Lexisla con Nós

Proxecto de lei de portos de Galicia

09/11/2017 10:13
Proxecto de lei de portos de Galicia (10/PL-000005)

Documentos relacionados:

Opinións

1 - Escrito por Ángel Cabanelas Osorio o 08/04/2018 12:50

Os criterios que se deben utilizar para analizar a Lei de Portos atópanse recollidos no Acordo do Consello da Xunta de Galicia de 30 de outubro de 2014, polo que se aproban as Directrices de técnica normativa. O primeiro aspecto no que nos imos centrar para a análise da Lei de Portos é a súa división: .- Primeiro sitúase o Título da disposición. .- En segundo lugar a Exposición de Motivos coas súas respectivas divisións (I, II, III, IV). .- Un título Preliminar (dividido en tres capítulos), Título I (dividido en dous capítulos e a súa vez en seccións), Título II (dividido en cato capítulos), Título III(dividido en dous capítulos- o primeiro subdividido en dúas seccións e o segundo en cinco-), Título IV (dividido en cinco capítulos - o cuarto dividido en tres seccións -), Título V (dividido en dous capítulos), Título VI (dividido en catro capítulos). .- Por último, a parte final da lei, con sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derogatoria, dúas disposicións derradeiras e anexos. De esta división da Lei, podemos decir que se axusta aos criterios da técnica normativa. E unha orde lóxica que otorga claridade ao texto e facilita a identificación de cada un dos seus preceptos dentro da estructura do texto normativo. Comenzando polo Título da disposición, é facil identificar o seu contido e reflicte de maneira precisa a materia regulada, xa que está redactado de forma clara, concisa e comprensible. Agora falaremos da Exposición de Motivos, que está dividida en catro apartados. Nestes, faise referencia aos antecedentes e necesidades de esta lei, ademáis de aludir aos principios constitucionais que fundametan a súa elaboración. Hay que destacar que un factor que aporta claridade e concrección á lei é que no último apartado explícase a estructura da nova norma. De conformidade co que se establcece no Acordo de 30 de outubro sobre directrices de técnicas normatvas, no Título Preliminar recóllense as disposicións Xerais, nas que se recollen o obxeto, as pertinentes definicións e o ámbito de aplicación. Neste caso, o articulado estructúrase en títulos, capítulos e seccións. A división en títulos xustifícase en que existen disposicións con partes claramente diferenciadas, como: Organización Portuaria de Galicia (Tít I); Planificación, ordenación, obras, ambiente e seguridade (Tít II); De dominio público portuario (tít III); De portos deportivos e de zonas portuarias de uso nautico-deportivo (Tít IV); Réxime xeral de prestación de servizos e do desenvolvemento de actividades comerciais, industriais e doutra natureza dos portos (Tít V); Regulamento da explotación e policía, potestades de inspección e seguridade e reximen de sancións (Tít VI). Hay que destacar que a división en capítulos (os cales deben ter un contido homxéneo e constar con números romanos seguidos dun título) non é obligatoria, pero realízase por razóns sistemáticas. As seccións tamén están redactadas de forma correcta, numeradas con números arábigos en femenino, seguidas do seu correspondente título. Polo que respecta á redacción dos artigos, éstos están ordenados de forma lóxica, a idea central desarróllase no primeiro parágrafo e nos seguintes fanse as especificacións necesarias (un claro exemplo obsérvase no artigo 127, xa que no seu primeiro apartado establécese a atribución da inspección e vixilancia das actividades á entidade Pública Empresarial de Portos de Galicia, mentres que nos seguintes apartados determina quen deberá levar a cabo esas funcións e as obrigas das persoas titulares das concesións e autorizacións) . Nesa enumeración séguese unha serie única sen alteración e cunha orde correlativa. Sen embargo, un aspecto que poderíamos criticar da redacción dos artigos é que hay algún deles demasiado extenso, o que dificultaría a súa compresión, como o art 119, que ten catorce parágrafos. Agora, debemos centrarnos no análise da parte final. O primeiro aspecto a destacar é que para a redacción das disposicións desta parte hay que ter en conta que: .- O contido transitorio prevalece sobre os demáis. .- O contido derogatorio prevalece sobre o final e o adicional. .- O contido final prevalece sobre o adicional. Polo que respecta as disposicións adicionais (neste caso son sete), incluén rexímenes xurídicos especiais que non poden estar no articulado; implican unha creación de normas reguladoras de situacións xurídicas distintas ás previstas na parte dispositiva; excepcións, dispensas, e reservas á aplicación da norma; mandatos ou autorizacións non dirixidos á producción de normas xurídicas e preceptos residuais. As diposicións transitorias pola súa parte refírense ás situacións xurídicas anteriores e establecen as normas necesarias para facilitar a aplicación da nova ley (oito neste caso). Á hora de redactar esas normas, débense examinar os problemas de transitoriedade e hay que ter en conta que o seu uso é restrictivo. A continuación, figura neste caso unha soa disposición derogatoria. Por último, constan as disposicións derradeiras que modifican o dereito vixente. A primeira das disposicións derradeiras é unha autorización dirixida ao Consello da Xunta para o desenvolvemeto dos reglamentos pertinentes e a segunda establece unha regra sobre a entrada en vigor da lei. Respecto a esto, no acordo sobre Directrices de Técnicas Lexislativa alúdese á fórmula de que entrará en vigor o día seguinte da súa publicación, débese reservar para cando a norma debe entrar en vigor de maneira inmediata. En caso contrario, o correcto é fixar a data sinalando o día, o mes e o ano. Con respecto o anexo, este adxúnatse de maneira correcta, xa que se adxunta despois de dous espazos en branco correspondentes á data e a sinatura. Inclúe unha táboa coa relación de portos e instalacións marítimas da Comunidade Autónoma de Galicia. É necesario facer alusión aos criterios linguisticos que se utilizaron para levar a cabo a redacción desta lei, Podemos decir que utilizouse unha linguaxe culta, pero accesible ao cidadán medio. A redacción dos artigos e clara, de fácil comprensión, sinxela e concisa (coa excepción dalgún artigo máis longo, como se mencionou previamente). Ademáis empréganse termos técnicos cando é necesario (debidamente recollidos nas definicións da Exposición de Motivos). Tamén hay que destacar que ao longo de todo o texto apreciase a coherencia terminolóxica, ademáis dunha estructura gramatical concreta, sinxela e directa. Por último, pero non por eso menos importante, hay que mencionar que os signos ortográficos están utilizados correctamente ao longo de todo o texto.

2 - Escrito por Jesús Sánchez García o 06/04/2018 11:51

COMENTARIO TÉCNICA NORMATIVA PROXECTO DE LEI DE PORTOS DE GALCIA. Cumprindo co principio de seguridade xurídica e sabendo que Galicia como Comunidade Autónoma ten competencia para lexislar neste ámbito segundo á Constitución Española no seu artigo 149.1.20ª CE, se reserva ao Estado a competencia exclusiva en materia de "mariña mercante e ... portos de interese xeral..." e habilita ás CCAA a asumir competencias en materia de "portos de refuxio, ... deportivos e, en xeral, as que non deselvolvan actividades comerciais" (artigo 148.1.6ª CE). De acordo co artigo 27.9 do Estatuto de Autonomía de Galicia corresponde á Comunidade Autónoma a competencia exclusiva en materia de portos non cualificados de interese xeral polo Estado así coma os portos de refuxio e portos deportivos. E segundo o 28.6 do Estatuto de Autonomía é competencia da Comunidade Autónoma galega o desenvolvemento lexislativo e a execución da lexislación do Estado nos termos que a mesa estableza, en materia de portos pesqueiros. En canto a técnica normativa, todas as leis terán que cumprir cos requisitos establecidos no Acordo do Consello da Xunta de Galicia do 30 de Outubro de 2014, polo que se aproban as Directrices de técnica normativa. O proxecto de lei do que falamos neste análise consta dunha exposición de motivos sucedida dun título preliminar e seis títulos máis cas súas respectivas subdivisións en sección e capítulos. Na parte última do proxecto de lei temos sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derogatoria, dúas disposicións últimas e anexos. Unha regulación extensa que consta de 147 artigos. Esta distribución estructural axústase ao citado acordó de 2014 xa que o contido está ordenado de forma lógica e clara na que se facilita a identificación dos conceptos. En canto a titulación do proxecto de lei, esta é acorde cos preceptos relativos á técnica normativa xa que permite tanto a súa interpretación como a súa cita e interpretación. O mesmo tempo é diferente dos títulos doutras disposicións en vigor como poden ser a Lei 6/1987 do 12 de xuño, do Plan especial de portos da Comunidade Autónoma de Galicia ou a Lei 5/1994 do 29 de Novembro de creación do ente público Portos de Galicia (leis que foron derogadas pola aprobación do proxecto que estamos a comentar). Falando da exposición de motivos, esta ten como propósito describir o contido da disposición, o seu obxecto e finalidade, antecedentes e competencias. No primeiro punto da exposición de motivos acredítase a competencia que ten Galicia para regular dita materia. No segundo punto fálase do por qué da lei e como se pretende dar resposta as necesidades expostas e o mandato establecido no Estatuto de Galicia. Nos dous últimos puntos da exposición de motivos faise unha breve descripción dos títulos y disposicións recollidas na lei. Como xa dixemos a parte dispositiva ven dividida por títulos que son; o “título preliminar” onde veñen recollidas as disposicións xerais (obxecto de lei, ámbito de aplicación, definicións…etc); o título I “Da organización portuaria en Galicia”; o título II “Planificación, Ordenación, Obras, Medio Ambiente e Seguridade”; o título III “Dominio Público Portuario”; o título IV “Portos Deportivos e Zonas Portuarias de Uso Náutico-Deportivo”; o título V “Réxime Xeral da Prestación de Servicios do Desenvolvemento de actividades Comerciais, industriais e doutra natureza nos portos”; e por último o título VI “Regulamento de Explotación e Policía, potestades de inspección e seguridade e réxime das sancións”. Todos estes títulos a súa vez están divididos en capítulos seccións e artigos. A división en capítulos non é obrigada senon que se fai por razóns sistemáticas. Os capítulos do proxecto de lei están correctamente numerados en romanos e co seu correspondente título. O articulado permite unha comprensión correcta e coherente gracias a homoxeneidade do texto, indo do xeral o particular, do abstracto ao concreto, do normal ao excepcional e do substantivo ao procesual. Esta homoxeneidade tamén existe respecto outras disposicións normativas. Relativo os criterios lingüísticos o texto está redactado de forma sinxela e comprensible, cun nivel culto pero accesible, onde poderiamos exceptuar algún artigo como por exemplo no título II do capítulo cuarto onde o apartado segundo do artigo 46 consta de frases de 11 liñas sen puntuación, o cal dificulta a comprensión do texto. Outro exemplo que poderíamos traer a colación sería o artigo 54 no seu apartado terceiro. Por último pasaremos a comentar as distintas clases de disposicións. A finalidade das disposicións adicionais é a de incorporar aquelas regras que non poidan incluirse no articulado sen afectar a súa coherencia e unidade interna. A finalidade das disposicións transitorias é a de facilitar a transición ao réxime xurídico previsto por unha nova regulación. As disposicións derogatorias conterán soamente cláusulas de derogación do dereito vixente que deberán ser precisas e expresas evitando que existan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Estas disposicións seguen a composición, numeración e titulación establecida no acordo interpretativo de 2014. Nas disposicións do texto regúlase de forma adecuada os reximes xurídicos especiais que non teñen cabida no articulado. Tamén ven recollido ó final do texto un listado de portos ós que lle será aplicada a presente normativa deixando así non lugar a dúbidas o ámbito de aplicación da mesma.

3 - Escrito por Paula Álvarez López o 02/04/2018 22:21

Para comenzar el análisis de la Ley de Puertos es necesario precisar, que a pesar de que la Constitución Española en su art. 149.1.20 reserva la competencia exclusiva al Estado en materia de puertos de interés general, sin embargo, el art. 27.9 del Estatuto de Galicia, permite a la Comunidad Autónoma asumir la competencia en materia de puertos que no se traten de interés general, puertos de refugio y puertos deportivos. Por ello, mediante la Ley 5/1994, de 29 de noviembre, se creó el ente público Puertos de Galicia dotándolo de personalidad jurídica y patrimonios propios. El propósito de su creación es desarrollar y gestionar las funciones y servicios, que en materia de puertos de competencia de la Comunidad Autónoma le son atribuidos por dicha Ley, tal y como determina el art. 1 de la mencionada Ley. En la exposición de motivos de esta Ley 5/1994, recoge la importancia del funcionamiento y la evolución de los sistemas portuarios, representando las actividades relacionadas con el mar un factor fundamental en la estructura socioeconómica de nuestra Comunidad Autónoma. Retomando nuestro análisis del Proyecto de la Ley de Puertos de Galicia, Ley 6/2017. Procederemos a analizar su división. En primer lugar, se sitúa el Título de la disposición: “Proyecto de Ley de Puertos de Galicia”, tras identificar la disposición, se sitúa el nombre que también forma parte del título. Seguido por un índice que se ubicará después del título y antes de la parte expositiva. Por lo que cabe constatar que también se cumple. Le sigue la parte expositiva, esto es, la Exposición de Motivos que se trata de la parte no normativa que precede a la Ley donde se explica su contenido y se exponen razones y fundamentos de la misma, haciendo referencia, así mismo, a la posible incidencia de la nueva norma en la aplicación así como vigencia de normas anteriores. En segundo lugar, encontramos la parte dispositiva. Encabezada por un Título Preliminar, a la vez subdividido en tres capítulos . Un Título I “De la organización portuaria de Galicia” fraccionado en dos capítulos y a su vez el primero en seis secciones. El Título II “Planificación, ordenación, obras, medio ambiente y seguridad”, seccionado en cuatro capítulos. Un Título III “Del dominio público portuario” fraccionado en dos capítulos, ambos subdivididos en dos y cinco secciones. Un Título IV “Puertos deportivos y zonas portuarias de uso náutico-deportivo” dividido en cinco capítulos, el cuarto subdivido en tres secciones. Un Título V “Prestación de servicios de desarrollo de actividades comerciales, industriales y de otra naturaleza en los puertos” dividido en dos capítulos. Por último el Título VI “Reglamento de explotación, seguridad y régimen de las sanciones”. Por tanto, esta Ley cumple el requisito del Acuerdo, ya que establece el artículo como unidad básica de toda disposición normativa. Así mismo opta por la división del articulado, en Títulos, Capítulos y Secciones, sin recurrir a los Libros, ya que se trata de una división excepcional. En los títulos se agruparán de forma sistemática los capítulos, además estos deberán ir numerados en números romanos. Requisito que podemos constatar que se cumple. La división en capítulos no es obligatoria, sino que se hace por razones sistemáticas, deberán de tener un contenido materialmente homogéneo y una numeración con números romanos así como contar con un Título. Condición que también observamos que se acata. En cuanto a la subdivisión en secciones de los capítulos también se trata de algo opcional, estas se numerarán con ordinales arábigos en femenino y deberán llevar título, en consonancia con el Acuerdo, de nuevo, condición respetada por el presente proyecto. En relación a los artículos, los criterios de redacción básicos hacen alusión a que cada artículo tratará un tema; cada párrafo, un enunciado y cada enunciado, una idea. La información de los artículos, podemos observar que están ordenados de forma lógica, de manera que la idea central se indica en un primer párrafo, al que le siguen los necesarios para expresar especificaciones. Por otra parte, constituyen una unidad de sentido completa, no siendo necesario para comprenderlo acudir al articulo anterior o posterior. Se dota a los mismos de contenido normativo, evitando el empleo de expresiones de posibilidad o excesivamente amplias que produzcan incertidumbre. Asimismo se numeran con cardinales arábigos, siguiendo una serie única sin alteraciones ni interrupciones, del 1 al 148. Cada uno lleva un título en cursiva, que indica el contenido o la materia a la que se refieren. Proseguimos a hacer referencia a la parte final. Se estructura en siete disposiciones adicionales, ocho disposiciones transitorias, una única disposición derogatoria y dos disposiciones finales, cumpliendo con la posibilidad que otorga el Acuerdo. Se establecen unos criterios de prevalencia para elaborar las disposiciones de la misma, de manera que el contenido transitorio debe prevalecer sobre los demás; el contenido derogatorio prevalecerá sobre el final y el adicional y el contenido final prevalecerá sobre el adicional. Sobre las disposiciones en que se divide la parte final se hace referencia a que tendrán que tener una numeración correlativa propia, con ordinales femeninos en letra, y en el caso de haber una única disposición se denominará “única” y además deberán de llevar título. En cuanto a las disposiciones adicionales, estas deberán regular regímenes jurídicos especiales que no puedan situarse en el articulado, asimismo implican la creación de normas reguladoras de situaciones jurídicas distintas a las previstas en la parte dispositiva; excepciones, dispensas y reservas a la aplicación de la norma o alguno de sus preceptos; mandatos y autorizaciones no dirigidos a la producción de normas jurídicas y preceptos residuales. Por lo que respecta a las disposiciones transitorias, las mismas tienen como fin facilitar el tránsito al régimen jurídico previsto por la nueva regulación. El redactor tiene encomendada la labor de examinar los problemas de transitoriedad que la entrada en vigor de la disposición pueda originar. Estas incluirán exclusivamente y por el siguiente orden los preceptos para regular situaciones jurídicas iniciadas antes de la entrada en vigor de la nueva disposición: los que establezcan una regulación autónoma y diferente de la establecida por las normas nueva y antigua, los que declaren la pervivencia o ultraactividad de la norma nueva, entre otras. En relación a las disposiciones derogatorias, estas contendrán únicamente clausulas de derogación del derecho vigente, que deberán ser precisas y expresas. En nuestro caso solo contamos con una única disposición derogatoria. En último lugar, las disposiciones finales, que incluirán entre otros elementos, de acuerdo con un orden: preceptos que modifiquen el derecho vigente, cuando la modificación no sea objeto principal de la disposición; clausulas de salvaguardia de rango; reglas de supletoriedad; incorporación de derecho comunitario. Conviene destacar que igualmente podrán incluir autorizaciones y mandatos dirigidos a la producción de normas jurídicas, tal y como sucede en el Proyecto de Ley el cual es objeto de análisis en el presente trabajo, una autorización dirigida al Consejo de la Xunta de Galicia para el dictar cuantas normas reglamentarias sean necesarias para el desarrollo de la Ley. Y por otra parte también podrán incluir reglas sobre la entrada en vigor de la norma, y en su caso, sobre la finalización de su vigencia. Que se realizará fijando preferentemente señalando día, mes y año en que haya de tener lugar. No obstante, podemos observar que en este caso se hace referencia a la entrada en vigor “a los seis meses de su publicación en el Diario Oficial de Galicia. Los anexos deberán figurar a continuación de los espacios en blanco correspondientes a la fecha y a la firma o firmas, así como titulados. En nuestro caso se incorpora uno, de manera correcta. Bajo la rúbrica “Puertos e instalaciones marítimas de competencia de la comunidad autónoma de Galicia”. Para concluir, sobre los criterios lingüísticos empleados, el texto se encuentra redactado de manera comprensible y asequible. Con un nivel culto perfectamente accesible por todos los ciudadanos. No obstante, en algunos casos se dificulta la comprensión del texto por la omisión de signos de puntuación. No se deja lugar a dudas, tal precisión por ejemplo la podemos encontrar en el ámbito de la aplicación de la misma, ya que un listado de puertos al final del texto nos indica a cuales se aplica y a cuales no. Por lo que podemos garantizar que se cumplen los propósitos contenidos del Acuerdo por el que se aprueban las Directrices de Técnica Normativa, que ponen de relieve la importancia de la calidad y claridad de las disposiciones normativas para su comprensión por las personas destinatarias, ajustándose a las circunstancias de la realidad sobre la que actúan e integrándose en un ordenamiento jurídico ya existente.

