver a destacar a lo que el objeto único de la ley se refiere. Un presupuesto de la técnica normativa es que se regule un único objeto y todos los aspectos que tengan directa relación con él. En este caso el objeto son los espectáculos públicos y las actividades recreativas de Galicia y todos los aspectos que se regulan en el articulado tiene directa relación con el mismo: condiciones técnicas y de seguridad (artículo 7), seguros (artículo 8), registro de empresas y establecimientos (artículo 11), horarios (artículo 17), infracciones (artículo 31) … El ordenamiento trata de evitar la dispersión normativa y además intenta que la ley sea completa y no parcial. Por otro lado, se busca la homogeneidad del texto: el ámbito de aplicación se debe respetar en toda la disposición. En este caso el ámbito de aplicación es la Comunidad Autónoma de Galicia y se respeta. Además, los derechos y las obligaciones deben ser coherentes entre sí y no contradecirse. En este proyecto de ley se incluyen en el Capítulo II del Título I y aparecen perfectamente identificados pues se clasifican en varios artículos: derechos y obligaciones del público (artículo 21), de los artistas, intérpretes o ejecutantes (artículo 22) y titulares y organizadores (artículo 23). La norma también respeta la no reproducción de otras normas básicas pues recoge referencias expresas a los preceptos estatales que son objeto de reproducción con expresiones como “de acuerdo con”, “de conformidad con”: As medidas preventivas poderán ser alzadas ou modificadas durante a tramitación do procedemento, de conformidade co disposto na Lei 39/2015, do 1 de outubro, do procedemento administrativo común das administracións públicas, de conformidade co disposto na normativa reguladora da actividade de control de acceso a espectáculos públicos e actividades recreativas… Tanto la disposición, como su nombre, se debe escribir entre comas. La cita debe incluir el tipo de la norma (ley) el número y el año separados por una barra (39/2015), la fecha (1 de octubre) y el nombre (de conformidad con lo dispuesto en la normativa reguladora de la actividad de control de acceso a espectáculos públicos y actividades recreativas. En cuanto a la redacción: es clara, de fácil comprensión, sencilla y precisa. Se utiliza un léxico común y formal. También se evitaron el uso de constricciones lingüísticas inusuales, como la españolización o galleguización. Se guarda una coherencia terminológica, pues se utilizan los mismos términos para expresar los mismos conceptos y no se usan términos idénticos para expresar conceptos diferentes. Se trata de evitar la ambigüedad, contradicción o duda en cuanto al significado de un concepto. Cuando decimos que el texto es claro, nos referimos a que se respeta el orden normal de los elementos de la oración, evitando todo aquello que recargue innecesariamente la redacción de la norma. También se evita la utilización de frases pasivas o reflexivas. La utilización de los signos ortográficos es correcta: el uso de mayúsculas y minúsculas, los espacios… En concreto, el lenguaje jurídico-administrativo se respeta pues se escribe con mayúscula inicial el tipo de disposición cuando sea citada como tal y con su denominación oficial completa o abreviada. Por ejemplo: “ao disposto na Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia (…)” Tampoco se escribe con mayúscula inicial el tipo de disposición cuando en el texto se haga referencia a la propia norma o a una clase genérica de disposición: “Esta lei entrará en vigor aos seis meses da súa publicación no Diario Oficial de Galicia.” La parte citada de una norma se escribe en minúscula: artículo, numero párrafo, disposición ultima primera, capítulo, sección, título y libro. Se cuida el aspecto de la concordancia de género (masculino y femenino) y número (singular y plural). También concuerda el sujeto y el verbo. Como críticas decir que no se ha introducido ningún índice, aunque quizás sea porque no es una norma de gran complejidad. El índice tendría que colocarse después del título y antes de la parte expositiva. Además, la ley a su comienzo, a pesar de que su título está bien redactado, a continuación no se define claramente que es un espectáculo público y quizás esto suponga problemas pues no es lo mismo un evento grande que una actuación pequeña. Por todo lo expuesto, y según lo dispuesto por el informe de la Asesoría Jurídica General, el proyecto de ley se enmarca en las competencias de la Comunidad Autónoma de Galicia y se ajusta al bloque de constitucionalidad, adecuándose su texto a la técnica jurídica y normativa.