4 - Escrito por Sergio Rodríguez Vázquez o 31/03/2018 17:08

En el siguiente comentario voy a analizar la técnica normativa sobre la Lei de Portos de Galicia, lo primero y más importante es definir qué es la técnica normativa. Siguiendo la definición de Sainz Moreno la técnica normativa es el arte de constituir un ordenamiento jurídico bien estructurado en sus principios e integrado por normas correctamente formuladas. La técnica normativa responde a la exigencia de los principios de unidad, continuidad y seguridad jurídica recogidos en el artículo 9.3 de la Constitución Española (CE). Se centra en buscar la calidad técnica de la norma, usar adecuadamente el lenguaje y en la claridad de la expresión. La técnica normativa sigue un conjunto de directrices que busca la claridad, la coherencia, la homogeneidad, la eficacia de las normas... Todo esto debe usar un lenguaje claro y preciso, de nivel culto pero accesible; léxico común y nunca vulgar; evitar los extranjerismos y construcciones lingüísticas inusuales; priorizar las oraciones en sentido positivo al negativo; adecuar las normas gramaticales y ortográficas con los criterios de la RAE. En las leyes, se debe rehuir del exceso regulador que, por querer prever toda incidencia, acaban suscitando más cuestiones problemáticas que las que resuelven. La regulación sobre la técnica normativa podemos encontrarla en el Acuerdo del Consejo de Ministros de 22 de julio de 2005 y en Galicia en concreto, en el Acordo do Consello da Xunta de Galicia de 30 de octubre de 2014, donde se fijan todas las directrices de la técnica normativa. En el caso de mi comentario sobre el Proxecto de lei de portos de Galicia, debemos tener en cuenta que este proyecto de ley ya ha sido votado y entrará en vigor cuando transcurra el periodo de vacatio legis. Debemos fijarnos en primer lugar en el deber ser de la división y el contenido de las leyes. Como regla general debe seguir el siguiente orden: El Título de la disposición, a continuación, una exposición de motivos, donde se fundamenta la necesidad de la regulación; una parte dispositiva con un texto que se divide en 6 títulos y se compone de 147 artículos; y una parte final, en la que se incluyen siete disposiciones adicionales, ocho disposiciones transitorias, una disposición derogatoria y dos disposiciones finales y finalmente los anexos. En cuanto a la forma de la división de la parte dispositiva esta se puede dividir en libros, títulos, capítulos, secciones y subsecciones. La división por libros es excepcional, únicamente en anteproyectos de ley o proyectos de decretos legislativo muy extensos y con vocación de codificar un determinado sector del ordenamiento jurídico. Los títulos deberán ir numerados con romanos. Los capítulos es la principal división de los títulos, deben tener un contenido materialmente homogéneo, numerados con romanos y un título que indican el contenido. Las secciones y subsecciones se trata de una subdivisión opcional de los capítulos. Las secciones entran dentro de la técnica normativa si los capítulos son muy extensos. Las secciones se numeran con arábicos en femenino ordinales y deberán llevar también título. Los artículos se escribirán con números arabigos y llevarán un precepto, a modo de entradilla, el cual indica el contenido del mismo. Los artículos no deben ser excesivamente largos. En caso de que sean complejos y convenga su división deberán dividirse en números. No es conveniente que los artículos tengan más de cuatro números ya que dificulta la comprensión del mismo (cosa que sucede en artículos como el 98, el 115 o el 118 de la presente ley, donde superan ampliamente esta recomendación). Haciendo referencia al primer apartado de la exposición de motivos cabe destacar que la presente lei de portos puede ocasionar un conflicto de competencias entre la Comunidad Autónoma y el Estado pues acorde el artículo 149.1.20 de la Constitución, el Estado tienen la competencia exclusiva sobre puertos de interés general. Esto implica que esta ley solo afecta a los puertos de interés no general como dispone la exposición de motivos. En el segundo apartado de la exposición de motivos nos dice que la finalidad de la presente ley es dar cumplimiento a las necesidades expuestas y al mandato establecido en el Estatuto de Galicia. Los puertos, lejos de lo que solían ser, han evolucionado del ámbito exclusivo de la pesca para convertirse en complejos industriales donde se realizan un importante número de actividades y, como consecuencia, crean una gran cantidad de puestos de trabajo tanto directos como indirectos. Por todo esto, es necesario crear un órgano específico que se encargue de la administración portuaria y asuma la función de regulación de las actividades que engloba. En el tercer punto de la exposición de motivos recoge la estructura de la ley y resume brevemente su contenido, este punto es de los más importantes al tener en cuenta el análisis de la técnica normativa, pues nos ayuda a comparar si la estructura anteriormente mencionada coincide con el de la ley. En este caso, la propia ley establece lo siguiente: El Título Preliminar, se denomina "disposiciones generales". El Título I, recoge el estaturo orgánico de la entidad pública empresarial de Portos de Galicia y las competencias que en materia de puertos corresponden a la administración autonómica (en caso de que exista en el futuro un problema de competencias). El título II "planificación, ordenación, obras, medio ambiente y seguridad". El Título III "del dominio público portuario". El Título IV "de puertos deportivos y de zonas portuarias de uso náutico- deportivo". El título V " Régimen general de prestaciones de servicios y del desenvolvimiento de actividades comerciales, industriales y de otra naturaleza de puertos". Título VI "Reglamento de explotación y policía, potestades de inspección y seguridad y régimen de sanciones". En la parte final, a la hora de analizar las disposiciones debemos clasificarlas en adicionales, que buscan regular regímenes juridicos especiales no incluidos dentro del artículado; transitorias, que buscan regular ciertos supuestos de incompatibilidad en las respuestas que puedan dar la ley anterior con respecto a la nueva ley, normalmente se aplica a situaciones jurídicas que nacen antes de la aprobación de la nueva ley pero que despliegan sus efectos durante la vigencia de la nueva; derogatoria, deroga de forma expresa las leyes anteriores que regulaban la Ley de Puertos de Galicia (en concreto la Ley 5/1994 de 29 de Noviembre; y finales, las cuales habilitan al Consello de Galicia para desarrollar el reglamento de la presente ley y, una cláusula de entrada en vigor con una vacatio legis de seis meses desde la publicación en el DOGA. Existe un anexo en el que registran qué puertos e instalaciones marítimas son competencia de la Comunidad Autónoma de Galicia, y por tanto, que sobre que instalaciones vamos a aplicar la presente ley. Como conclusión y a vista de todo lo anterior podemos decir que el Proyecto de Lei de Portos, ahora aprobada cumple en principio con los estándares de la denominada técnica normativa tomando en consideración los criterios y recomendaciones que, salvo excepciones bastante puntuales, cumple con los criterios que se pueden exigir del mismo proyecto.

5 - Escrito por Antonio López Iglesias o 28/03/2018 13:33

Para a realización do comentario sobre o proxecto de Ley de Portos que levaremos a cabo a continuación, resulta necesario ter como base a resoluciónde de 5 de novembro de 2014; da Dirección Xeral da Asesoría Xurídica Xeral; pola que se ordea a publicación do Acordo do Consello da Xunta de Galicia de 30 de octubre de 2014, polo que se aproban as directrices sobre técnica normativa. En primeiro lugar resulta necesario analizar se a nosa comunidade autónoma ten competencia na materia de portos sobre a que trata este proxecto de lei. De acrodo co artigo 149.1.20 da CE son competencias exclusivas do Estado as materias de portos de interés xeral. Polo tanto este proxecto de lei so será extensible a aqueles portos de Galicia que non teñan a consideración de portos de interés xeral. Polo tanto podemos concluir neste aspeto que a comunidade autónoma de Galicia ten competencia para lexislar sobre os portos deportivos e de refuxio, que son os destinatarios de este proxecto de lei e que polo tanto cumpre cos requisitos de competencias constitucionalmente establecidos. Esta competencia da comunidade autónoma para materia de portos que non sexa de interés xeral aparece regulada no artigo 27.9 da Ley Orgánica 1/1981 del 6 de abril. A continuación analizaremos a estructura do proxecto, a cal ten que crumprir unhos requisitos de estructura coa finalidade de respetar o principio de seguridade xurídica. En canto a este proxecto de lei de portos a estructura cumpre estrictamente os requisitos establecidos polo acordó 30 de outubro de técnica normativa. O titulo da lei cumpre coa natureza do mesmo, xa que se titula o proxecto de lei como ¨´lei de portos¨o cal permite identificar perfectamente o obxeto do que trata a lei. O proxecto de lei comeza polas disposicións xerais. A continuación producese a gran división en dúas partes; a parte expositiva, integrada pola exposición de motivos, a cal cumpre estrictamente coas esixencias de técnica normativa, cunha clara denominación de dita parte que permite a sua identificación de forma precisa, así como un contido adecuado a esta parte do proxecto de lei, e a incorporación no mesmo de consultas e informes, como pode ser o dictame do Consello Economico e social de Galicia.Tamen incorpora outras leis que permiten una mellor interpretación do proxecto de lei .A continuación a parte dispositiva na cal establecese a división en títulos que a sua vez subdividesen en capítulos. O primeiro dos títulos é o preleiminar dividido en tres capítulos, segueo o título I dividido en dous capítulos, o título II con catro capítulos, título III con dous capítulos, tItulo IV dividido en catro, o título V que se divide en tres capítulos, e finalmente remata o titulado co título VI dividido en catro capítulos, facendo una suma total de 148 artigos. Finalmete a estructura remata con sete disposicións adicionais, oito disposicions transitorias e dúas disposicións finais. Esta estructura cumpre os requisitos de técnica notmativa, levando o contido de proxecto de lei do mais abstrato ao mais concretos, deixando nesta estructura un contido claro e progresivo, empezando polos titulados perfectamente identificando de forma xeral o contido e camiñando hacia particularidad no capitulado e concretando mais no aticulado. É preciso tamen comentar una errata que non se pode pasar por alto na capitulación do título V, que consta de tres capítulos, un capítulo I, de dous capítulos II, xa que o terceiro de estos capítulos numeraio como segundo en lugar de cómo terceiro. Polo tanto o capítulo II sería o correspondente ao de servizos portuarios, e o capítulo de actividades portuarias e industriais teria que capitularse como capítulo III no lugar de capítulo II. Este erro por insignificante que pareza e necesario subsánalo para evitar a confusións que poidan producirse ao referenciarse a algún de estos capítulos. Encanto ao conxunto do articulado apreciamos a completitude do texto, acabarcando a totitalidade do obxeto a tratar, así como dos aspectos que teñean una especial relaición con dito obxeto. De esta forma alcanzase un texto completo, algo necesario, xa que é preciso evitar una regulación parcial do tema a tratar.Apreciamos tamen de esta lectura do articulado en líneas xerais permite una lectura clara, existindo una homoxeneidade de cada un dos artigos respecto ao concepto principal do que versa o proxecto de lei, non existindo artigos que se extralimiten do obxeto principal de dito proxecto de lei. Polo tanto podemos dicir que este texto consegue a complititude do mesmo sen caer na heteroxeneidade. Observamos tamen como cada artigo segue estrictamente a regla do mais xaeral a o mais particular, cunha división numerada e estructurada en parágrafos, facilitando a lectura do mesmo. Os artigos presenta esta división en parágrafos de forma clara, temos para este caso o exemplo do artigo 62, o cal versa sobre os concursos, puntualizando no primeiro parágrafo que Portos de Galicia podrá autorizar concursos para a ocupación de dominio público de portos, no segundo punto establece que será Portos de Galicia o que fixe a bases do concuerso, segue polo apartado tres no que xa podemos apreciar como artigo vai camiñando hacia o máis particular establecendo que a publicaicon do concurso farase no DOGA, así como que o prazo de presentación da oferta será de 20 dias hábiles, remantando no seu apartado catro e cinco diciendo que resolverá o órgano competente e que a oferta realizarase de acordó coa tramitación do anterior artigo. Vemos neste artigo como vai redactando de forma clara e concisa o proceso do concurso. Agora ben, aínda que a maroría dos artigos presentan un reacción clara é certo que no texto existen algúns artigos demasiado e extensos o cal pode dificultar a lectura do mesmo, un do exemplos é o artigo 128 no seu punto terceiro o cal ao meu criterio resulta demasiado extenso, podendo subsanarse ampliando os partados do mesmo artigo. Podemos concluir dicindo que a excepción do erro no capitulado e a existencia de algún artigo demasiado extenso, o texto resulta claro e fácilmente comprensible gracias a una boa estructura, a una redacción dos artigos clara, levando os temas do mais abstrato ao mais concreto e con un linguaxe fácilmente compresnible. Ademais incluese un listado no mesmo proxecto de lei que enumera directamente os portos aos cales será aplicable este proxeto de lei, deixando así saldada calquera dúbida interpretativa que puidese existir sobre a cales portos se aplicara este proxecto de lei.

6 - Escrito por Ramón Gerpe López o 26/03/2018 12:24

TÉCNICA NORMATIVA NO PROXECTO DE LEI DE PORTOS DE GALIZA A norma obxecto de análise da súa técnica normativa é o Proxecto de Lei de Portos de Galiza. Para elo atenderemos aos criterios recollidos no Acordo do Consello da Xunta de Galiza, de 30 de outubro de 2014, polo que se aproban as Directrices de Técnica Normativa. Neste Acordo disponse que os proxectos de lei deben estruturarse en “título da disposición”, "parte expositiva”, parte dispositiva, parte final e, no seu caso, anexos. Para comezar, debemos indicar que a Constitución Española reserva ó Estado a competencia exclusiva en materia de portos de interese xeral no artigo 149.1.20º, habilitando ás Comunidades Autónomas a asumir competencias en materia de portos de refuxio, deportivos e os que non desenvolvan actividades comerciais (art. 148.1.6º CE). En virtude disto, o art. 27.9 do Estatuto de Autonomía da Galiza outórgalle á nosa nazón a competencia exclusiva en materia de portos non cualificados de interese xeral polo Estado e os portos de refuxio e deportivos. Ademais, de acordo co artigo 28.6 do Estatuto de Autonomía, Galiza é competente para o desenvolvemento lexislativo e da execución da lexislación do Estado nos termos que esta estableza en materia de portos pesqueiros. Agora, entrando a analizar a técnica normativa da devandita Lei de Portos, esta está organizada en “índice”, “exposición de motivos”, articulado, que se estrutura nun título preliminar e seis títulos máis e que recolle un total de 147 artigos, sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e dúas disposicións derradeiras. Tamén conta cun único anexo ao final das disposicións derradeiras na que se indican os portos e instalacións marítimas que son competencia da Galiza. En canto ó contido, no Acordo mencionado ao inicio, danse unhas pautas sobre o contido e indícase que as disposicións deben ter unha orde lóxica que outorgue claridade ao texto e facilite a identificación de cada un dos preceptos,. En particular, a redacción das disposicións debe ir do xeral ao particular, do abstracto ao concreto e do normal ao excepcional. Tamén se recomenda que unha disposición regule un único obxecto. Outra directriz é a de velar pola homoxeneidade do texto, é dicir, que se respecte o eido de aplicación da norma e a coherencia entre dereitos e obrigacións que conteña. Entrando máis na análise da Lei, o título debe ser diferente ao de outras disposicións en vigor, indicando o tipo de disposición, coma neste caso: “Proxecto de Lei de Portos de Galiza”. O Acordo recomenda que o nome indique o obxecto da disposición e o seu contido esencial de modo que nos podamos facer unha idea do seu contido. A Lei de Portos conta cun índice onde entre o título e a parte expositiva que contén as distintas divisións do texto e a referencia dos artigos que integran cada unha das divisións. Deseguido atopámonos ca parte expositiva, a cal describe o contido da disposición, indicando o obxecto e finalidade, antecedentes, habilitacións e competencia en cuxo exercicio se dita, facendo mención á incidencia que poida ter na normativa en vigor, con especial atención aos aspectos novos. A parte expositiva está vedada en canto a contido normativo, o cal tamén cumpre a Lei de Portos de Galiza. No caso desta Lei a parte expositiva é moi longa, polo que aparece dividida en apartados, que se identificaran con números romanos centrados no centro, tal e como recomenda o Acordo de 30 de outubro de 2014. A parte dispositiva da Lei de Portos ocúpase, en primeiro lugar, das disposicións xerais nas que se fixa o obxecto e o eido de aplicación da norma, que é a organización portuaria de Galiza e o réxime xurídico dos portos e instalacións portuarias que son competencia da Galiza. Estas disposicións sitúanse no Título Preliminar, que onde deben figurar as disposicións xerais consonte o Acordo de Técnica Normativa. A partir de aquí, a Lei de Portos no "Título Preliminar” recolle baixo distintos capítulos “definicións" e “principios”, tal e como ordena o Acordo, e comeza o Título I onde se sitúa a parte substantiva da lei, que recolle a organización portuaria, dividida en diferentes capítulos e seccións. O Título II tamén se ocupa da parte substantiva, neste caso da parte planificadora e de ordenación, dividido en catro capítulos. Nos seguintes Títulos a lei trátase tamén da parte substantiva e así coma da procedimental (que contén normas de procedemento, procesuais e de garantía). Na parte final da lei temos as disposicións. Cabe destacar que hai unha serie de criterios de prevalencia dunhas sobre as outras: As disposicións transitorias prevalece sobre todos. As disposicións derrogatorias prevalecen sobre as finais e as adicionais. As disposicións finais prevalecen sobre as adicionais. En primeiro lugar, as disposicións adicionais deben regular os réximes xurídicos especiais que non se poidan situar no articulado, excepcións, dispensas, reservas á aplicación da norma, mandatos ou autorizacións non dirixidos á produción de normas xurídicas e preceptos residuais que non teñan acomodo noutra parte do texto. En segundo lugar, as disposicións transitorias teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico da nova regulación. Estas disposicións deben utilizarse con carácter restritivo e deberá delimitarse de forma precisa a aplicación temporal e material da disposición transitoria correspondente. En terceiro lugar, as disposicións derrogatorias conterán unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente, que deberan ser precisas e expresas, evitando que convivan varias normas no ordenamento xurídico co mesmo eido de aplicación. En cuarto e último lugar, as disposicións derradeiras incluirán preceptos que modifiquen o dereito vixente, regras de supletoriedade, incorporación do dereito comunitario, regras sobre a entrada en vigor da norma (como na disposición derradeira segunda que se establece que entrará en vigor aos seis mesas da súa publicación no Diario Oficial de Galiza) e, no seu caso, finalización da súa vixencia, etc. Para finalizar, a Lei de Portos inclúe ao final un anexo no que recolle os portos e instalacións marítimas que son competencia da Galiza e que, polo tanto, se verán vinculados pola regulación da presente lei. Os anexos figuran a continuación dos espazos en branco correspondentes á data e firma. Ademais, deberán ir numerados con romanos, agás que só haxa un, como é no caso desta Lei de Portos. Polo tanto, podemos dicir que o texto da lei enmarcase dentro das competencias da Galiza e axústase aos requisitos da técnica normativa recollidos no Acordo de 30 de Outubro.

7 - Escrito por Laura Tobío Lamoso o 26/03/2018 12:11

En virtude do Acordo do Consello da Xunta de Galicia do 30 de outubro de 2014 procedemos a analizar a técnica normativa do Proxecto da Lei de Portos. En primeiro lugar, a Constitución Española reserva ao Estado no seu artigo 149.1.20 a competencia exclusiva en materia de portos de interese xeral. Pero tal e como dispón o artigo 148.6 CE e o Estatuto de Galicia habilítase a Comunidade Autónoma a asumir a competencia en materia de portos que non sexan de interese xeral, portos de refuxio e portos deportivos. En primeiro lugar, estudaremos a súa división. Estructúrase da seguinte forma: o títula da exposición ( “Lei de Portos”) ; a parte expositiva ( “Exposición de motivos”) ; a parte dispositiva na que se inclúe o articulado e , por último, a parte final e os anexos. As súas disposicións van do xeral ao particular. Con respecto ao título, permítese a súa identificación e diferenciación doutras disposicións en vigor. Indica o obxecto da disposición dándonos unha idea do seu contido. A súa redacción é clara e concisa. A Exposición de Motivos debido a súa considerable extensión divídese en catro apartados. Esta mostra unha descripción do contido indicando o obxecto e a finalidade, así como os antecendentes e as competencias. Contén un resumo do contido do texto pero non contén parte da articulación do mesmo. No que corresponde a parte dispositiva, podemos observar como se estructura da seguinte maneira. Un Título Preliminar dividido en tres capítulos. Un Título I ( “Da organización portuaria de Galicia”) dividido en dous capítulos e a súa vez en seccións . Un Título II ( “Planificación, obras, medio ambiente e seguridade”) dividido en catro capítulos. O Título III ( “Do Dominio público portuario”) divida en dous capítulos, o primeiro deles en dúas seccións e o segundo en cinco. Un Título IV ( “Dos portos deportivos e das zonas portuarias de uso náutico deportivo”) dividido en cinco capítulo. Un Título V ( “Réxime xeral da prestación de servicios e do desenvolvemento de actividades comerciais, industriais ou doutra natureza nos portos”) divido en dous capítulos. Neste Título podemos percibir un erro na redacción posto que aparecen numerados dous capítulos dous. Os Títulos numéranse con números romanos. A división en capítulos non é obrigatoria pero faise por razóns sistemáticas. O articulado está composto por un total de 147 artigos. É a unidade básica da lei, e por iso é importante que os artigos conteñan un tema cada un, ordenado de forma lóxica e, de ser necesario, que se compoña de varios parágrafos enumerados. Teñen contido normativo. A numeración dos artigos ao contrario da numeración dos título realízase mediante números cardinais arábigos. A continuación de cada artigo deberá ir acompañado o título deste en minúscula salvo a maiúscula inicial. Os artigos non son excesivamente longos con caracter xeral. Pero en certos casos, podemos ver como superan o número de apartados convinte ( máis de catro) como nos art 13, 16 … Por último, a parte final consta de sete disposicións adicionais teñen caracter restrictivo e incorporan as regras que non poden situarse no articulado sen perxudicar a súa coherencia ou unidade interna. Atopamos oito disposicións transitorias que se utilizan con carácter restritivo e delimitase de forma precisa a aplicación temporal e material da disposición transitoria correspondente. Unha disposición derogatoria. Esta contén unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente sendo precisa e expresa, evitando que pervivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Derróganse así a Lei 6/1987, do 12 de xuño, do Plan Especial de Portos da Comunidade Autónoma de Galicia e a Lei 5/1994, do 29 de novembro, de creación do ente público de Portos de Galicia. En canto as dúas disposición derradeiras. A primeira delas recolle unha autorización á Xunta de Galicia de producción de normas xuridicas, neste caso dos regramentos necesarios para o desenvolvemento da lei. Na segunda, as regras de entrada en vigor ( aos seis meses da súa publicación no DOGA). Así como o anexo onde se recollen un listado dos Portos e instalacións marítimas de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia Conforme a todo o analizado ata agora podemos observar como en termos xerais cumpre coas directrices de Técnica Normativa. O documento garda cohesión e a linguaxe empregada é adoitada para os termos sobre os que versa así como accesible para a comprensión da cidadanía.