8 - Escrito por Patricia Alcal´a o 14/11/2017 13:08

O obxecto do comentario sobre a técnica lexislativa é o proxecto de lei de Espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia. O proxecto está correctamente estructurado, comezando polo título, que denomina á lei "proxecto", dado que xa foi aprobada polo Consello da Xunta para proceder á remisión ó Parlamento. O título está debidamente elixido xa que expresa á perfección o contido esencial do que será a parte dispositiva, sen entrar a facer ningún adianto do que correspondería á mesma. Ademáis, o título cumpre o requisito de non coincidir co título de ningunha otraa lei vixente, xa que, indica que é para Galicia (existen outras leis chamadas igual, pero marcan a diferencia ao indicar que son para Galicia, Cantabria, País Vasco... motivo polo cal non haberá lugar a confusión). A continuación atopámonos coa parte expositiva, chamada neste caso exposición de motivos, xa que non inclúe índice, aínda que tendo en conta a extensión do proxecto podería incluílo. A parte expositiva tamén conta con certa extensión, por iso está dividida en tres partes diferenciadas con números romanos. Debe falar do contido e finalidade da lei e explicar que se ten competencia, habilitación e certos antecedentes ou trámites. Sinala a lei 16/1995 e o Real Decreto 1640/1996 que transfiren esta competencia a Galicia. A continuación expresa a necesidade deste proxecto, xa que sería a primeira regulación global e xenérica desta materia con rango de lei,a finalidade de salvaguardar os intereses dos espectáculos, a protección integral da infancia e da adolescencia... Queda perfectamente clara a intención e o resultado que se busca polo que a valoración da exposición de motivos, debe ser, dende o meu punto de vista, positiva. A parte dispositiva esta estructurada para facilitar a orde e compresión en disposicións xerais, sustantivas, procedimentais e finais. Eventualmente pódese incluír despois das disposicións un anexo. Este proxecto non fai uso de dita posibilidade. Dito articulado debe dividirse adecuadamente, en libros, títulos, capítulos e seccións, ás veces, tamén atopamos subseccións. A proxecto de lei obxecto de análise non fai uso de todas estas posibilidades. Para comezar non divide a parte dispositiva en libros, probablemente porque é unha materia concreta e relativamente sinxela, o que determina que non faia falla facer unha subdivisión da regulación en distintos libros. Optouse por un método sinxelo, unha división en catro títulos, unha disposición adicional, cinco transitorias, unha derrogatoria e seis derradeiras. A divisón en títulos debe corresponder a materias moi diferenciada, senón, non sería necesaria esta división. A función de cada un destes títulos é a seguinte: Título I: denomínase "disposicións serais" e deixa fixo o obxecto, o ámbito de aplicación e as exclusións. Tamén define conceptos esencias que precisamos para comprender a norma. Título II: contén unha remisión ao marco xurídico de intervención administrativa que prevé a lei 13/2009. Título III: Céntrase na organización e desenvolvemento das actividades mencionadas no título da lei, e está dividido en dous capítulos. O primeiro regula o dereito de admisión para evitar calquera tipo de discriminación, así como os servizos de control de acceso, vixilancia, seguridade e a necesidade de persoal habilitado. Tamén regula as entradas, a información, a protección da infancia e da adolescencia... Na miña opinión, trátase dun capítulo longo que trata temas moi diversos, dispares entre sí, tal vez unha distribución en máis capítulos posibilitaría unha más correcta técnica normativa e unha orde á hora de buscar temas concretos dentro da xeneralidade da lei. A propia exposición de motivos di que é unha regulación xeral: é certo. Englóbanse moitos aspectos e moitos tipos de espectáculos públicos diferentes, por estos motivos considero que unha distribución máis meticulosa melloraría a técnica normativa. O segundo caítulo regula os dereitos e obrigas das personas implicadas nos espectáculos públicos. Título IV: é o máis extenso, divídese en catro capítulos, mellor organizado que o anterior, debido a que cada capítulo se adica a un asunto concreto. O primero as disposicións xerais, no segundo o réxime de vixilancia e inspección, no terceiro, as medidas provisionais previas ó expediente sancionador,e no cuarto, o procedemento sancionador. A continuación, farei un breve análise