8 - Escrito por Carla Davila o 23/03/2018 13:36

En el presente comentario se analizará la técnica normativa del “Proyecto de Ley de puertos de Galicia”. Este texto fue aprobado el día 3 de agosto de 2017 por el Consello de la Xunta remitiéndose posteriormente al Parlamento de Galicia para su tramitación, pasando de ser un “Anteproyecto de Ley” a un “Proyecto de Ley”. De acuerdo con los artículos 148.1. 6º y 149.1. 20º de la Constitución Española, es una ley formulada dentro del ámbito de competencias exclusivas que pertenecen la Comunidad Autónoma de Galicia. De acuerdo con las Directrices de técnica normativa, el “Proyecto de Ley de puertos de Galicia” se estructura en las siguientes partes: primero el Título de la disposición, “Proyecto de Ley de puertos de Galicia”; posteriormente tenemos la Parte Expositiva que contiene la exposición de motivos, es el texto previo a la ley donde se desarrolla brevemente su contenido donde se motiva y se fundamenta. De forma continua, está la Parte Dispositiva, donde está el articulado, este apartado se compone de 148 artículos. Para terminar tenemos la Parte Final, que consta de 7 disposiciones adicionales, de 8 disposiciones transitorias, de una única disposición derogatoria y de dos disposiciones finales. Además, se adjunta un anexo. TÍTULO DISPOSITIVO El nombre indica el objeto de la disposición y su contenido esencial, de hecho que permita hacer una idea de su contenido y diferenciarlo de cualquier otra disposición. Está redactado de forma comprensible, clara y concisa, que hace fácil identificar su contenido y refleja con exactitud la materia regulada. Porque si no, incumpliría una norma fundamental de la técnica normativa, que es la seguridad jurídica. Si los ciudadanos no pudiesen identificar la ley por medio de su título, este último no tendría ninguna función. PARTE EXPOSITIVA Este apartado recoge la “exposición de motivos”, que tiene como finalidad conforme a las Directrices de Técnica Normativa aprobadas por Resolución de 28 de julio 2005, que da publicidad al Acuerdo del Consejo de Ministros de 22 de julio de 2005, la función de describir su contenido, indicando su objeto y finalidad, sus antecedentes y las competencias y habilitaciones en cuyo ejercicio se dicta. Si es preciso, resumirá sucintamente el contenido de la disposición, a fin de lograr una mejor comprensión del texto, pero no contendrá partes del texto del articulado. Se evitarán las exhortaciones, las declaraciones didácticas o laudatorias u otras análogas. De acuerdo con los criterios de técnica normativa, por un lado, la exposición de motivos está formulada correctamente, puesto que no incluye contenidos de la parte dispositiva, y por otro lado la división de las cuatro partes de la exposición de motivos está representada por números romanos en negrita. En el primer punto de la exposición de motivos, se recoge la regulación del ámbito competencial de los Puertos de Galicia. Se nombran las leyes o decretos que regulan la estructura y funcionamiento de la Comisión de Puertos de Galicia. Hace referencia a las revisiones constitucionales y estatutarias de cómo se la produce la transferencia a la Comunidad Autónoma de Galicia dicha competencia. En el segundo apartado se establece que la finalidad del texto es dar cumplimiento a las necesidades expuestas y al mandato establecido en el Estatuto de Galicia. Además, recuerda la importancia que tiene esta ley en nuestra Comunidad Autónoma y como viene a cubrir las necesidades básicas de funcionamiento de nuestro sistema portuario. En el punto número tres se expone la estructura de la ley, que será la siguiente: un título preliminar y en seis títulos, la parte final cuenta con siete disposiciones adicionales, ocho disposiciones transitorias, una disposición derogatoria y dos disposiciones finales. Se analiza brevemente el contenido del Título preliminar y de los siguientes seis Títulos y de los Capítulos que contiene cada Título. En el último apartado, la cuarta exposición de motivos analiza el contenido de las disposiciones adicionales, disposiciones transitorias, disposición derogatoria y las disposiciones finales. Cita varias leyes por las que se crea el ente público de Puertos de Galicia, así como la supresión de los monopolios municipales heredados del pasado y que recaían sobre sectores económicos pujantes. Por último, se refiere al preceptivo dictamen del Consejo Económico y Social de Galicia, del cual se tomaron en consideración en el texto casi todas sus observaciones. PARTE DISPOSITIVA El contenido de las disposiciones debe tener un orden lógico que otorgue claridad al texto y facilita la identificación de cada uno de sus preceptos dentro de la estructura del texto normativo. Las prescripciones se desenvolverán de una forma jerárquica y ordenada, sin dejar huecos ni lagunas. En la medida de lo posible, en una misma disposición debe regularse un único objeto, pero en todo su contenido y, si procede, los aspectos que tengan directa relación con él. Con esto se evita la dispersión normativa, pues esta complica el ordenamiento y dificulta el conocimiento y la localización de la normativa aplicable. En este caso el articulado se divide en títulos, capítulos y secciones. La división en títulos encuentra justificación en que existen disposiciones con partes claramente diferenciadas. Están ordenados de forma lógica, dotados del necesario contenido normativo. La norma reglamentaria incumplirá tal labor cuando se limite a reproducir los designios legales o los desenvuelva en unos términos absolutamente insuficientes, dejando numerosos asuntos sin regular. La homogeneidad debe observarse también en relación con otras disposiciones normativas. La reproducción de preceptos legales en normas reglamentarias solo es admisible cuando resulte indispensable para la ajustada comprensión y estructuración de la norma. Los títulos van enumerado con números romanos, excepto lo dispuesto para las disposiciones generales, tal y como exige la norma. Se evita el empleo de expresiones de posibilidad o excesivamente amplias, o mediante clausulas abiertas. El criterio de la reacción es bastante restrictivo, tal y como debe ser. No se usan puntos suspensivos, ni guiones, asteriscos ni ningún otro tipo de marcas en el texto de la disposición. Los artículos están bien redactados. PARTE FINAL La parte final se divide en: disposiciones adicionales, disposiciones transitorias, disposiciones derogatorias y disposiciones finales. En primer lugar, las disposiciones adicionales, siete en este caso, incluyen regímenes jurídicos especiales que no están en el articulado. Implican la creación de normas reguladoras de situaciones jurídicas distintas a las previstas en la parte dispositiva. En cambio, podrán incorporar las reglas que no puedan situarse en el articulado sin perjudicar su coherencia y unidad interna. Se usa un criterio restrictivo, pues solo se incluyen preceptos que respondan a criterios que la definen. Se incluyen las excepciones, dispensar y reservas a la aplicación de la norma o de alguno de sus preceptos. En segundo lugar, las disposiciones transitorias tienen como finalidad facilitar el tránsito al régimen jurídico previsto por la nueva regulación. El redactor deberá siempre examinar los problemas de transitoriedad que la entrada en vigor de la disposición pueda originar. Se usa también un criterio restrictivo. Se evitan formulas vagas e imprecisas, de acuerdo también al principio de seguridad jurídica. El redactor de la ley debe examinar siempre los problemas de transitoriedad que la entrada en vigor de la disposición pueda originar. En esta ley se hace uso de esta regla. Por ejemplo, en la disposición transitoria tercera, relativa a ‘Prohibiciones’, se habla del perjuicio del régimen de prohibiciones derivado de la normativa en materia de dominio público marítimo-terrestre. Así también ocurre con la disposición transitoria quinta, relativa a ‘Régimen transitorio aplicable a planes de utilización de espacios portuarios, a delimitaciones de los espacios y usos portuarios y a planes directores de infraestructuras’, dice que estos planes deberán adaptarse a lo dispuesto en los artículos 52 y 53, cuando proceda a su primera modificación. Respecto de las disposiciones derogatorias, contendrán únicamente las cláusulas de derogación del derecho vigente, que deberán ser precisas y expresas, evitando que sobrevivan en el ordenamiento jurídico diversas normas con el mismo ámbito de aplicación. Esta ley solo consta de una disposición derogatoria, pues es única. En ella se aluden a las disposiciones que quedan derogadas, así como las que sean de igual o inferior rango que se opongan a lo estableció en la presenta ley. La regla dice que la disposición derogatoria incluirá en una parte diferenciada una cláusula de vigencias que contendrá una relación cronológica y exhaustiva de todas las disposiciones sobre la materia que continuarán vigentes. En esta ley no es necesario incluirlas pues no constan, solo las que se derogan. Por último, respecto de las disposiciones finales, estas deben contener los preceptos que modifiquen el derecho vigente cuando la modificación no sea objeto principal de la disposición, las cláusulas de salvaguardia del rango de ciertas disposiciones o de competencias ajenas, las reglas de supletoriedad, la incorporación de Derecho Comunitario, las autorizaciones y mandatos dirigidos a la producción de normas jurídicas y las reglas sobre la entrada en vigor de la norma y, de ser el caso, sobre la finalización de su vigencia. Esta ley dispone de dos disposiciones finales, la primera relativa al desarrollo reglamentario, y la segunda relativa a la entrada en vigor. En esta ley, en concreto, sólo se hace referencia a la entrada en vigor de la norma y a las autorizaciones y mandatos dirigidos a la producción de normas jurídicas, que en este caso la competencia es del Consejo de la Xunta de Galicia. Dice la regla general que la entrada en vigor se fijará señalando el día, el mes y el año en que se pueda producir. En este caso solo se dice que entrada en vigor se produce a los seis meses siguientes, no constando la fecha exacta de forma redactada. A la ley se incorporan anexos a continuación de los espacios en blanco correspondiente a la fecha y firma, como es el caso. Se dice que estos deberán ir numerados, pero como en este caso solo hay uno, no es necesario. VALORACIÓN De forma general, esta ley está correctamente redactada. Salvo pequeñas incidencias, como la constancia de la fecha exacta en la que entra en vigor, se cumplen de forma rigurosa los parámetros y directrices que se deben seguir para elaborar las normas y disposiciones.

9 - Escrito por Lucía Meiriño Yáñez o 23/03/2018 13:01

comezaremos a análise de técnica normativa da norma – Proxecto de Lei de Portos de Galicia –, e os criterios que deberemos seguir serán os establecidos no Acordo do Consello da Xunta de Galicia do 30 de outubro de 2014 polo que se aproban as Directrices de Técnica Normativa. A lei ten unha división moi significativa. Primeiro o Título – o cal deberá iniciarse sempre coa identificación do tipo de disposición– da propia norma que é “Proxecto de Lei de Portos de Galicia”. Identificase claramente o Proxecto de lei, seguido do nome que indica o obxecto da disposición e o seu contido esencial, de xeito que así se poda facer unha idea sobre este contido e diferencialo de calquera outra disposición, e neste caso observamos que é sobre portos de Galicia. Polo que a técnica normativa analizada en canto ao título da disposición é totalmente adecuada e correcta. Seguimos cun índice que deberá ir colocado sempre despois do Título da norma e antes de parte expositiva e este deberá conter a división do texto así como os artigos que a integran, cosa que fai neste caso. Despois disto comezariamos coa parte expositiva, cunha exposición de motivos e a función desta é describir o contido, obxecto e finalidade da disposición, e en ningún caso deberá conter esta parte textos do articulado. Neste caso a norma comeza manifestando a competencia que a Constitución Española lle da a Comunidade Autónoma de Galicia para poder lexislar neste tema, concretamente fai referencia aos artigos 148.1.6 e 149.1.20, e tamén o Estatuto de Autonomía, no seu artigo 28.6. Tamén se dedica, en boa parte, a expor a necesidade dunha boa regulación da lei de portos en Galicia xa que é un territorio que, na súa maioría, se dedica a este tema, ademais fai un resumo de toda a lei de portos no seu conxunto en xeral. De seguido haberá unha parte dispositiva a cal comezará cunhas disposicións xerais, as cales fixan o obxecto e o ámbito de aplicación da norma, en Galicia, e tamén recolle as definicións necesarias para unha mellor comprensión dalgúns dos termos empregados nela, que neste caso serán sobre tema portuario e os principios xerais que a mesma establece. Esta primeira parte dispositiva na que se encontran a disposicións xerais, componse primeiro dun Título Preliminar, o cal se divide en tres Capítulos: o primeiro Capítulo que inclúe o artigo 1, o cal céntrase no obxecto da lei analizada, que neste caso será establecer a organización portuaria de Galicia; e por outra parte o artigo 2, que contén o ámbito de aplicación desta lei. Estes dos artigos mencionados son moi importantes e deberán ir sempre ao comezo da lei para así localizar correctamente e evitaríase a difusión da normativa aplicable. Seguido polo Capitulo II (artigos 3-5) dos portos e instalacións portuarias de Galicia; e por último o Capítulo III (artigo 6) os principios xerais. A parte dispositiva deberá ter unha división obrigatoria para calquera caso. Nesta lei a divídese soamente en Títulos e Capítulos – non optando polos Libros, xa que só se dan en algúns casos -. No Título Preliminar é onde aparecen as nocións básicas da lei polo que deberíamos consideralo unha das partes mais importantes da lei, xa que nos aporta os primeiros coñecementos básicos da mesma, así como o obxecto no que na lei se va a centrar e onde se vai a aplicar a mesma. Continuamos coa parte dispositiva, na que nos encontramos coa maioría do texto do articulado, concretamente con 147 (do 1 ao 147) artigos que configuran esta lei de portos de Galicia. Esta é a parte básica da lei, por iso os artigos deberán ser ordenados dunha maneira lóxica, e a idea central dos mesmos deberá indicarse nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios, ademais os artigos deberán conter un título onde se especifique de o que vai a tratar o mesmo. Debo puntualizar que os artigos que configuran dita lei, no son moi extensos e son fáciles de comprender, aínda que debo apuntar que si que hai algúns que son mais complexos e longos, pero observo que é necesaria esa extensión para poder explicalos de maneira eficaz. A lei ten unha parte final que está composta por disposicións - adicionais, transitorias, unha derrogatoria e derradeiras -. Nesta parte utilízase un carácter restritivo na elaboración da mesma, xa que só se incluirán os preceptos que respondan aos criterios que definen. Primeiro debemos de atender ás sete disposicións adicionais que nestas se inclúen o tránsito da lei vella á lei nova, as situacións xurídicas anteriores e normas para facilitar aplicación. As oito disposicións transitorias teñen a finalidade de tránsito –xa como di a propia palabra- ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. Ademais estas deberán delimitarse dunha forma moi precisa a aplicación temporal e material. As disposicións derrogatorias o único que van a conter serán as cláusulas de derrogación do dereito vixente, na lei encontramos só unha disposición derrogatoria. E por último as disposicións derradeiras, que neste caso son dúas: a primeira expresa que o consello da Xunta poderá citar as normas regulamentarias que estime necesarias para poder desenvolver esta lei sen problema, e a segunda que a lei entrará en vigor aos 6 meses da súa publicación no DOGA. Isto é o que se chama a vacatio legis, a cal será moi necesaria para poñer en coñecemento a norma e a adopción de medidas necesarias para a súa aplicación. Se non se establecera ningún período de vacatio legis se entenderá que a norma entrará en vigor aos 20 días posteriores da súa publicación, de acordo do que dispón o Código Civil no seu artigo 44. Para rematar hai un anexo no que se enumeran os diferentes portos e instalacións marítimas nas diferentes provincias galegas de A Coruña, Lugo e Pontevedra, que son competencia da Comunidade Autónoma de Galicia. Tras o análise da técnica normativa desta Lei de Portos de Galicia, como conclusión esta cumpre todas as directrices que son necesarias para acadar unha boa técnica normativa, ademais de cumprir o seu obxectivo que é dotar dunha regulación xeral aos portos galegos dos que ten competencia a Comunidade Autónoma galega, e tamén o uso gramático e ortográfico é totalmente o correcto.

10 - Escrito por Raquel Ricón Rodríguez o 23/03/2018 10:19

A continuación, comezaremos a realizar o análese da Lei de Portos de Galiza (Lei 6/2017 de 12 de decembro de 2017). No acordo do Consello da Xunta de Galiza do 30 de outubro do 2014 polo que se aproban as Directrices de técnica normativa establécense os criterios dos que se debe partir para realizar o análese da Lei de Portos. Tamén é preciso matizar que esta lei non será de aplicación en absoluto a todos os portos galegos xa que se isto fose así e se xeneralizase, podría ocasionar problemas de competencia co Estado Español de acordo co artigo 149.1.20 da Constitución Española. A Constitución é a que ostenta a competencia exclusiva dos portos denominados de interés xeral por iso a lei de Portos non pode invadir competencias exclusivas desta. Aínda así os portos aos que se aplicará están claramente listados nun anexo final da lei de Portos de Galicia. Repecto á división e contido, é importante sinalar que neste proxecto cúmprense os criterios de técnica normativa xa cos proxectos de lei estrutúrase: “Título da disposición” “Proxecto de lei de Portos de Galiza” “Parte expositiva (denominada “exposición de motivos”)” “Parte expositiva (inclúe articulado)” “Parte final” “Anexo que fai referencia aos portos e instalacións marítimas da competencia da Comunidades Autónoma de Galicia. O contido da disposición debe ter unha orde para que deste xeito non de marxe a erros de comprensión e facilite a identificación dos preceptos no marco da estrutura do texto normativo. Deste xeito, a lei que estamos analizando estruturase nun título preliminar e en seis títulos máis. O Título preliminar, “Disposicións Xerais”, regula en tres capítulos o obxecto e o ámbito de aplicación da lei que abarca a totalidade dos portos e das instalacións portuarias de Galicia. O Título I (divídese en dous capítulos e a súa vez en seccións), o Título II (dividido en catro capítulos), Título III (dividido en dous capítulos o primeiro subdividido en dúas seccións e o segundo capítulo subdividido en cinco), o Título IV (dividido en cinco capítulos e o capitulo cuarto dividido en tres seccións), o Título V (dividido en dous capítulos) e por último, o Título VI (dividido en catro capítulos). Na parte final, conta con sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derogatoria e dúas disposicións últimas, regulado nun total de 147 artigos. Comezando polos Títulos, decatámonos de que están redactados de forma clara, sinxela e precisa facendo doada a comprensión e identificación do tema. De non ser así, os cidadáns que son os destinatarios das normas, non gozarían de seguridade xurídica, elemento imprescindible á acadar pola técnica normativa . Na parte expositiva da norma atopamos a “Exposición de Motivos”. En ocasións pode ir precedida dun índice que non resulta preciso neste caso en concreto xa que non estamos ante unha disposición complexa. Atópase dividida en catro apartados por mor da súa extensión e que fan constancia dos antecedentes e a necesidade da lei de Portos. De seguido falaremos da parte dispositiva que é a referente ao articulado o cal é a unidade básica. Este divídese en títulos, capítulos e seccións. A división en títulos atopa a súa xustificación en que existen disposicións con partes que se atopan claramente diferenciadas. Os capítulos contan cun contido homoxéneo e ademais deben contar con números romanos seguidos dun título. As seccións atópanse nesta lei correctamente ordeadas. O criterio de redacción da parte final, debe ser restritivo. O contido transitorio, debe prevalecer sobre os demáis , o derogatorio prevalece sobre o final e o adicional e o final prevalece sobre o adicional. Por último, debe facerse alusión aos criterios lingüísticos utilizados para a elaboración da Lei de Portos de Galiza. Apreciamos unha linguaxe culta pero accesible para os cidadáns xa que a comprensión resulta doada xa que apenas observamos dificultades para a súa interpretación nin atopamos un léxico excesivamente técnico. A continuación, comentaremos algún dos erros ou dificultades que presenta lei de Portos de Galiza. Estes non son excesivos pero si poden causar algún problemas. É importante destacar a presenza de parágrafos excesivamente longos como é o caso do artigo 98 que pode chegar a dificultar a comprensión aos receptores desta norma. Para acadar unha sinxela e clara comprensión é preciso utilizar frases máis curtas, non só para os receptores que serían os cidadáns senón tamén para os encargados de aplicar a lei para realizar unha correcta interpretación dela. Do mesmo modo tamén atopamos parágrafos curtos cunha compresión moi difícil pola mala colocación de sinais ortográficas. Polo tanto, o problema non versa só sobre os parágrafos longos senón que tamén atopamos problemas nos parágrafos curtos. Como xa comentamos con anterioridade, e moi importante a sinxelidade dos parágrafos para acadar unha óptima comprensión. Podemos atopar tamén na lei de Portos de Galiza mesturas entre o galego e o castelán, un erro bastamente grave xa que a hora de redactar unha lei debería facerse unha profunda corrección para non dar cabida a este tipo de erros para promover deste xeito unha defensa da nosa lingua. Por outra banda, podemos atopar abundancia de comas que en ocasións dificultan o entendemento e a claridade e que se podería solucionar cunha serie de epígrafes que facilitasen deste xeito a súa comprensión. Tamén podemos observar como dentro do índice, o Título V ten dous capítulos II. Advertimos tamèn erros que impiden a realización de búsquedas ao ser un arquivo PDF dificultando o seu uso. É relevante destacar que no título I, capítulo IV, presentase unha serie de prohibicións en materia de vertidos nas instalacións portuarias, facendo referencia tamén, a necesidade de cobertura de costos se estes se producisen. Debería facerse neste capítulo referencia á normativa ambiental relativa ás sancións ou ben listar estas sanción de forma directa, para aclarar así as posibles consecuencias destas condutas deixando desta maneira o capítulo un pouco incompleto. As disposicións últimas que modifican o dereito vixente tratan dunha regra sobre a entrada en vigor da lei. No acordo sobre as directrices fai referencia sobre a fórmula de que entra en vigor o día seguinte da súa publicación debe reservarse para cando a norma deba entrar en vigor de maneira inmediata. Senón a formula correcta e fixar a data sinalando o día, mes e ano. Tampouco atopamos aspectos sexistas do uso da linguaxe e a maioría das sinais ortográficas están usadas correctamente salvo nos casos que concretabamos uns parágrafos máis arriba. O único anexo adxunto atopase de maneira correcta xa co fai despois de dous espazos en branco correspondentes á data e ás firmas. O texto cumpre a función pretendida que é dotar unha regulación dos portos galegos competencia da nosa Comunidade Autónoma. Polo tanto e co anterior exposto, podemos concluír que o texto, aínda que con algunha errata, axustase ao contido da técnica normativa xa que o texto non da cabida a grandes confusións sendo na meirande parte bastante claro e logra na súa gran parte unha boa redacción da norma.