de cómo debe ser o articulado e das suas carácterísticas principais, así como do cumprimento dunha correcta técnica normativa nesta lei: Os artigos son as unidades básicas que forman o regulamento completo, non poden ser excesivamente longos e cada un deles debe conter un só tema, unha regla, mandato, precepto, previsión ou dereito. Teñen que ser lóxicos e coherentes entre sí os dereitos e obrigas. Ademáis, deberán evitar expresións de posibilidade que parezcan amplas, así como os términos vagos, porque pode dar lugar a confusión, incerteza ou lagoas. Os artigos cumpren o requisito de numerarse con números cardinais arábigos, regulando un só tema e dividíndoos en varios números cando son moi complexos e conteñen varias ideas. Cada párrafo debe corresponderse cunha idea. O obxecto é correcto, aínda que non aporta nada novo pois límitase a repetir o título. En canto a o ámbito de aplicación e as exclusións, boto en falta unha definición precisa do que é un espectáculo público ou unha actividade recreativa. É posible que sexa necesaria unha maior concreción para non ter problemas ou lagoas á hora de aplicar á lei a un evento determinado. Sen embargo, fanse estas definicións no artigo 3, de modo ordeado. Aínda así, penso que pode non estar claro en determinados casos, se entra un evento dentro do ámbito de aplicación da lei ou non. Por exemplo, imaxinemos un pequeno evento de teatro nun bar, entraría no ámbito de aplicación? Parece lóxico que a un pequeno evento de bar non poderíamos esixirlle a vixilancia, inspección etc que impón esta lei, nin sometelo a sancións tan duras. E sen embargo, parece que entra no ámbito de aplicación da lei. É dicir, realmente a miña crítica é que parece que non se ten en conta a gran amplitude da xeneralidade da lei, os moi distintos eventos no só en canto a contido senón tamén ao seu tamaño, trascendencia, etcétera. En canto á parte final dunha lei, xa mencionamos a estructura en disposicións adicionais, transitorias, derrogatorias e derradeiras. Existe unha orde de xerarquía ou prevalencia entre elas, pois as transitorias prevalecen sobre todas as demais, as derrogatorias sobre as adicionais e derradeiras e as derradeiras sobre as adicionais. A primeira sempre será a disposición adicional, para tratar aquelo que non tuvo encaixe no articulado sen quebrar a súa coherencia o u dar algún tipo de mandato, como é o caso desta lei: Disposición adicional única. Normativa técnica de aplicación Os criterios técnicos a que fai referencia esta lei aplicaranse consonte a regulación prevista no Código técnico da edificación e na súa normativa de desenvolvemento, sen prexuízo da normativa sectorial que, de ser o caso, resulte aplicable. Non hai ninguna crítica con respecto á disposición adicional única xa que o contido adecúase ás normas sobre competencia normativa e ao criterio restrictivo de non ir máis aló do que unha disposición adicional permite. En canto ás disposicións transitorias establécense para evitar problemas de transitoriedade debido á entrada en vigor. Son cinco e están bastante claras, responden á finalidade adecuada e non entran a regular con fórmulas vagas e imprecisas. As disposicións derrogatorias só poden conter claúsulas de derogación de dereito vixente e debe seguir unha orde cronolóxica facendo as derogacións. Estas derogacións serán exhaustivas. Finalmente incluirán unha claúsula salvagardando aquelo que seguirá vixente. Nesta lei, son moitas as derogacións. No pdf hai un erro xa que aparece na páxina 93 do proxecto de lei e na 116 do pdf unha disposición titulada "disposición adicional cuarta" en medio das derrogatorias. As disposicións derradeiras deben incluír, por orde: Os preceptos que modifiquen o dereito vixente, cando a modificación non sexa obxecto principal da disposición. as regras de supletoriedade ou incorporación de dereito comunitario, se for caso. As autorizacións e mandatos dirixidos á produción de normas xurídicas Tamén son importantes as regras sobre a entrada en vigor da norma e finalización da vixencia. A entrada en vigor fixarase preferentemente sinalando o día, mes e anoen que se producirá. En xeral a lei sí cumple as normas da técnica normativa, aínda que pódense facer pequenas correccións encaminadas a lograr maior claridade no ámbito de aplicación e mellor organización do texto articulado, para que a búsqueda e comprensión da globalidade dos aspectos que regula esta ambiciosa lei sexa más sinxela.

9 - Escrito por Pablo Ribao o 14/11/2017 13:07

COMENTARIO DA TÉCNICA NORMATIVA DO PROXECTO DE LEI DE ESPECTÁCULOS PÚBLICOS E ACTIVIDADES RECREATIVAS. No presente comentario vamos a analizar a técnica normativa do Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas, unha lei formulada dentro do ámbito de competencias exclusivas que pertence a Comunidade Autónoma de Galicia. En canto á técnica normativa, esta, céntrase na calidade das normas, no adecuado uso da linguaxe así como na claridade do seu contido e vixencia. Perséguese constituír un ordenamiento xurídico ben estructurado e integrado por normas correctamente formuladas para así garantir o principio de seguridade xurídica recollido no artigo 9.3 da Constitución Española. Os proxectos de leis, incluido o que vamos mencionar estructurase nas seguintes partes: o Título da disposición, o seguinte co que ten que contar é coa exposición de motivos, logo unha parte dispositiva, onde aparece o articulado, unha parte final e poden aparecer tamén anexos. Neste proxecto de lei o Título da disposición é Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas, coa a sua conseguinte exposición de motivos, que é o texto que se pon de forma previa á lei onde se explica o seu contido e as razóns e fundamentos da mesma. A parte dispositiva consta de 42 artigos e a parte final, que consta de unha disposición adicional única, de 5 disposicións transitorias, de unha única disposición derrogatoria, e 6 disposicións derradeiras. En primeiro lugar, o título da disposición, Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas, permite una clara identificación e interpretación ademáis o título diferenciase de outras disposicións en vigor. O texto analizado xa foi aprobado polo Consello da Xunta remitindoo o Parlamento, pasando de ser un “Anteproxecto de lei” a un “Proxecto de lei”. Unha vez identidicado a tipo de disposición como Proxecto de lei indícase o nome que tamén forma parte do título “de espectáculos públicos e actividades recreativas”, este nome permite identidicar o obxecto da disposición e o seu contido esencial diferenciandoo de calquera putra disposición, con unha redación clara e concisa sen inclusión de descricións propias da parte dispositiva. Seguindo os criterios de técnica normativa os termos empregados no título de este Proxecto de lei utilizanse de forma acertada, xa que son mesmos que podemos ir atopando na parte dispositiva, e é correcto que non se utilizaran no título abreviaturas e uso de siglas. En segundo lugar, encontrase a parte expositiva, chamada “exposición de motivos” , a cual neste texto aparece de forma centrada e escrita en mayúsculas. Vemos como neste texto de forma non acertada seguindo os criterios de tecnica lexislativa omítese un índice para aqueles textos complexos e extensos como é o caso, xa que este proxecto de lei consta de 98 folios. Este índice que se omite debería estar situado entre o Título e antes da parte expositiva, ademáis este deberia contar con as correspondentes divisións do texto, coas suas respectivas epígrafes e incluíndo a referencia aos artigos que integran cada unha das divisións. A parte expositiva ten como propósito describir o contido da disposición, seu obxecto e finalidade, seus antencedentes e as competencias e habilitacións para os cuais se vai dictar este texto. A exposición de motivos non ten que ser extensa, a menos que pola conplexidade da que se trate o seu contido fagaoo necesario. A parte exposiitiva no proxecto que analizamos divídese en tres partes, cada unha representada por numeros romanos, os cuais aparecen centrados no texto antes de empezar cada parte, (I-II-III). Basandonos nos criterios utilizados para o análisis a exposición de motivos esta ben feita, xa que non se incluen nela contidos da parte dispositiva, os cuais pertencen a seguinte parte que analizarase máis adiante. Do primeiro punto da exposición de motivos (I) deste Proxecto de Lei de espectáculos públicos e actividades recreativas, desprendese o obxecto e a finalidade do texto, que é a de regular por primeira vez nunha norma autonómica con rango legal un o réxime xurídico dos espectáculos públicos e das actividades recreativas que se celebren en establecementos ou espazos abertos ao público, sempre que se desenvolvan integramente no territorio da Comunidade Autónoma de Galicia, e decir o que se quere lograr co texto e o de e acadar un marco normativo adecuado á realidade da sociedade actual e que garanta a protección e a conciliación dos distintos dereitos e intereses que abranguen os espectáculos públicos e as actividades recreativas. No Punto “II” exponse que a presenten lei non ten un carácter exhaustivo ao ter en conta a pluraridade