11 - Escrito por Raquel Pateiro Losada o 23/03/2018 10:16

Para comezar unha análise sobre a técnica normativa da presente Lei, en primeiro lugar, débese falar do título, este forma parte do texto e permite a súa indentificación, interpretación e cita. Neste aspecto podemos determinar que cumpre a técnica normativa posto que é diferente de outras disposicións en vigor, indica o obxecto da misma e o seu contido esencial; e iníciase identificando o tipo da mesma. En canto a división e contido da Lei, correspóndelle á parte expositiva a función de indicar o seu obxecto e finalidade, os seus antecedentes e as competencias e habilitacións en cuxo exercicio se dita, facendo mención á incidencia que poida ter na nomativa en vigor, con especial atención aos aspectos novos. Nesta disposición atopámonos con un Título preliminar, “Disposicións xerais”, que regula en tres capítulos o obxecto e o ámbito de aplicación da lei, que abrangue a totalidade dos portos e das instalacións portuarias de Galicia. Cumple coa organización esixida para a disposición xeral posto que expón o obxecto da lei no artigo 1, ámbito de aplicación nos artigo 2, competencia no artigo 3, definicións e clasificacións nos artigo 4 e 5 e, finalmente, os principios no artigo 6. Destácase que a súa organización e exposición é correcta e concordante ca ténica normativa. A continuación analizamos a parte dispositiva. Aquí, o artículo, como en tantas outras leis, é a unidade básica e poderase dividir en libros, títulos, capítulos, seccións e subseccións. Non se poderá pasar dunha unidade de división a outra omitindo algunha intermedia como norma xeral. Neste caso, esta lei non consta de subseccións nin libros posto que non é tan extensa como para neccesitalo. A división en títulos está xustificada debido á existencia de disposicións con partes claramente diferenciadas: Organización Portuaria de Galicia (Título I); Planificación, ordenación, obras, ambiente e seguridade (Título II); De dominio público portuario (Título III); De portos deportivos e de zonas portuarias de uso náutico-deportivo (Título IV); Réxime xeral de prestación de servizos e do desenvolvemento de actividades comerciais, industriais e doutra natureza dos portos (Título V); Regulamento de explotación e policía, potestades de inspección e seguridade e réximen de sancións (TítuloVI). Os capítulos teñen un contido homoxéneo, e deben constar con números romanos seguidos dun título. As seccións están correctamente numeradas por números arábigos en feminino, seguidas do seu correspondente título. Síguense tamén os criterios en relación á redacción dos artigos. Están ordenador de forma lóxica, a idea central está no primeiro parágrafo e a continuación fanse as especificación procedentes. Tamén están debidamente enumerados con cardinais arábigos, e seguen una orden correlativa e unha serie única sin alteracións. Pódese observar certa complexidade en artigos como o 118 da presente lei a cal chega a acumular un total de 14 parágrafos ou o artigo 51 que conta con 12. Polo xeral cúmplense as esixencias da técnica normativa no exposto previamente. Finalmente, a parte final das normas poderá dividirse en distintas clases de disposicións cun orde que ten que ser respetado. En primeiro lugar sitúanse as disposicións adicionais, despóis as transitorias, seguidamente as derrogatorias e, finalmente, as derradeiras. Tamén é necesario utilizar na súa elaboración un cirterio restritivo, isto é, só se incluirán os preceptos que respondan aos criterios que a definen. Na elaboración das disposicións da parte final teranse en conta tres criterios que son: o contido transitorio debe prevalecer sobre os demais, o contigo derrogatorio prevalecerá sobre o final e o adicional e o contido final prevalecerá sobre o adicional. Máis en concreto, as disposicións adicionais deberán regular os réximes xurídicos especiais que non poidan situarse no articulado, as excepcións, dispensas e reservas á aplicación da norma ou dalgún dos seus preceptos, non existente na lei examinada; os mandatos e autorizacións non dirixidos á producción de normas xurídicas, tampouco existentes; e os preceptos residuais. Estas disposicións inclúen o tránsito da lei Vella á lei nova, as situacións xurídicas anteriores e as normas para facilitar a aplicación. As disposicións transitorias teñen como finalidade o tránsito ao réxime xurídico previste pola nova regulación. Estas incluirán exclusivamente e ordenadamente cinco preceptos, que son, en primeiro lugar, os que establezan unha regulación autónoma e diferente da establecida polas normas nova e antiga para regular situacións xurídicas iniciadas antes da entrada en vigor da nova disposicións, os que declaren a pervivencia ou ultraactividade da norma antiga para regular situacións xurídicas iniciadas antes da entrada en vigor da nova disposición, os que declaren a aplicación retroactiva ou inmediata da norma nova para regular situacións xurídicas iniciadas antes da súa entrada en vigor, os que declaren a pervivencia ou ultraactividade da antiga para regular situacións xurídicas que se produzan despois da entrada en vigor da nova disposición e os que regulen de xeito autónomo e provisional situacións xurídicas que se produzan despois da súa entrada en vigor. Para redactalas, é necesario examinar os problemas de transitoriedade e hai que ter en conta que o seu uso é restrictivo. En canto as disposicións derogatorias conterán unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente, evitando que sobrevivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Así, deberá recollerse unha relación cronolóxica e exhaustiva de todas as disposicións derrogadas e pecharse a lista Cunha cláusula xeral de salvaguarda que delimitará a materia obxecto de derrogación e que será, «Así mesmo, quedan derrogadas cantas disposicións de igual ou inferior rango se opoñan ao disposto en…». Neste caso apréciase a presenza dunha única disposición. Por último atópanse as disposicións derradeiras, que incluirán, por orde, os preceptos que modifiquen o dereito vixente cando a modificación non sexa obxeto principal da disposición, as cláusulas de salvagarda do rango de certas disposicións ou de competencias alleas, as regras de supletoriedade, a incorporación do Dereito Comunitario, as autorizacións e mandatos dirixidos á produción de normas xurídicas e as regras sobre a entrada en vigor da norma. Nesta lei a primera é unha autorización dirixida ao Consello da Xunta para o desenvolvemento dos pertinentes regulamentos mentres que a segunda trata dunha precepto sobre a entrada en vigor da lei. Adicionalmente a disposición pode levar anexos, estes deberán figurar a continuación dos espazos en Branco correspondentes á data e á sinatura ou sinaturas. Deberán ir enumerados con números romanos se fora necesario, neste caso, posto que únicamente conta con un, obviamente non é un requisito necesario. Conterán conceptos, regras, requisitos técnicos, gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura; relacións de persoas, bens, lugares, etc., respecto dos cales haxa que concretar a aplicación das disposicións do texto; acordos ou convenios que o texto dota de valor normativo; e outros documentos que deban integrarse na disposición como anexo. Na presente lei o anexo é relativo ós portos e instalacións marítimas de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia. Para rematar co presente comentario, compre facer alusión aos criterios lingüísticos seguidos para a súa elaboración, pódese determinar que, en xeral, consta dunha linguaxe apropiada ó ámbito e, a súa vez, dende o meu punto de vista, é unha linguaxe accesible para o cidadán non familiarizado con termos ténicos. En conclusión, como analizamos anteriormente este Proxecto de Lei cumpre coa maioría das regras de técnica lexislativa. Atopando como contradicións a extensión de varios artigos, anteriormente mencionados e a escritura de algunhas expresións.

12 - Escrito por Rocío Osuna Méndez o 13/03/2018 14:36

´Para empezar el análisis de la Ley de Puertos tenemos que hacer referencia a su división. En primer lugar, se incluye el Título de la disposición; a continuación la Exposición de Motivos; un Título Preliminar relativo a las Disposiciones Generales, dividido en tres capítulos; un Título I, dividido en dos capítulos y a su vez el primero de ellos subdividido en seis secciones; un Título II, dividido en cuatro capítulos; un Título III, dividido en dos capítulos ambos subdivididos en en dos y cinco secciones respectivamente; un Título IV, dividido en cinco capítulos, el cuarto subdividido en tres secciones; un Título V, dividido en dos capítulos; un Título VI, dividido en cuatro capítulos. Por último, incluye siete disposiciones adicionales, ocho disposiciones transitorias, una disposición derogatoria, dos disposiciones finales y anexos. La división se ajusta a la técnica normativa ya que el contenido de la Ley sigue un orden lógico, otorgando claridad al texto y facilitando la identificación de cada uno de los preceptos dentro de la estructura del texto normativo. A continuación tenemos que referirnos al título de la norma, “Ley de puertos de Galicia”, indica el objeto de la norma y su contenido esencial de modo que permite hacer una idea de su contenido y diferenciarlo de cualquiera otra disposición. La redacción es clara y precisa y no incluye descripciones que se tengan que recoger en la parte dispositiva de la norma. En relación al índice, se sitúa después del título y antes de la parte expositiva. Contiene las divisiones del texto. La parte expositiva (Exposición de Motivos) describe el contenido de la disposición, expresando su objeto y finalidad y haciendo referencia a la posible influencia de la nueva norma en la vigencia y a aplicación de normas anteriores. En ningún caso puede incluir contenido normativo, pero sí es posible que resuma el contenido de la norma. En nuestro caso está divida en cuatro apartados y alude a los preceptos de la Constitución Española y de las normas autonómicas en las que se basa la competencia de la Comunidad Autónoma gallega para el desarrollo de esta Ley (I), menciona la Ley 5/1994, del 29 de noviembre, de creación del ente público “Portos de Galicia” (ley anterior) (II), explica la estructura de esta nueva norma, lo cual es correcto por la claridad que aporta (III) y finalmente alude a la parte final (IV). En el Título Preliminar se recogen las disposiciones generales, que son aquellas que determinan el objeto, el ámbito de aplicación de la norma y las definiciones relativas al ámbito de aplicación. Posteriormente tenemos que hacer referencia a la parte dispositiva. En la “Ley de Puertos de Galicia”, como en toda norma, el artículo es la unidad básica. A su vez, el articulado se divide en títulos, capítulos y secciones, sin embargo, no se incluyen ni subsecciones ni libros. La división en títulos se justifica en que cada uno de ellos contiene partes claramente diferenciadas. En nuestro caso tenemos los siguientes títulos: organización portuaria de Galicia (Título I), planificación, ordenación, obras, ambiente y seguridad (Título II), de dominio público portuario (Título III), de puertos deportivos y de zonas portuarias de uso naútico-deportivo (Título IV), régimen general de prestación de servicios y del desarrollo de actividades comerciales, industriales y de otra naturaleza de los puertos (Título V) y reglamento de explotación y policía, potestades de inspección y seguridad y régimen de sanciones (Título VI). De forma correcta, los títulos están numerados con romanos, salvo el Título Preliminar. En cuanto a los capítulos, la división no es obligatoria, sino que en ocasiones se hace por razones sistemáticas y no a causa de la extensión. Deben tener un contenido materialmente homogéneo, numerarse con romanos y deben llevar título. Todo ello se cumple, a título ejemplificativo, el Título I se divide en dos capítulos, uno relativo a la entidad pública empresarial “Portos de Galicia” y otro relativo a las Competencias de la Administración Autonómica. La división de los capítulos en secciones también es opcional. Se hará en los casos de capítulos muy extensos y con partes que estén claramente diferenciadas. Las secciones se numeran con ordinales arábigos en femenino y deben llevar título. Por ejemplo, el Capítulo I, del Título I, relativo a la entidad pública empresarial se divide en seis secciones que recogen la naturaleza y funciones (Sección 1ª); la estructura administrativa, actos de la entidad pública empresarial y de los recursos y reclamaciones contra estos (Sección 2ª); las normas particulares de gestión y explotación (Sección 3ª); hacienda y patrimonio (Sección 4ª); el régimen financiero (Sección 5ª) y el personal (Sección 6ª). En relación a los artículos, están ordenados de forma lógica. Constituyen una unidad de sentido completa. A lo largo del articulado no se emplean expresiones de posibilidad o excesivamente amplias que introduzcan incerteza a la hora de interpretar y aplicar la norma. Están numerados con con cardinales arábigos, siguiendo una serie única sin alteraciones, del 1 al 148. Cada uno de ellos lleva un título, escrito en cursiva, que indica el contenido o la materia a la que se refieren, por ejemplo art. 145, medidas provisionales. A continuación tenemos que hacer referencia a la parte final. Sobre ello tenemos que decir que el contenido transitorio debe prevalecer sobre los demás; el contenido derogatorio prevalecerá sobre el final y el adicional; el contenido final prevalecerá sobre el adicional. Cada una de las clases de disposiciones en las que se divide la parte final tiene numeración correlativa propia, con ordinales femeninos en letra. En primer lugar, tenemos siete disposiciones adicionales, incluyen regímenes jurídicos especiales que no pueden estar en el articulado, también implican la creación de normas reguladoras de situaciones jurídicas distintas a las previstas en la parte dispositiva y preceptos residuales En segundo lugar, tenemos ocho disposiciones transitorias que se refieren a situaciones jurídicas anteriores y establecen normas que son necesarias para facilitar la aplicación de la nueva ley. Para redactarlas, se deben examinar los problemas de transitoriedad y hay que tener en cuenta que su uso es restrictivo. En tercer lugar, las disposiciones derogatorias, una en nuestro caso. Contienen las cláusulas de derogación del derecho vigente, siendo precisas y expresas. En cuarto lugar, las disposiciones finales. En nuestro caso solo introducen una cláusula de habilitación reglamentaria y fijan la entrada en vigor. Concretamente, la primera, una autorización dirigida al “Consello da Xunta” para el desarrollo de los pertinentes reglamentos, y la segunda, una regla sobre la entrada en vigor de la ley. Preferentemente se debe fijar la entrada en vigor señalando el día, mes y año en que se deba producir, sin embargo, el tenor literal de la Disposición final segunda es el siguiente: “La presente ley entrará en vigor a los seis meses de su publicación en el Diario Oficial de Galicia”. Se incorpora un único anexo de forma correcta, sin numerarse, por ser único y con dos espacios en blanco correspondientes a la fecha y a la firma. Además, lleva su respectivo título: “Puertos e instalaciones marítimas de competencia de la Comunidad Autónoma de Galicia”. Para concluir tenemos que hacer referencia a los criterios lingüísticos generales que debe seguir la norma. Los destinatarios de la norma jurídica son los ciudadanos. Como consecuencia de ello, está redactada en un nivel de lenguaje culto, pero accesible para el ciudadano medio. En este sentido, la redacción del texto es clara, es decir, de fácil compresión; sencilla, concisa; precisa, no dejando lugar a dudas en el destinatario. A ello cabe añadir que se respeta el orden normal de los elementos de la oración. Finalmente, no se encuentran aspectos del uso sexista del lenguaje.