de situacións e diversidades de intereses que abranxen esta materia, polo que corresponderialle as normas regulamentarias o desenvolvemento posterior de aspectos máis concretos, neste caso a propia norma contempla posibles aspectos que deben establecerse pola via regulamentaria “como poden ser o procedemento para autorizar a celebración dos espectáculos públicos e das actividades recreativas que se desenvolvan en máis dun termo municipal da Comunidade Autónoma, a composición, a estrutura e o funcionamento da Comisión de Espectáculos Públicos e Actividades Recreativas de Galicia ou os datos que deben constar no Rexistro público de empresas e establecementos destinados á realización de espectáculos públicos e actividades recreativas.” O punto número III da exposición de motivos estructura a parte dispositiva da norma, a que comprenden corenta e dous artigos, unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras. Debería tratarse por último nesta parte da norma os apectos máis relevantes relevantes da tramitación, os principais informes emitidos e as consultas que se efecturaron, pero polo que podemos no texto que analizamos esto non aparece, non cumprindo os criterios de técnica normartiva. A parte dispositiva constituese polo articulado. Esta parte está ordenada internamente en disposicións xerais, parte sustantiva e parte procedimental. O articulado do presente texto dividese en Títulos, capítulos e seccións. Entendendo por artigo a unidade básica de toda disposición normativa, debe aparecer sempre a división de artigos calquera que sexa a extensión da parte dispositiva. Como procede no noso orenamento xurídico, non se pasa de unha unidade de división a outra omitindo unha intermedia. Se ben nesto texto o Título un e dous non se dividen en capitulos eso non é impedimento algun. O articulado dividese en catro títulos, o primeiro denomínase “Disposicións Xerais”, este título non se divide en capítulos, consta de once artigos. As Disposicións Xerais do primeiro título seguen os criterios de técnica lexislativa, al establecer o orden na seguinte estructura: artígo un: obxecto, artigo dous: ámbito de aplicación, artigo tres definicións. O título dous títulase “Réxime da intervención administrativa”, o cual consta de un so artigo. O Título tres denomínase “Organización e desenvolvemento dos espectáculos públicos e actividades reacreativas”, o presente título divídese en dous capítulo, o primeiro “Dos aspectos xerais da organización e desenvolvemento”, desde o artigo trece a o vinte. Logo o capítulo II “Dereitos e obrigas do público, artistas, intérpretes ou executantes e dos/as organizadores/as” regula desde o artido 21 ata o 23. O Título catro chámase “Vixilancia e inspección dos establecementos abertos ao público, dos espectáculos públicos e das actividades recreativas. Réxime sancionador” e divídese a sua vez en catro capítulos. O Capítulo I, chámase “Disposicións xerais” e regula un único artigo vintecatro. A sua vez o capítulo II “Vixilancia e inspección” regula tamén un so artigo o vintecinco. O capítulo III denominase “Medidas provisionais previas” e regula desde o artigo vintesete ata o vintenove. Mentras que o último capítulo o catro denomínase “Réxime sancionador” este dividese en duas seccións a primeira chámase “Infraccións e sancións” vai desde o artigo trinta ata o trinta e oito e a sua segunda sección recibe por nome “Competencia e procedemento” regulando os ultimos artigos do texto desde o trinta e nove ata o carenta e dous. A información que conteñen os artigos debe de ordenarse de forma lóxica, indicando no primeiro párrafo a idea central e nos seguintes as especificaciones procedentes. O artigo debe constituír unha unidade de sentido completa de maneira que para comprendelo non sexa necesario acudir ao resto de artigos. Na presente lei os artigos se enumeran en cardinales arábigos, todos eles teñen un título que indica a materia concreta a que se refire o seu contido, por exemplo vemos na lei “Artigo 19. Información ao público no caso de establecementos públicos” e, a continuación, o contido do artigo na liña inferior ao título, coa letra inicial en mayúscula e o resto en minúscula. Os artigos non han de ser excesivamente longos, e han de conter un mandato, precepto ou regra ou máis dun si responden a unha mesma unidade temática. No caso de que os artigos sexan especialmente complexos, deben dividirse en número, introducindo especificaciones respecto da idea central sobre a que versa o artigo. Cando o artigo se subdivide faise empregando letras minúsculas ordenadas alfabéticamente seguidas dun paréntesis posterior, por exemplo a), b), c). En canto a parte final se divide en unha disposición adicional, cinco disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e seis disposicións derradeiras, ademáis seguen ese orden. Nas disposicións adicionais, regulanse, entre outros aspectos, as regras que non se poden situar no articulado sen prexudicar a coherencia e a unidade interna no texto. Este proxecto de lei consta de una so disposicion adicional, denominada “Normativa técnica de aplicación”. Logo respeto as disposicións transitorias, este texto consta de cinco: 1. “Disposición transitoria primeira. Réxime transitorio dos expedientes sancionadores” 2. “Disposición transitoria segunda. Réxime transitorio das licenzas municipais, das autorizacións autonómicas e das comunicacións previas” 3. “Disposición transitoria terceira. Capitais mínimos das pólizas de seguro de espectáculos públicos e actividades recreativas” 4. “Disposición transitoria cuarta. Adaptación das obrigas en materia de seguros” 5. “Disposición transitoria quinta. Horarios” Estas disposicións teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación, tendo en conta que a entrafa en vigor da disposición poda xenerar. Estas disposicións establecen unha regulación autónoma para as situacións xurídicas iniciadas antes da entrada en vigor da nova disposición ou as que declaren a pervivencia ou ultractividad da norma antiga para regular situacións iniciadas antes de éntraa en vigor da nova norma. En canto as dispocións derrogatorias, o presente texto consta de soamente unha, a cual contem unha cláusula de derogación de dereito vixente, establecendo nas normas que se derogan de forma clara, expresa e exhaustiva. Esa disposición denomínase: “Derrogación normativa”. Contén esta disposición unha cláusula onde se establece “Quedan derrogadas cantas disposicións de igual ou inferior rango se oporian ao disposto nesta lei” ademáis dos cuais deroga os artigos 4 e 7 do Decreto 292/2004 polo que se aproba o Catálogo de espectáculos públicos e actividades recreativas da Comunidade Autónoma de Galicia. e o Decreto 390/2009 polo que se determina o procedemento aplicable para o exercicio da potestade sancionadora en materia de establecementos e espectáculos públicos. Por último temos as disposicións finais que incluen os preceptos que modifican o dereito vixente cando a modificiación non sexa o obxecto principal da disposición, as clausulas de salvagarda do rango de certas disposicións o de competencias axenas e as reglas de supletoriedade. O texto a analizar consta das seguintes: 1. “Disposición derradeira primeira. Modificación da Lei 9/2013, do 19 de decembro, do emprendemento e da competitividade económica de Galicia” 2. “Disposición derradeira segunda. Carácter complementario e adaptación das ordenanzas municipais” 3. “Disposición derradeira terceira. Actualización da contía das sancións” 4. “Disposición derradeira cuarta. Plan de inspección dos espectáculos públicos e actividades recreativas” 5. “Disposición derradeira quinta. Habilitación para o desenvolvemento regulamentario” 6. “Disposición derradeira sexta. Entrada en vigor.” Para finalizar, mencionar que o Proxecto de lei de espectáculos públicos e actividades recreativas, cumpre con os criterios de técnica lexislativa e normativa. Encontrase redactado de unha forma clara, con gran precisión e con unha redacción que está adecuada e acesible ao cidadán, xa que e fácil de comprender o sentido da norma, ademáis de estar ben estructurada en en Títulos e Capítulos o que permite poder distinguir de una forma clara cada una de las maneras abordadas. Ademáis este texto enmárcase nas competencias que ten a Comunidade Autónoma de Galicia e se axusta ao bloque constitucional. Santiago de Compostela, 14 de novembro de2017. Pablo Ribao

10 - Escrito por ASOCIACIÓN de PRODUTORES TÉCNICOS de ESPECTÁCULOS de GALICIA o 26/10/2017 10:47

O sector dos espectáculos públicos e actividades recreativas é un sector regulado en Galicia, principalmente por: - Real Decreto 2816/1982, Regulamento Xeral de Policía de Espectáculos públicos e actividades recreativas - Decreto 292/2004, Catálogo de Espectáculos públicos e actividades recreativas de Galicia - Lei 9/2013, do Emprendemento e da Competitividade económica de Galicia - Decreto 144/2016, Regulamento único de regulación integrada de actividades económicas e apertura de establecementos. Tanto as persoas físicas, coma as xurídicas, temos a obriga de cumprir uns requisitos para poder exercitar os nosos dereitos neste eido, dada a intervención da administración por razóns de interés xeral (seguridade pública, orde pública, saúde pública, loita contra o fraude, propiedade intelectual, protección dos consumidores, conservación do patrimonio histórico e artístico, ...etc). É importante ter en conta