13 - Escrito por Lisa Liu Zhu o 13/03/2018 11:09

En primeiro lugar, respecto da división e do contido da Lei, é preciso indicar que se cumpren neste proxecto os criterios de técnica normativa que fan referencia a esta cuestión, xa que os proxectos de lei estrutúranse nas seguintes partes: " Título da disposición "Proxecto de lei de portos de Galicia" " Parte expositiva, que se denominará sempre "exposición de motivos" " Parte dispositiva, na cal se inclúe o articulado " Parte final " Anexo que fai referencia aos portos e instalaciónns marítimas de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia O contido da disposición segue unha orde lóxica que outorga claridade ao texto e facilita a identificación de cada un dos seus preceptos dentro da estrutura do texto normativo. Así, esta lei estrutúrase nun título preliminar e en seis títulos máis, e na parte final conta con sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e dúas disposicións derradeiras, regulado así en 147 artigos. O Título preliminar, "Disposicións xerais", regula en tres capítulos o obxecto e o ámbito de aplicación da lei, que abrangue a totalidade dos portos e das instalacións portuarias de Galicia. O Título I, baixo a denominación de "da organización portuaria de Galicia", que se estrutura sistemáticamente en dous capítulos. O Título II, baixo a denominación "Planificación, ordenación, obras, ambiente e seguridade", que regula as cuestiónns relativas ás planificación física portuaria e a execución de obras, así como as cuestións relativas ao planeamento territorial e os aspectos sobre o ambiente e a seguridade, estruturado así en catro capítulos. O Título III, "Do dominio público portuario", aborda a regulación da natureza, a extensión e os usos do dominio público portuario e da súa utilización e explotación a través dos títulos clásicos de concesións e autorizacións, coa inclusión do contrato de concesión de obras públicas portuarias. Está dividido en tres capítulos. O Título IV está dedicado aos portos deportivos e ás zonas portuarias de uso náutico-deportivo, o cal está regulado en cinco capítulos. O Título V, "Réxime xeral da prestación de servizos e do desenvolvemento de actividades comerciais, industriais ou doutra natureza nos portos", aborda unha regulación sistemática dos portos como espazos físicos que permiten a prestación de servizos portuarios e o desenvolvemento de actividades comerciais e industriais. Dividido en dous capítulos. O Título VI, de "Regulamento de explotación e policía, potestades de inspección e seguridade e réxime das sancións", dividido en catro capítulos. Respecto das disposicións adicionais é preciso destacar que a entidade pública empresarial pode crear sociedades mercantís públicas para a xestión empresarial singularizada de determinadas actividades portuarias e a posibilidade de que Portos de Galicia elabore unha relación dos espazos pesqueiros e os destinados a usos náutico-deportivos Ademais, la disposición adicional quinta se consagra o principio de liberdade de contratación no ámbito do servizo portuario de manipulación de mercadorías, co fin de protexer os dereitos laboráis do reducido número de traballadores afectados. Nas disposicións transitorias regúlanse, entre outras materias, o réxime aplicable ás concesións e autorizacións vixentes á entrada en vigor desta lei e normas urbanísticas de aplicación directa. Nas disposicións derradeiras recóllese a cláusula de habilitación regulamentaria para o desenvolvemento da lei. Por outra parte, foi sometido ao preceptivo ditame do Consello Económico e Social de Galicia, do que se tomaron en consideración as observacións. Respecto da precisión do obxecto de lei, nunha mesma disposición (Título preliminar, Capítulo I, artigo 1) regúlase un único obxecto; "esta lei ten por obxecto establecer a organización portuaria de Galicia e o réxime xurídico dos portos e das instalacións portuarias que son competencia da Comunidade Autónoma de Galicia, que comprende a determinación, planificación, construción, xestión e utilización do dominio público portuario e mais a prestación de servizos nos portos, así como as medidas de policía portuaria e o réxime sancionador". E tamén, os aspectos que teñan directa relación con él como pode ser o ámbito de aplicación (artigo 2) e as definicións (artigo 4). Deste xeito, evítase a dispersión normativa, que complicaría o ordenamento, o coñecemento e a localización da normativa aplicable. En relación coa homoxeneidade do texto, cúmprese os criterios de técnica normativa xa que o ámbito de aplicación respétase no conxunto da disposición (artigo 2). O título iníciase coa identificación do tipo de disposición "Lei de Portos de Galicia". O nome indica o obxecto do seu contido e diferencialo do de calquera outra disposición, poidendo facernos unha idea xeral acerca do que tratará dita disposición e a súa redacción é clara e concisa. En canto á parte expositiva, a función desta é a de describir o contido da disposición, indicando o seu obxecto e finalidade e os seus antecedentes, neste caso, está dividido en números romanos centrados no texto (I, II, III, IV) debido á extensión da mesma. As disposicións xerais fixan o obxecto (artigo 1) e o ámbito de aplicación da norma (artigo 2), que se encontran definifidos de forma clara e concisa. Sobre a parte dispositiva, ésta ordénase internamente adoptando esta estrutura: disposicións xerais, parte substantiva, parte procedemental, parte final e anexo. En canto a división das disposicións normativas, ésta divídese en seis títulos, xa que ten partes que son claras que permiten este modo, ademais, está dividido en capítulos e tamén en seccións. Non contan nin de libros nin de subseccións. En relación cos criterios orientadores básicos na redacción dos artigos, cada artigo contén un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, unha idea. A información dos artigos está ordenada de forma lóxica e clara, están dotados de contido normativo, non conteñen desexos, intencións, declaración nin formulacións innecesarias. Están numerados con cardinais arábigos, desde o 1 ata o 147, sen alterar nin interromper a numeración e levan un título ou epígrafe que indica o contido ou materia da que se trata. En este sentido podemos ver algún artigo complexo e especificacións respecto a idea central, polo que están divididos en números A parte final das normas levan título e divídense, en orde xenérica: sete disposicións adicionais, oito transitorias, unha derrogatoria e dúas derradeiras, debendo prevalecer as disposicións adicionais, o derrogatorio sobre o final e adicional e o final sobre o adicional. En canto ás disposicións adicionais, inclúen réximes especiais que non poden estar no articulado, sen perxudicar a súa coherencia e unidade interna e as disposicións transitorias teñen como finalidade facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto para esta nova regulación, regula, entre outras materias, o réxime aplicable ás concesións e autorizacións vixentes á entrada en vigor desta lei. A disposición derrogatoria única, ademais de derrogar cantas disposicións de igual o inferior rango se opoñan ao establecido na lei, derroga a Lei 6/1987 e 5/1994, reunindo nun só texto legal a normativa autonómica existente en materia de portos. Ademais recóllese a cláusula de habilitación regulamentaria para o desenvolvemento da lei. Respecto das disposicións derradeiras, a primeira regula o desenvolvemento regulamentario e a segunda regula a entrada en vigor da lei (aos seis meses da súa publicación no Diario Oficial de Galicia). Por outra parte, tamén contén un Anexo, unha táboa sobre os portos e instalacións marítimas de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia. En canto aos criterios lingüísticos xerais, a lei está redactada nun linguaxe culto pero accesible á cidadanía, a cal é o destinatario final da mesma, polo que a redacción do texto é clara, comprensiva, sinxela, concisa, de modo que non deixe lugar a dúbidas no lector. Utilízase termos técnicos cando procede, que están adecuadamente recollidos na exposición de motivos. Ao longo do texto mantense una terminoloxía unitaria e gárdase coherencia terminolóxica, sen ambigüedades e contradicións, estando en harmonía co principio de igualdade de sexos. Como conclusión final, sinalamos que esta lei enmárcase dentro das competencias da Comunidade Autónoma de Galicia e axústase ao bloque da constitucionalidade, polo que o texto é adecuado á técnica xurídica e normativa.

14 - Escrito por Ada Iglesias Carballo o 22/01/2018 13:47

Antes de inmiscuirnos na ánalise da Lei 6/2017 do, 12 de decembro, de Portos de Galicia (de aquí en adiante ‘Lei de portos’) cómpre facer unha breve aproximación ao concepto de técnica normativa. Trátase dun concepto amplio que se preocupa da boa redacción das normas. Esta disciplina pretende establecer os criterios desexables para a construcción xeral do ordenamento xurídico, e en concreto da correcta redacción das normas e dos preceptos xurídicos. Trátase dun concepto máis amplio que o de ‘técnica lexislativa’ (aínda que subsiste certo problema terminolóxico). A técnica normativa é indispensable nun Estado de Dereito para garantir a seguridade xurídica. Os criterios dos que se debe partir para analizar a citada lei están recollidos no Acordo do Consello da Xunta de Galicia do 30 de outubro de 2014 polo que se aproban as Directrices de técnica normativa. Son vías para a simplificación e mellora da calidade normativa, e cando non son respectados, créase inseguridade xurídica: o Tribunal Constitucional pódese acabar convertindo nun lexislador creativo (en vez de negativo), suplantando a labor do Parlamento e difuminando a separación de poderes característica do noso Estado. Para comenzar o examen da Lei de Portos fixareime en primeiro lugar na súa división. En primeiro lugar sitúase o Título da disposición. Sígueo a Exposición de Motivos (coas súas respectivas subdivisións: I, II, III, IV); un Título Preliminar (dividido en tres capítulos), Título I (dividido en dous capítulos e a súa vez en seccións- o primeiro capítulo en seis), Título II (dividido en catro capítulos), Título III (dividido en dous capítulos- o primeiro subdividido en dúas sección e o segundo en cinco), Título IV (dividido en cinco capítulos- o cuarto dividido en tres seccións), Título V (dividido en dous capítulos), Título VI (dividido en catro capítulos). E para rematar a parte final da lei: sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, uhna disposición derogatoria, dúas disposicións derradeiras e anexos. Esto axústase aos parámetros da técnica lexislativa, xa que o contido está ordenado dunha forma lóxica e clara e que facilita a identificación dos conceptos. Comencemos polo Título. Está redactado de forma comprensible, clara e concisa, que fai fácil identificar o seu contido, e reflicte con exactitude a materia regulada. De non ser así, os cidadáns perden seguridade xurídica como destinatarios das normas. A continuación consta a parte expositiva da norma: a Exposición de Motivos. Con anterioridade á mesma pode constar tamén un índice, pero na lei obxecto de análise non é necesario xa que non se trata dunha disposición especialmente complexa. A Exposición de Motivos, debido á súa extensión, está dividida en catro apartados (adecuadamente, con números romanos). Aquí constan os antecedentes e a necesidade desta lei. Alude aos principios constitucionais que fundamentan a súa elaboración e menciona tamén a lei anterior, a Lei 5/1994, do 29 de novembro, de creación do ente público Portos de Galicia. No último apartado (III), explica a estrutura da nova norma, factor que aporta claridade e concreción á lei. No Título Preliminar recóllense as Disposición Xerais, nas que se recollen o obxecto, o ámbito de aplicación e as pertinentes definicións (‘porto marítimo’, ‘instalación marítima’, ‘instalacións portuarias’, etc) de conformidade con que dispón o Acordo de 30 de outubro sobre Directrices de Técnica Normativa. A continuación analizamos a parte dispositiva. Aquí, o artículo, como en tantas outras leis, é a unidade básica. O articulado neste caso divídese en títulos, capítulos e seccións (non constan subseccións nin tampouco libros, xa que esta lei non é tan extensa como para necesitalo). A división en títulos encontra xustificación en que existen disposicións con partes claramente diferenciadas: Organización Portuaria de Galicia (Tít I); Planificación, ordenación, obras, ambiente e seguridade (Tít II); De dominio público portuario (Tít III); De portos deportivos e de zonas portuarias de uso náutico-deportivo (Tít IV); Réxime xeral de prestación de servizos e do desenvolvemento de actividades comerciais, industriais e doutra natureza dos portos (Tít V); Regulamento de explotación e policía, potestades de inspección e seguridade e réximen de sancións (Tít VI). En canto á división en capítulos, aínda que non é obrigada, faise por razóns sistemáticas. Os capítulos teñen un contido homoxéneo, e deben constar con números romanos seguidos dun título. As seccións están correctamente numeradas por números arábigos en feminino, seguidas do seu correspondente título. Síguense tamén os criterios en relación á redacción dos artigos. Están ordenador de forma lóxica, a idea central está no primeiro parágrafo e a continuación fanse as especificación procedentes (un exemplo desto é o art. 127. No seu primeiro apartado establece a atribución da inspección e vixilancia das actividades á entidade Pública Empresarial Portos de Galicia, e nos seguintes determina quen deberá levar a cabo estas funcións e as obrigas das persoas titulares das concesións e autorizacións). Están debidamente enumerados con cardinais arábigos, e seguen una orden correlativa e unha serie única sin alteracións. Quizais sí se pode observar certo exceso de extensión en algún (como pode ser, por exemplo, o caso de art. 119, que ten ata catorce parágrafos) otorgando certa complexidade. Os artigos están dotados, en xeral, do necesario contido normativo, obviando o uso de cláusulas abertas. Abordamos a continuación a ánalise da parte final. O criterio na redacción desta parte debe ser restrictivo. Para a elaboración das disposicións nesta parte hai que ter en conta que o contido transitorio debe prevalecer sobre os demais, que o derogatorio prevalece sobre o final e o adicional e que o final prevalece sobre o adicional. En canto ás disposicións adicionais (sete, neste caso) e inclúen, en primeiro lugar réximenes xurídicos especiais que non poden estar no articulado. Implican a creación de normas reguladoras de situacións xurídicas distintas ás previstas na parte dispositiva; excepcións, dispensas e reservar á aplicación da norma (non existen neste caso); mandatos ou autorizacións non dirixidos á producción das normas xurídicas (uso restrictivo, neste caso tampouco constan); e preceptos residuais. As disposicións transitorias, en cambio, refírense a situación xurídicas anteriores e establecen as normas necesarias para facilitar a aplicación da nova lei (neste caso son oito). Para redatalas, débense examinar os problemas de transitoriedade, e hai que ter en conta que o seu uso é restrictivo. A continuación figuran as disposicións derrogatorias, neste caso unha. E por último constan as disposicións derradeiras, que modifican o dereito vixente. Neste caso a primeira é unha autorización dirixida ao Consello da Xunta para a o desenvolvemento dos pertinentes reglamentos, e a segunda trátase dunha regra sobre a entrada en vigor da lei. Aquí sí que quizais se debe facer unha crítica, xa que no mencionado acordo sobre Directrices de Técnica Lexislativa alúdese a que a fórmula de que ‘entrará en vigor o día seguinte da súa publicación’ débese reservar para cando a norma deba entrar en vigor de maneira inmediata. Se non, a fórmula correcta é fixar a data sinalando o día, o mes e o ano. O único anexo adxuntado estao de maneira correcta, xa que se fai despois de dous espazos en branco correspondentes á data e ás sinaturas. Neste caso inclúe unha táboa co relación de portos e instalacións marítimas da Comunidade Autónoma de Galicia. Por último, débese facer alusión aos criterios lingüísticos que se seguiron para elaborar esta lei. Pódese apreciar en xeral un linguaxe culto, pero á súa vez accesible ao cidadán medio. A redacción dos artigos e clara, de fácil comprensión, sinxela, concisa, e precisa pero sen embargo empréganse os termos técnicos pertinentes cando procede. Estos termos están adecuadamente recollidos nas definicións da Exposición de Motivos. Existe tamén coherencia terminolóxica ao longo do texto e estrutura gramatical concreta, sinxela, e directa. Non se aprecian aspectos sexistas do uso da linguaxe e os signos ortográficos están utilizados correctamente.