que este Proxecto de lei non crea lexislación sobre algo novo, senon que adapta a existente aos principios da Directiva 123/ CE 2006, de servizos, que introduce importantes cambios conceptuais que obriga ás diferentes lexislacións a recoller, estabrecendo coma norma xeral: - a mínima intervención posible por parte das administracións aos prestatarios dos servizos - a mellora a calidade dos servizos - a garantía dos dereitos dos usuarios malia a menor intervención administrativa Mais hai dúas consideracións da Directiva que supoñen unha reserva xustificada á norma xeral: - a intervención administrativa estará xustificada nos servizos de carácter efímero, é dicir, nos que non se poida comprobar a posteriori os defectos dos servizos en cuestión, e habida conta dos riscos e perigos que se derivarían da inexistencia dun control a priori (Consideración 54) - a intervención administrativa estará xustificada nos servizos afectados por razóns de interese xeral (Consideración 56) Ambas as dúas Consideracións son aplicables aos espectáculos públicos e actividades recreativas. Precísase ter moi clara a realidade do sector para evitar consideracións xenéricas e baleiros lexislativos na trasposición, que dificulten a súa efectividade, e se produza o efecto contrario ao que se pretende. Según a nosa consideración, sen ser os únicos, os principais son: - non queda ben definido que son os axentes do sector. Especialmente delicada é a confusión entre “promotor” (sen perfil técnico) e “produtor” (con perfil técnico), cando no proxecto se fala de “organizadores” - non recolle a tramitación de licenzas autonómicas, o que supón un baleiro normativo - non detalla quen son os “técnicos competentes”, o que pode dar lugar a que os Proxectos técnicos esixidos pola lei sexan asinados por técnicos non competentes. Ao ser unha responsabilidade dos empregados públicos, a de validar ditos proxectos, poderíanse dar casos de prevaricación - non crea un corpo de inspectores, coma os creados no eido do turismo, sanidade, educación... etc. - remite ás ECCOM coma axentes de inspección e certificación, mais sen especificar os requisitos para garantir a necesaria competencia técnica no eido dos espectáculos públicos e actividades recreativas engade o Código Técnico de Edificación (CTE) coma normativa técnica de aplicación desta lei, cando na normativa sectorial anterior nunca aparecera Definición dos axentes do sector É fundamental unha correcta definición dos mesmos. Neste proxecto se fala de “organizadores” sin facer distinción entre os que serían os “promotores”, con obrigas mais sen competencia técnica no eido, e os “produtores”, con obrigas e con competencias técnicas no eido. Licenzas municipais vs. licenzas autonómicas O proxecto trata de diferente xeito o tema das licenzas según de quen sexa a competencia: recolle a tramitación das licenzas municipais máis non a tramitación das licenzas autonómicas. É dicir, esixe no eido local mais non no eido autonómico. Técnico competente Non detalla que profesionais poden ser considerados coma “técnicos competentes”, o que supón un grande risco de cara á practica profesional: pode darse o caso de que o traballo dun técnico sexa rexeitado por non ser recoñecido coma tal (coma sucede xa noutros sectores, con numerosas reclamacións ante a Secretaría de Unidade de Mercado), co conseguinte perxuizo para o profesional e o seu cliente. Neste sentido, a APTEGA reclama que os Técnicos Superiores en Produción de Audiovisuais e Espectáculos (título estabrecido polo Real Decreto 1681/2011, de 18 de novembro, e desenvolvido polo Decreto 87/2013, do 16 de maio), sexan recoñecidos coma “técnicos competentes” grazas ás súas cualificacións e competencias profesionais, recollidas en ambas as dúas normativas. Os resultados de aprendizaxe recollidos nelas certifican dita cualificación e competencia, entroutos: - Valorar a idoneidade do recinto específico proposto para a representación do espectáculo ou evento, a partir do estudo da documentación dispoñible de tipo técnico e loxístico e de visitas técnicas aos espazos de representación. - Estimar os requisitos administrativos necesarios en materia de dereitos de autoría, permisos, seguros, protección ambiental e uso dos recintos de representación do proxecto de artes escénicas, musical ou evento, a partir da análise da súa documentación. - Determinar os recursos técnicos, os medios loxísticos e os espazos e instalacións necesarios para a posta en marcha dun proxecto de artes escénicas, musical ou evento, diferenciando as súas características funcionais e operativas e relacionándoas co tipo de produto. - Especificar as condicións que deben cumprir os espazos de representación e as súas instalacións para a posta en marcha do espectáculo ou evento, tanto en recintos destinados a exhibicións regulares como nos non preparados (espazos de configuración público-escena variable, polideportivos, carpas, espazos ao aire libre, etc.). - Deseñar o plan de produción dun proxecto de artes escénicas, musical ou evento, adecuando as técnicas de planificación ao tipo de espectáculo ou evento e xustificando o proceso metodolóxico aplicado no seu deseño e as decisións tomadas. - Deseñar un plan de emerxencia e evacuación que recolla as medidas de seguridade e a prevención de riscos laborais segundo as características do recinto, os medios técnicos que se vaian utilizar e a normativa específica de seguridade en locais de pública concorrencia. Hai que ter en conta a definición de “espectáculos públicos” que estabrece a normativa galega: “representacións, exhibicións, actuacións, proxeccións, competicións o uaudicións de concurrencia pública, de carácter artístico, cultural, deportivo ou análogo.” Corpo de inspectores Coma contemplan outras leis sobre sectores nos que inciden razóns de interés xeral (Turismo, Educación, Sanidade...), e tendo en conta que o actual proxecto especifica a obriga dos concellos de realizar inspeccións no prazo dun ano a partir da aprobación da mesma, consideramos necesario crear un corpo de inspectores especializados para realizar esta laboura. ECCOM Lexislativamente, as ECCOM únicamente poden realizar o seu labor no recollido no anexo técnico da súa acreditación, demostrando previamente a súa competencia técnica. Xa que esta figura se creou coa Lei de Emprendemento, dun xeito xenérico, cómpre desenvolver máis a figura no noso eido. As actuais ECCOM rexistradas son de control e verificación urbanística e polo tanto non estarían acreditadas para o sector dos espectáculos públicos e actividades recreativas. CÓDIGO TÉCNICO DE EDIFICACIÓN ·Este proxecto de lei recolle un elemento que non aparecía na lexislación previa, actualmente en vigor (falamos do Regulamento Xeral Policía, do Catálogo de espectáculos, da Lei de Emprendemento e do Regulamento integral), nin da Directiva de servizos: a proposta do Código Técnico de Edificación (CTE) coma normativa técnica de aplicación desta lei. O CTE ten por obxecto: “Artigo 1. Obxecto 1. O Código Técnico da Edificación, en adiante CTE, é marco normativo polo que se regulan as esixencias básicas de calidade que deben cumplir os edificios, incluidas as súas instalacións, para satisfacer os requisitos básicos de seguridade e habitabilidade, en desarrollo do previsto na disposición adicional segunda da Ley 38/1999, de 5 de novembro, de Ordenación da Edificación, en adiante LOE. 2. O CTE establece ditas esixencias básicas para cada un dos requisitos básicos de «seguridade estructural», «seguridade en caso de incendio», «seguridade de utilización», «hixiene, salúde e protección do medio ambiente», «protección contra o ruido» e «aforro de enerxía e aislamiento térmico», establecidos no artigo 3 da LOE, e proporciona procedementos que permiten acreditar o seu cumprimento con garantías técnicas dabondo. 3. Os requisitos básicos relativos á «funcionalidade» e aos aspectos funcionais dos elementos constructivos se rexirán pola súa normativa específica. 4. As exigencias básicas deben cumprirse no proxecto, a construcción, o mantemento e a conservación dos edificios e as súas instalacións.” Nada recolle en concreto sobre os espectáculos públicos e actividades recreativas, e menos aínda se estas se non se realizan en edificios. De feito, o punto 3 recolle que, en relación á funcionalidade do edificio, é a normativa específica a que marcará os seus requisitos básicos. Esto quere dicir que a normativa sobre espectáculos públicos é a que ten que marcar os requisitos que definirá a construcción dos espazos adicados a eles. Isto vese claramente no Real Decreto 2816/1982, Regulamento Xeral de Policía de Espectáculos públicos e actividades recreativas, que aporta os requisitos básicos que os espazos destinados a espectáculos públicos e actividades recreativas teñen que cumprir, sexan fixos ou eventuais. Por certo, algúns deles derogados cando pasaron a incorporarse ao CTE. Poderíase interpretar coma unha deriva cara ao eido do urbanismo, se cadra para que poidan facer as ECCOM de control e verificación urbanística o traballo de inspección que o Proxecto de lei esixe aos concellos no prazo dun ano. Mais podería supoñer un conflicto competencial, que habería que consultar á Secretaría de Unidade de Mercado para que resolvese. Por todo o exposto, a APTEGA considera que cómpre facer unha mellora deste proxecto, mediante as oportunas enmendas neste proceso de tramitación parlamentaria.