15 - Escrito por María Bolaño Cabaleiro o 31/12/2017 16:41

Cando falamos de técnica normativa estamos a falar dun mecanismo de control da calidade da lexislación e os textos legais. É importante, por tanto, analizar os proxectos de lei dende o prisma da técnica normativa para garantir o principio de seguridade xurídica das normas. Para comezar, cabe falar da identificación da norma. Neste caso, a disposición ten un nome de carácter xeral, “proxecto de lei de portos”, xa que o se pretende con este texto é realizar unha necesaria refundición da lexislación extremadamente dispersa existente sobre unha materia tan importante coma son os portos na nosa comunidade autónoma. É importante destacar que se trata dunha norma específica e axeitada á nosa comunidade autónoma: non se trata dun mero calco doutras leis estatais ou autonómicas, e atende á dispersión característica dos portos dentro dunha comunidade costeira como é a nosa. A maiores, esta iniciativa refírese exclusivamente ós portos galegos, o que fai axeitado cualificala de “lei de portos de Galicia”. Non obstante, é importante destacar que esta lei non será de aplicación en absolutamente todos os portos galegos, xa que esto podería ocasionar problemas de competencia co estado español de acorde ó artigo 149.1.20 da Constitución Española (xa que ten a competencia exclusiva dos portos denominados de interese xeral), e que ademáis os portos ós que se aplicará están listados claramente na lei nun anexo ó final da mesma. É, por tanto, relevante, que na exposición de motivos da propia lei se faga referencia explícita a este feito. Tamén, debido á existencia dun listado e non un criterio obxectivo (como número de usuarios ou superficie), quedan fóra os portos de localidades máis pequeñas, características da configuración xeográfica de Galicia. Dende o punto de vista estrutural, este Proxecto consta dun índice, un título preliminar, seis títulos divididos nun mínimo de dous capítulos cada un, sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derogatoria e dúas disposicións finais. Atopámonos ante unha regulación moi extensa, que en total consta de 147 artigos, xa que, como foi mencionado antes, pretende regular todo o relacionado cos portos competencia da nosa comunidade autónoma. Para axudar á xestión de todo o relacionado con planificación portuaria e xestión de portos créase unha entidade pública empresarial denominada Portos de Galicia, e se lista a súa estrutura e as súas funcións. É relevante destacar que no título I, capítulo IV, se presentan unha serie de prohibicións en materia de vertidos nas instalacións portuarias, facéndose referencia, tamén, á necesidade de cobertura de custos no caso de que estes se producisen. Neste capítulo debería facerse referencia á normativa ambiental relativa ás sancións ou ben listar estas sancións de forma directa, para aclarar así as posibles consecuencias destas conductas. Cabe a maiores falar da redacción deste texto legal. Como moitos outros textos dentro do marco lexislativo galego, é evidente que gran parte do texto, por non decir todo, foi traducido do castelán, como evidencia a presencia de expresións coma poden ser “tal cualificación xurídica”. É tamén importante destacar a presencia de parágrafos excesivamente longos que dificultan a comprensión do texto, como por exemplo, o artigo 98. Estos parágrafos longos adoitan presentar tamén problemas no uso das comas (que neste caso poderían sustituirse por unha serie de epígrafes para facilitar a comprensión), pero non é un problema exclusivo de éstes, podemos aprecialo en frases máis curtas, como no art. 138.2: “se poderá acordar a suspensión da actividade autorizada, por periodos de un, seis ou doce meses, segundo se trate, respectivamente, de infraccións leves, graves ou moi graves”. É necesario utilizar frases máis simples e claras, ou incluso proceder a unha realización de apartados, para facilitar a comprensión de cara non só de cara ós cidadáns, senón tamén os encargados da aplicación da lei. Tamén existen varias fallas ortográficas importantes no Anexo de portos ós que se aplica á lei (Quenxe está escrito completamente en maiúsculas), dentro do índice (o título V ten dos capítulos II) e existen inconsistencias na forma de capitalización das leis mencionadas dentro do texto. É así mesmo relevante destacar de cara á publicidade das normas un defecto na súa publicación dentro do Boletín Oficial do Parlamento: ó tratarse dun documento escaneado coas súas imaxes pegadas no PDF, é imposible proceder á realización de búsquedas dentro do propio texto, dificultando o seu uso. Sen perxuicio disto, a pesar dos errores mentados, o texto cumple a súa función pretendida: dotar dunha regulación xeral ós portos galegos competencia da nosa comunidade autónoma.

16 - Escrito por Araceli Vilar Rebolo o 28/12/2017 22:37

Técnica normativa sobre o Proxecto de Lei de Portos de Galicia. Araceli Vilar Rebolo Previo o ánalise do proxecto de lei que nos ocupa, é necesario entender qué é a técnica normativa. Trátase dun concepto aberto, que parte do principio fundamental de seguridade xurídica en relación cos principios que enuncia a Carta Magna no artigo 9.3. Enténdese dende dúas perspectivas: a primeira, versa sobre os criterios desexables da construción xeral do ordenamento xurídico; a segunda, sobre unha boa redacción da norma concreta e dunha correcta enunciación dos preceptos xurídicos. A técnica normativa inclúe a calidade das leis, que de forma xeral se preocupa pola utilización da lingua e uso dos termos gramaticais e sintácticos de forma correcta. A lei inclúe o título da disposición, unha parte expositiva denominada “Exposición de motivos”, unha parte dispositiva na cal se inclúe o articulado e unha parte final coas correspondentes disposicións. O título da disposición é a “Lei de Portos de Galicia”, diferente a outras disposicións en vigor e identifica o tipo de disposición. O nome indica correctamente o contido e obxecto da disposición, que neste caso é a regulación dos portos de Galicia. Desta maneira, identifícase correctamente e permite facerse unha idea do seu contido de maneira clara e precisa, pero sin adiantar importantes aspectos que son obxecto da regulación. A función da parte expositiva é describir o contido, obxecto e finalidade da disposición. Debe conter os antecedentes e competencias que permite a súa elaboración. Comeza enunciando a competencia exclusiva da Comunidade Autónoma de Galicia dentro do seu ámbito territorial en materia de portos non cualificados de interese xeral polo Estado, de portos de refuxio e portos deportivos, así como a competencia para o desenvolvemento lexislativo e execución da lexislación estatal para portos pesqueiros. Todo isto de conformidade ó establecido na Constitución española e o Estatuto de Autonomía de Galicia. Por outro lado, dedícase de boa maneira a expor a necesidade de regulación de Portos no ámbito da Comunidade Autónoma de Galicia. A continuación, encontrámonos coa parte dispositiva, formada por un título preliminar coas disposicións xerais e divídese en capítulos (I,II,III). Séguenlle os restantes títulos (I,II,III, IV,V,VI) dividos á súa vez en capítulos e as súas correspondentes seccións. Os títulos van correctamente numerados en números romanos, ao igual que os capítulos, mais estes levan enunciados un título. As disposicións xerais conteñen o obxecto da lei e o ámbito de aplicación, que se encontran perfectamente plantexados e definidos. Tamén a determinación dos portos de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia e as correspondentes definicións que facilitan a comprensión de termos que se conteñen na lei e os principios xerais que van rexir as actividades reguladas na presente lei. Todo isto encontrase correctamente ordenado. Continuando coa parte dispositiva, encontramos o articulado que se compón dun total de 148 artigos. É a unidade básica da lei, e por iso é importante que os artigos conteñan un tema cada un, ordenado de forma lóxica e, de ser necesario, que se compoña de varios parágrafos enumerados. Teñen contido normativo, e evitan as epxresións amplas, que conduzan á arbitrariedade. Están todos numerados con cardinais arábigos, cos seus títulos correspondentes que indican a materia sobre a que versan. Así mesmo, non son artigos que resulten longos en exceso. Finalmente, a lei ten unha parte final, dividida en disposicións que respectan a orde correspondente: adicionais, transitorias, unha disposición derrogatoria e disposicións derradeiras. Sobre esta parte rixe un criterio restritivo, polo cal só se incúen preceptos que respondan aos criterios que a definen; aínda que as adicionais poden conter regras que non poidan situarse no articulado. As disposicións adicionais regulan rexímenes xurídicos especiais que non poden situarse efectivamente no articulado, coa orde: territorial, persoal, económico e procesual; excepcións á aplicación da norma ou algún precepto; mandatos e autorizacións non dirixidos á producción de normas xurídicas; e preceptos residuais. As disposicións transitorias pretenden facilitar o tránsito do réxime xurídico previsto pola nova regulación. A través destas oito disposicións, delimítase de forma precisa a aplicación temporal e material de cada unha delas. A disposición derrogatoria única regula de maneira precisa e expresa aquelas normas que se ven derogadas dentro do dereito vixente en virtude da que nos ocupa. As disposicións derredeiras inclúen en primeiro lugar unha habilitación ao Consello de Galicia para o desenvolvemento regulamentario da lei, e en segundo lugar unha cláusula de entrada en vigor na que se sinala que será aos seis meses da súa publicación no “DOGA”. Desta maneira, a vacatio legis permite o coñecemento material da norma. Finalmente hai un anexo no que se enumeran os portos e instalación marítimas que son competencia da Comunidade Autónoma de Galicia; isto é, a relación de bens respecto dos cales hai que concretar a aplicación das disposicións da lei. En canto os criterios lingüísticos, hai que ter presente que o destinatario das normas xurídicas é a cidadanía, polo cal a redacción debe ser cun linguaxe culto pero accesible ao cidadán medio. Por iso, cunha lectura da lei pódese afirmar que é clara, de fácil comprensión, sinxela e concisa, á vez que precisa e cun léxico común; mais empregando termos técnicos cando é necesario, para o que se pode axudar coas definicións das disposicións xerais. A redacción da lei procura evitar o uso de extranxeirismos en prol de equivalente das linguas oficiais da Comunidade Autónoma de Galicia. Mantén unha terminoloxía unitario ao longo do texto e garda por tanto unha coherencia; co fin de evitar ambigüedades, contradiccións ou dúbidas a través da claridade expresiva e estructura gramatical correcta e próxima ao nivel común. Predominan as frases en sentido positivo, procurando evitar no posible as de sentido pasivo e negativo. Procúrase coidar a propiedade lingüística e evítase correctamente a pobreza de expresión, sen que sexan moi xerais con preferencia de termos precisos e sen redundancias e reiteracións excesivas. En canto ós signos ortográficos, ao contribuir de forma decisiva ó sentido das frases, pódese comprobar que se colocan de forma debida e o uso de maiúsculas restrínxese en tanto isto é posible, cunha boa relación coas minúsculas. Tamén destácase o bo uso das normas ortográficas. Hai unha boa concordancia de xénero e número nos diferentes elementos das oracións, especialmente entre o suxeito e o verbo. Como reflexión final cabe destacar que a pesar do disposto na exposición de motivos, é posible que se interpoña recurso de inconstitucionalidade ante o Tribunal Constitucional polo disposto no artigo 132 CE sobre a competencia estatal do dominio público portuario.

17 - Escrito por Mónica Campos Reboredo o 28/12/2017 20:20

No seguinte traballo imos analizar o Proxecto de Lei de Portos de Galicia para saber si respecta a técnica normativa. En primeiro lugar, para introducirnos neste tema, cabe definir o que se entende por “técnica normativa” a cal é unha parte do Dereito Parlamentario que ten como obxecto de estudo o coñecemento dos pasos que se adoptan para a elaboración e adecuada reacción das leis en xeral e das disposicións normativas parlamentarias, así como para as súas reformas ou enmendas. Ademais de proporcionar seguridade xurídica. Neste caso, analizaremos estas técnicas, en relación, ao Proxecto de Lei de Portos de Galicia. Este Proxecto de lei foi aprobado polo Parlamento de Galicia o día 4 de decembro de 2017. Este Proxecto de Lei está organizado en cinco títulos, que comprenden 147 artigos, sete disposicións adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e dúas disposicións finais. En canto aos anexos, esta disposición contén un único anexo. Ao principio aparece determinado o tipo de disposición, estamos ante un Proxecto de Lei, despois aparece o nome, este indica o obxecto da disposición, polo que nos facemos unha idea do contido exacto para cada suposto. Tamén vemos que a expresión que define o título está colocada de forma centrada e en maiúsculas, polo que non se aprecia ningunha contradición coa técnica lexislativa. Observamos que este proxecto de lei ten un índice, este ten que ir posto despois do título e antes da parte dispositiva. A parte dispositiva vainos permitir coñecer mellor a estrutura da disposición, tendo en conta a súa extensión. A disposición prosigue coa exposición de motivos. Nos anteproxectos de lei, a parte expositiva denomínase «exposición de motivos» e débese inserir así no texto correspondente, colocando a citada expresión centrada no texto e escrita con letras maiúsculas. Todos os anteproxectos de lei deberán levar exposición de motivos, ademais do resto da documentación ou dos antecedentes que a súa natureza particular esixa. Nas demais disposicións non se titulará a parte expositiva. A función da parte expositiva é a de describir o contido da disposición, indicando o seu obxecto e finalidade, os seus antecedentes e as competencias e habilitacións en cuxo exercicio se dita, facendo mención á incidencia que poida ter na normativa en vigor, con especial atención aos aspectos novos. O articulado desta norma divídese en seis títulos, cada un deles subdividido en capítulos: o título preliminar refírese a disposicións xerais, divídese en tres capítulos e a súa vez o capítulo un fragmentase en seccións. O título I refírese a organización portuaria de Galicia, divídese dous capítulos; o título II trata a planificación, ordenación, obras, medio ambiente e seguridade e divídese en catro capítulos; o título III refírese ao dominio público portuario e atópase dividido en dous capítulos; o capítulo IV fala sobre os portos deportivos e as zonas portuarias de uso náutico, estruturándose en catro capítulos. O capítulo V fala sobre o réxime xeral da prestación de servizos e do desenvolvemento de actividades comercial, industriais ou doutra natureza nos portos e divídese en tres capítulos; o capítulo VI versa sobre o regulamento de explotación e policía, potestades de inspección e seguridade e réxime das sancións dividido en catro capítulos. Unha vez analizada a parte dispositiva, temos que proseguir co articulado. Está composta por cento corenta e sete artigos. Podemos definir ao articulado como esa unidade básica de toda disposición normativa, polo que debe aparecer sempre, calquera que sexa a extensión do texto podéndose dividir en libros, título, capítulos, seccións e subseccións. Este articulado está formado por seis títulos, están numerados con números romanos seguidos do nome correspondente. Os títulos están compostos polos capítulos que se estimen convenientes, estes tamén deben estar numerados con números romanos acompañado dun título. A divisións en capítulos debe facerse por razóns sistemáticas e en ningún momento en función da extensión da disposición. Os artigos que forman esta disposición levan un título, o cal, indica precisamente o seu contido ou a materia á que se refiren. Na parte inferior do título, a continuación do mesmo, aparece en minúsculas o contido do artigo, exceptuando a maiúscula inicial e as que procedan polas regras ortográficas, sen subliñado, nin cursiva nin grosa. A numeración dos artigos e ao contrario da numeración dos títulos, este realízase mediante números cardinais arábigos, dende o 1 neste caso 147, sen interromper a numeración en ningún caso. Os artigos deberán levar un título ou epígrafe, non pode repetirse o mesmo título ou epígrafe en distintos artigos dunha mesma disposición. Este título ou epígrafe indica con precisión contido ou a materia á que se refiren os artigos. Os artigos non deben ser excesivamente longos intentando non superar en máis de catro os números cardinais arábigos nos que se subdividen os artigos no caso de que a súa complexidade así o requira. Neste caso atopamos outra contradición coa técnica normativa. Uns exemplos de artigos demasiado extensos serían o do artigo 118 con catorce números ou o artigo 115 integrado por nove números. Os criterios orientadores básicos na redacción dun artigo son os seguintes: cada artigo, un tema; cada parágrafo, un enunciado; cada enunciado, unha idea. Esta regra da técnica lexislativa cúmprese. A información dos artigos debe ordenarase de forma lóxica, isto é, a idea central indicarase nun primeiro parágrafo seguido dos estritamente necesarios para expresar as especificacións que procedan. Debe procurarse que o artigo constitúa unha unidade de sentido completa, de maneira que para comprendelo non sexa necesario recorrer ao artigo anterior nin ao posterior. Deben dotarse ós artigos de contido normativo, obviando motivacións ou explicacións cuxo lugar axeitado é a parte expositiva da disposición. Tampouco deben conter desexos, intencións, declaracións nin formulacións innecesarias ou carentes de sentido. A parte final das normas divídense nas seguintes clases de disposicións e nesta orde, que se deberá respectar sempre: disposicións adicionais, disposicións transitorias, disposicións derrogatorias, disposicións derradeiras. Este requisito cúmprese. Está dividida en sete disposición adicionais, oito disposicións transitorias, unha disposición derrogatoria e dúas disposicións finais. Na parte final das leis só se incluirán os preceptos que respondan aos criterios que a definen. A función das disposicións adicionais é incorporar aquelas regras que non poidan incluírse no articulado sen afectar a súa coherencia e a unidade interna. A función das disposicións transitorias é a de facilitar o tránsito ao réxime xurídico previsto pola nova regulación. O encargado de redactar a norma terá que examinar sempre os problemas de transitoriedade que a entrada en vigor da disposición poida orixinar. Polo tanto, as disposicións transitorias deben utilizarse con carácter restritivo e deberá delimitarse de forma precisa a aplicación temporal e material da disposición transitoria correspondente. As disposicións derrogatorias conterán unicamente as cláusulas de derrogación do dereito vixente, que deberán ser precisas e expresas, evitando que sobrevivan no ordenamento xurídico diversas normas co mesmo ámbito de aplicación. Este proxecto de lei deroga a Lei 6/1987, do 12 de xuño, do Plan Especial de Portos da Comunidade Autónoma de Galicia e a Lei 5/1994, do 29 de novembro, de Creación de ente público Portos de Galicia. As dúas disposicións finais teñen por misión conter preceptos que modifican o dereito vixente, cando a modificación non sexa obxecto principal da disposición, as cláusulas de salvagarda do rango de certas disposicións ou de competencias alleas, as regras de supletoriedade, etc. Polo tanto non atopamos ningunha contradición coa técnica normativa, xa que todas as disposicións cumpren a súa función. Neste Proxecto de Lei hai un anexo. O anexo desta disposición non infrinxe a regra que dispón a técnica normativa de que os anexos deben estar numerados en números romanos xa que so hai un e polo tanto non ten que ir numerado. Está titulado coa denominación “Portos e instalacións marítimas de competencia da Comunidade Autónoma de Galicia” o que indica perfectamente o obxecto do anexo. Na parte dispositiva da norma haberá sempre unha referencia clara e expresa ao anexo. O anexos deberá figurar a continuación dos espazos en branco correspondentes á data e á sinatura ou sinaturas. O contido dos anexos é: conceptos, regras, requisitos técnicos, gráficos, planos, táboas, series numéricas e outros elementos que non poidan expresarse mediante a escritura; relacións de persoas, bens, lugares, etc., respecto dos cales haxa que concretar a aplicación das disposicións do texto; acordos ou convenios que o texto dota de valor normativo; outros documentos que, pola súa natureza e contido, deban integrarse na disposición como anexo En conclusión como analizamos anteriormente este Proxecto de Lei cumpre coa maioría das regras de técnica lexislativa. Atopando como contradicións a extensión de varios artigos, anteriormente mencionados e a escritura de algunhas expresións.

18 - Escrito por Noemi Canabal Caballero o 28/12/2017 13:54

OPININON SOBRE TECNICA NORMATIVA DEL “PROYECTO DE LEY DE PUERTOS DE GALICIA” En el presente comentario se analizará la técnica normativa del “Proyecto de Ley de puertos de Galicia”. La técnica normativa en base al artículo 9.3 de la Constitución Española, tiene como objetivo constituir un ordenamiento jurídico correctamente estructurado e integrado por normas apropiadamente formuladas para así garantizar el principio de seguridad jurídica. Este texto fue aprobado el día 3 de agosto de 2017 por el Consello de la Xunta remitiéndose posteriormente al Parlamento de Galicia para su tramitación, pasando de ser un “Anteproyecto de Ley” a un “Proyecto de Ley”. De acuerdo con los artículos 148.1. 6º y 149.1. 20º de la Constitución Española, es una ley formulada dentro del ámbito de competencias exclusivas que pertenecen la Comunidad Autónoma de Galicia. De acuerdo con las Directrices de técnica normativa, el “Proyecto de Ley de puertos de Galicia” se estructura en las siguientes partes; primero el Título de la disposición, “Proyecto de Ley de puertos de Galicia”, posteriormente tenemos la Parte Expositiva que contiene la exposición de motivos, es el texto previo a la ley donde se desarrolla brevemente su contenido donde se motiva y se fundamenta. Ulteriormente, esta la parte dispositiva donde esta el articulado, este texto se compone de 147 artículos. Para terminar tenemos la parte final, que consta de 7 disposiciones adicionales, de 8 disposiciones transitorias, de una única disposición derogatoria, y de disposiciones finales. TITULO DE LA DISPOSICION La disposición que se desarrolla en este texto se trata de un Proyecto de Ley. El nombre del título es “Proyecto de Ley de puertos de Galicia” que identifica clara y concisamente el objeto de la disposición y refleja con exactitud y precisión la materia regulada en la misma. PARTE EXPOSITIVA Este apartado recoge la “exposición de motivos”, su disposición en el texto es correcta de acuerdo con los criterios de técnica normativa ya que al tratarse de una disposición extensa se encuentra posteriormente al índice. La parte expositiva tiene como propósito describir el contenido de la disposición, su objeto y finalidad, sus antecedentes, las competencias y habilitaciones. La exposición de motivos no suele ser extensa, a menos que debido a la dificultad de su contenido sea necesario. De acuerdo con los criterios de técnica normativa, por un lado, la exposición de motivos esta formulada correctamente, puesto que no incluye contenidos de la parte dispositiva, y por otro lado la división de las cuatro partes de la exposición de motivos esta representada por números romanos centrados en el texto. En el primer punto de la exposición de motivos, se recoge la regulación del ámbito competencial de los Puertos de Galicia. En el segundo apartado se establece que la finalidad del texto es dar cumplimiento a las necesidades expuestas y al mandato establecido en el Estatuto de Galicia. Nos encontramos ante un sector de especial relevancia puesto implica directa e indirectamente el 60,70 % de la población de las provincias de Coruña, Pontevedra y Lugo. Los puertos han evolucionado de ser un ámbito exclusivo de pesca a convertirse en complejos industriales. En la actualidad en los puertos de Galicia se llevan a cabo actividades diversas, por todo ello se estima que es necesario un órgano especifico que se encargue de la Administración Portuaria y asuma la función de regulación de las actividades portuarias. En el punto número tres se expone la estructura de la ley y se analiza brevemente el contenido del Título preliminar y de los siguientes seis Títulos y de los Capítulos que contiene cada Título. En último apartado, la cuarta exposición de motivos analiza el contenido de las disposiciones adicionales, disposiciones transitorias, disposición derogatoria y las disposiciones finales. PARTE DISPOSITIVA Este apartado se ordena en disposiciones generales, parte sustantiva y parte procedimental. El articulado del presente texto se divide en Títulos, Capítulos y Secciones. El artículo es la unidad elemental de toda disposición normativa, la división se hará mediante artículos independientemente de la extensión de la parte dispositiva. La información de los artículos se ordena de forma lógica, indicando en el primero la idea central y posteriormente las especificaciones que se estimen oportunas. De acuerdo con las directrices de técnica normativa en la presente ley los artículos se enumeran en cardinales arábigos, todos ellos tienen un título que indica la materia concreta a la que se refiere su contenido. Los artículos no son excesivamente largos y contienen un mandato, precepto o regla o más de una si responden a la misma temática. Cuando los artículos son especialmente complejos, se dividen en números, introduciendo especificaciones respeto de la idea central sobre la que versa el artículo, para así facilitar su comprensión. El articulado del “Proyecto de Ley de puertos de Galicia” se divide en el Título Preliminar y en seis Títulos más. El Título Preliminar, se denomina “Disposiciones Generales”, este Título se divide en tres Capítulos. El Capítulo I “Objeto y ámbito de aplicación de la Ley” comprende los artículos uno y dos. Luego, el Capítulo II “Puertos e instalaciones portuarias de Galicia”, desde el articulo tres hasta el cinco. Finalmente, en este Título tenemos el Capítulo III “Principios generales” que contiene un único artículo, el articulo seis. El Titulo uno se denomina “Organización portuaria de Galicia”, este Título se divide en dos Capítulos comprende desde el articulo seis hasta el treinta y uno. El primer Capítulo se denomina “entidad pública empresarial puertos de Galicia” que a su vez se divide en seis secciones, Sección primera “Naturaleza y funciones”, Sección segunda “Estructura administrativa, actos de la entidad pública empresarial y recursos y reclamaciones contra estos”, Sección tercera “Normas particulares de gestión y explotación”, Sección cuarta “Hacienda y patrimonio”, Sección quinta “Régimen financiero” y Sección sexta “Personal”. Este Título finaliza con el Capítulo II “Competencias de la administración autonómica”. El Titulo dos se denomina “Planificación, ordenación, obras, medio ambiente y seguridad”, está compuesto por cuatro capítulos, desde el articulo treinta y dos hasta el cuarenta y ocho. El Capítulo I “Planificación portuaria”, Capitulo II “Ordenación urbanística de puertos”, Capitulo III “Proyectos y obras” y para concluir este Título tenemos el Capítulo IV “Medio ambiente y seguridad” El Titulo tres se titula “Dominio público portuario”, esta constituido por dos Capítulos, desde el articulo cuarenta y nueve hasta el noventa y uno. El Capítulo I “Naturaleza, extensión y usos de dominio público portuario”, se divide en dos secciones, Sección primera “Naturaleza, extensión y régimen jurídico” y Sección segunda “Zona de servicios y usos portuarios”. Se cierra en Titulo con el Capítulo II “Utilización del dominio público portuario” compuesto por cinco secciones, Sección primera “Disposiciones generales”, Sección segunda “Autorizaciones”, Sección tercera “Concesiones”, Sección cuarta “Disposiciones comunes a autorizaciones y concesiones” y Sección quinta “contrato de concesión de obras públicas portuarias”. El Titulo cuarto de denomina “Puertos deportivos y zonas portuarias de uso náutico deportivo”, se compone de cuatro Capítulos, desde el articulo noventa y dos hasta el ciento nueve. El Capítulo I “Disposiciones generales”, el Capítulo II “Concesiones”, el Capítulo III “Regulación de explotación de puertos y de zonas portuarias de uso náutico deportivo” y el Capítulo IV “Régimen aplicable a las autorizaciones temporales de uso de puestos de atracada otorgado por puertos de Galicia” que se divide en tres secciones, Sección primera “Procedimiento de otorgamiento y lista de espera”, Sección segunda “Régimen de las autorizaciones” y Sección tercera “Extinción de las autorizaciones”. El Titulo quinto se titula “Régimen general de prestación de servicios y del desenvolvimiento en actividades comerciales, industriales de otra naturaleza en los puertos”, está compuesto por tres Capítulos, desde el articulo ciento diez hasta el ciento veinticuatro. El Capítulo I “Los servicios”, el Capítulo II “Los servicios portuarios” y para finalizar este título está el Capítulo III “Las actividades comerciales e industriales”. El Titulo sexto tiene como nombre “Regulación de Explotación y Policía, Potestades de inspección y seguridad y régimen de las sanciones” está compuesto por cuatro Capítulos desde el articulo ciento veinticinco hasta el artículo ciento cuarenta y siete. El Capítulo I “Regulación de explotación y Policía de puertos de Galicia”, el Capítulo II “Potestades de inspección y seguridad”, el Capítulo III “Infracciones” y para finalizar el Capítulo IV “Sanciones y otras medidas”. PARTE FINAL La parte final esta divida en, Siete disposiciones adicionales, ocho disposiciones transitorias, una disposición derogatoria y dos disposiciones finales. En las disposiciones adicionales regulan, las reglas que no se pueden situar en el articulado sin perjudicar la coherencia y la unidad interna en el texto. Este Proyecto de Ley consta de siete disposiciones adicionales. Disposición adicional primera “Sociedades mercantiles publicas dependientes de puertos de Galicia”, Disposición adicional segunda “Zona de servicio de puertos gestionado en concesión”, Disposición adicional tercera “Relación de espacios susceptibles de segregación”, Disposición adicional cuarta “Lonjas gestionadas en régimen de monopolio”, Disposición adicional quinta “Estibadores portuarios”, Disposición adicional sexta “Registro de prestadores de servicios” y Disposición adicional séptima “Perspectiva e igualdad de género” Posteriormente encontramos las disposiciones transitorias, su objetivo es facilitar el tránsito al nuevo régimen jurídico previsto por la ley. Se utilizan con carácter restrictivo y delimitan de forma precisa la aplicación temporal y material. Este texto consta de consta de ocho disposiciones transitorias. Disposición transitoria primera “Concesiones y autorizaciones vigentes a la entrada de la Ley”, Disposición transitoria segunda “Ampliación del plazo de las concesiones portuarias otorgadas por la Comunidad aroma de Galicia con anterioridad a la entrada en vigor del Real Decreto Ley 8/2014, de 4 de Julio, de aprobación de medidas urgentes para el crecimiento, competitividad y eficiencia”, Disposición transitoria tercera “Prohibiciones”, Disposición transitoria cuarta “Zona de servicio de puertos”, Disposición transitoria quinta “Régimen transitorio aplicable a Planes de Utilización de Espacios portuarios, Delimitaciones de Espacios y Usos Portuarios y Planes Directores de Estructuras”, Disposición transitoria sexta “Normas urbanísticas de aplicación directa”, Disposición transitoria séptima “Regulación de explotación y policía” y Disposición transitoria octava “Personal laboral fijo de la entidad pública empresarial Puertos de Galicia”. En cuanto la disposición derogatoria, contienen únicamente las cláusulas de derogación del derecho vigente, indican las normas o partes de ellas que se derogan como las que se mantienen en vigor. El presente texto consta de una única disposición, mediante la que se derogan la Ley 6/1987, Plan Especial de Puertos de la Comunidad Autónoma de Galicia y la Ley 5/1994, Creación de ente publico de Puertos de Galicia. Por último, tenemos las disposiciones finales que incluyen los preceptos que modifican el derecho vigente cuando la modificación no sea el objeto principal de la disposición, las cláusulas de salvaguarda del rango de ciertas disposiciones lo de competencias apenas y las reglas de supletoriedad. El texto que analizar consta de dos disposiciones finales. La Disposición final primera “Desenvolvimiento reglamentario” y la Disposición final segunda “Disposición final cuarta. Entrada en vigor”. El Proyecto de Ley analizado, por un lado, está redactado de forma clara, sencilla y precisa, por lo tanto, el contenido de la norma es comprensible para el ciudadano medio. Por otro lado, la correcta estructuración que se lleva a lo largo del texto facilita el acceso directo a la información de los diferentes apartados, por todo ello es un texto accesible para el ciudadano que requiera información sobre el ámbito que se desarrolla en el texto. Santiago de Compostela, 28 de diciembre de2017 Noemi Canabal Caballero